Close
Over (niet genoeg) je best doen

Over (niet genoeg) je best doen

Wanneer anderen meekijken met het proces dat je doormaakt zul je het vast wel eens hebben gehoord: ‘je doet niet genoeg je best’. 

Voor anderen is het natuurlijk heel makkelijk om te oordelen over mijn (en jouw) herstel. Het is erg gemakkelijk om de problemen van een ander op te lossen, je hoeft er namelijk zelf helemaal niets voor te doen. Ondanks dat ik weet hoe moeilijk het is, vind ik het zelf ook altijd vrij makkelijk om oplossingen voor anderen te bedenken. Waarom doen ze niet even zus? Of misschien zo? Maar zo gemakkelijk is het niet.

Je best doen. Dat is een moeilijk iets. Wanneer doe je je best? Moet je altijd je best doen? Mag je soms ook minder dan je “beste best” doen? Wie bepaalt of je genoeg je best doet? Dat weet ik niet.

Hulpverleners proberen mensen soms te motiveren door te zeggen dat zij meer moeten oefenen, beter hun best moeten doen. Op zich niet gek, dit kan heel motiverend werken. Dit kan iemand ook volledig lam leggen, het is maar net hoe dat voor diegene werkt. Ik hoop altijd maar dat de hulpverlener degene die hij/zij pusht goed genoeg kent om te kunnen inschatten of dit zal werken.

Naast de weinig je best doen kun je ook te hard je best doen. Keer op keer te horen krijgen dat je ook rust mag/moet nemen.

Ik vind het maar verwarrend, het hele “je best doen”. Vooral dat in combinatie met geen vooruitgang boeken en op je grenzen letten. Doe ik niet genoeg je best? Is dat waarom mijn angst niet afneemt? Let ik te goed op mijn eigen grenzen? Waarom zou ik dan zo graag soms even iemand hebben die een arm om me heen slaat en zegt dat ik best even een dagje rust mag nemen? Ik heb het gevoel dat ik mijn grenzen veel te goed in de gaten hou. Dat ik niet over mijn grenzen ga. Maar toch ben ik vaak “op”. Al voelt het dan weer alsof ik me niet zo mag voelen, omdat ik toch al niet genoeg doe, niet genoeg vooruitgang boek.

Het is dubbel en vaag… Wie bepaalt wanneer jij je best doet? Volgens mij kun je dat alleen zelf… Als je het zelf niet meer weet… Hoe kom er je er dan uit?

Liefs

11 thoughts on “Over (niet genoeg) je best doen

  1. Uiteindelijk ben jij diegene die weet wanneer je genoeg hebt gedaan en wanneer je iets meer kan werken. Een ander weet dit niet altijd, er zijn mensen die het wel goed aanvoelen, maar wat ik al zeg die voelen anderen heel erg goed aan. Ik snap je twijfels en je moeilijkheden, het is niet makkelijk waar je nu inzit maar uiteindelijk wel waard

  2. Je best doen is idd erg lastig. Je kunt zelf het gevoel hebben wel of juist niet je best te doen en anderen kunnen zien wat je doen of dit goed genoeg is. Ik denk dat soms je gevoel beter klopt maar soms ook wat de ander ziet. Maar wat je zelf voelt is natuurlijk het belangrijkste.

  3. ‘Je best doen’ is inderdaad een apart fenomeen. ‘Je best doen’ heeft alleen betekenis als het door anderen wordt erkent, terwijl uiteindelijk jij de enige bent die daadwerkelijk weet of je je best doet. En dan kom je bij ‘lief zijn voor jezelf’. Je bent te hard, te streng voor jezelf, waardoor je denkt dat je niet genoeg je best doet. Je hoopt te veel op die erkenning, maar je moet jezelf erkennen. En ja, dat is lastig.
    Rustig aan meis!

  4. Mooi geschreven…
    Ik vind van mezelf dat ik mijn beste best doe, maar op momenten dat ik in een dipje zit denk ik daar vaak anders over.
    Je wil niet ziek zijn, dus je doet zeker en vast je best om je zo goed mogelijk te voelen en die best is inderdaad voor iedereen anders.

  5. Heel mooi geschreven en heel herkenbaar . Uiteindelijk bepaal je zelf wat je doet , anderen voelen niet aan wat jij voelt. Ik had veel aan grenzen stellen voor mijzelf en goals voor een bepaalde tijd. Ik werd in het begin behoorlijk geremd door mijn behandelaars en dat was fijn , wilde te veel en te snel . “Op” zijn , ik wilde mij naar de buitenwereld niet laten kennen en deed altijd wat extra om “normaal” te lijken in mijn omgeving , ik moest dat natuurlijk weer bekopen met enorme vermoeidheid.

  6. Iedereen heeft er wel een mening over; of jij hard genoeg je best doet. Als jij vind dat je, je best doet, dan doe je dat ook!

  7. Op de meeste ziektes heb je zelf niet veel invloed. De ene gaat vanzelf over en aan de andere is niets te doen. Bij revalidatie kun je je herstel iets versnellen door goed te oefenen. Maar bij psychische aandoeningen moet je bijna alles zelf doen. Dat maakt het zo lastig, want als het niet lukt ‘dan zul je wel niet genoeg je best doen’. Daar komt nog bij dat je heel hard je best kan doen, maar dat een bepaalde therapie gewoon voor jou niet werkt. En dan nog het onbegrip van anderen.

    Zolang je verantwoording neemt voor je ziekte en jezelf recht in de spiegel aan kunt kijken doe je genoeg. Het gaat niet om ‘meer je best doen’ of ‘beter je best doen’.

    Zolang je zelf

  8. dat is zo lastig. Soms moet je over je grenzen gaan, soms moet je in het diepe springen en soms moet je stapje terug nemen. Soms moet iemand je een duw geven en, inderdaad, soms moet iemand een arm om je heen slaan. Leer op jezelf vertrouwen dat jij weet wanneer je wat nodig hebt.

  9. Ik herken het wel: iedereen zegt altijd maar dat je niet meer kunt doen dan je best, maar wanneer doe je dan je best? Uiteindelijk is dat iets wat je zelf moet aanvoelen, wat voor jou goed moet voelen… maar ja, wanneer voelt het dan goed, is ook weer zo’n vraag.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: