Close

Zoektocht naar mezelf: slapen

Ik ben mezelf kwijt. Wat ik wil en wat ik niet wil? Ik heb geen flauw idee. De weg kwijt. Geen enkel idee. Dit tot grote frustratie van mezelf, mijn therapeuten en mijn familie. De komende periode zal ik een serie maken “zoektocht naar mezelf” waarin ik mezelf vragen zal stellen in de hoop wat meer duidelijkheid te krijgen over wat ik wel/niet wil en kan.

Het is al even geleden, maar ik heb al eens eerder een blog geschreven over mijn zoektocht naar een ritme. Die zoektocht is nog steeds gaande. Eigenlijk zijn we nog niet veel verder. Toch schrijf ik er een nieuwe blog over. Meer duidelijkheid. Het begin van de serie…

Hoeveel slaap heb je nodig?
Dit heb ik al vele malen gegoogled. Er zijn richtlijnen voor hoeveel je moet slapen op welke leeftijd. Op 21 jarige leeftijd zou je 7-8 uur slaap per dag nodig hebben. Daar ga ik ver overheen. Echter is dit een gemiddelde. Het is natuurlijk heel erg van de persoon afhankelijk hoeveel slaap iemand echt nodig heeft. Daarmee zeg ik niet dat mijn slaapritme of de tijd die ik slaap goed is, maar wel dat het voor mij meer of minder kan zijn.

Nu vond ik op internet ook een soort opdrachtje. Een week achter elkaar dezelfde tijd naar bed gaan (en ook gaan proberen te slapen om dezelfde tijd ;-)) en geen wekker zetten. Het zou zo moeten zijn dat je dan op een gegeven moment rond dezelfde tijd wakker wordt. De aantal uur tussen het moment van naar bed gaan tot wakker worden zou de hoeveelheid slaap die jij per nacht nodig hebt zijn.

Middagslaapje
Nu is het zo dat ik nog steeds ’s middags vrijwel altijd slaap. Ik ben ’s middags echt kapot. Op. Ik kan niet meer. Het schijnt dat je na een week ongeveer ook gewend raakt aan middagslaapjes. Op dit moment denk ik dat ik het nog wel echt even nodig heb. De paniekaanvallen die ik overdag ervaar kosten erg veel energie. Daarnaast de gebruikelijke prikkels. De ene dag kan ik die beter hebben dan de andere dag. Op een slechte dag ben ik sneller vermoeid en is het middagslaapje dus ook meer nodig.

Medicatie
Ik slik nog steeds diazepam. Dit bouwt zich op en zorgt waarschijnlijk ook voor vermoeidheid. Dat is wat de psychiater zegt en het klinkt aannemelijk. Op dit moment bouw ik mijn antidepressivum (citalopram/cipramil) af. Dit lijkt prima te gaan. We gaan op den duur ook kijken of we een vervanger voor de diazepam kunnen vinden. Ik slikte een tijd oxazepam, maar dat was erg vervelend omdat ik van inname moment naar inname moment leefde. In de tussentijd had ik veel paniekaanvallen.

De psychiater bij de GGZ meldde afgelopen afspraak ineens aan dat er nog een heleboel tussenopties zijn. De diazepam werkt erg lang door. Dit bouwt zich in mijn lichaam op en daardoor word ik meer moe/duffer. Dit was bij de oxazepam niet het geval. Ik zou het heel prettig vinden een medicijn te hebben waarbij ik niet te veel opbouw, maar geen last heb van de tussentijdse paniekaanvallen. Ik hoop dat we kunnen zoeken naar dit medicijn.

Vluchten
Slapen kan ook gebruikt worden als vluchtgedrag. Even niet denken, even niets. Slapen. Eerst dacht ik dat ik dit regelmatig deed. Inmiddels denk ik dat dat toch niet het geval is. Ik heb namelijk vrij veel last van nachtmerries en slaap dus niet altijd goed. Ik zou dus eigenlijk vluchten naar nachtmerries en dat klinkt niet erg aannemelijk.

Dus, wat nu?
Ik moet helaas toegeven dat ik nog vaak word meegesleept door mijn obsessie (turnen) wanneer ik al in bed lig. Ik kan uren wakker blijven en turnfilmpjes kijken. Dat is niet goed. Als ik dat doe slaap ik natuurlijk helemaal niet. Meestal heb ik het niet zo in de gaten. Ik vind het erg leuk en vergeet de tijd compleet. Dat is niet handig. Ik gebruikte een tijd lang mijn telefoon niet in bed en dit werkte erg goed. Hier moet ik eigenlijk weer naar terug. Lastig, maar wel belangrijk. Dit is dus zeker iets waar ik mee aan de slag ga.

Ik ga zo snel mogelijk proberen zo’n week in te lassen waarin ik kan gaan kijken wat er gebeurt als ik op een vast tijdstip ga slapen en opsta. Dit zal even plannen worden. Waarschijnlijk zal ik in het begin enorm lang slapen. Dat moet dan maar even. Hopelijk levert het wat op, in the end. :-) Ik heb er eigenlijk wel vertrouwen in. Ik hoop dat ik daar dan verder op kan bouwen. Verder kan kijken wanneer ik het best kan gaan slapen en wanneer ik het best mijn wekker kan zetten. Dat lijkt me belangrijk om te doen.

Het ritme voor de rest van de dag zal een andere keer aan bod komen. Voor nu gaan we aan de slag met het slapen.

Heb jij een vraag die je aan jezelf zou stellen als je jezelf beter zou willen leren kennen? Laat het me dan weten! Misschien kan ik hem dan gebruiken in een van de volgende blogs in deze serie! 

Liefs

8 thoughts on “Zoektocht naar mezelf: slapen

  1. Hoi Kim, ik lees al lange tijd jouw blogs.
    ik vind ze echt heel goed en knap geschreven, puur, omdat je jezelf erin legt.
    ik ben zelf ook bezig met afbouwen met medicatie, ik snap erg goed, hoe lastig dit kan zijn. Een vraag die ik mijzelf zou willen stellen is, hoe ga ik op een juiste manier om met de onrust van emoties in mijn hoofd. Ik kan er namelijk volledig door overspoeld raken…. op zo’n moment kan ik ook niet helder nadenken en lijkt alles waar in die emotie. Als ik op dat moment blij ben, lijkt het alsof ik nog nooit somber ben geweest, ben ik somber, heben ik het idee, dat er geen licht meeroze is aan het einde van de tunnel en/of nooit geweest. Dit alles vind ik knap lastig, tegelijk is het ook knap lastig voor mijn omgeving, zo kan ik het ene moment haast hyper zijn en twee seconde later overkomen alsof ik zo ontzettend somber ben. Dan zou ik mijzelf de vraag stellen, hoe help ik mijzelf om mijzelf wat stabieler te voelen, zo moet ik mijzelf wat afremmen bij een hyperbui en mijzelf een schop inderdaad mijn kontakt geven, als ik somber dreig te worden. Dit alles us elke dag een nieuwe uitdaging. Misschien anders dan bij jou, dat weet ik niet, kan ik ook niet over oordelen, maar wat ik wel weet is, dat met jezelf dealen en jezelf soms in “toom” houden ontzettend lastig kan zijn. Toch wil ik het graag leren, want een grote wens van mij is minder medicatie gebruiken. Misschien klinkt het afgezaagd, maar probeer jezelf de tijd te geven, van mijzelf weet ik, dat mijzelf onder druk zetten, alleen maar averechts werkt. Ik ben nog wel eens ongeduldig, maar dan zijn er toch steeds mensen in mijn omgeving die blijven zeggen, geef jezelf de tijd. En lukt het vandaag niet, morgen een nieuwe dag. Natuurlijk wil je ook graag vooruit en soms moet je echt de “strijd” aan met jezelf, maar wat ik ook mag leren is, is het vandaag niet gelukt, morgen nieuwe dag, opnieuw komt de zon op en ook deze dag gaat voorbij. Ik wil nog zeggen, dat ik enorme bewondering voor je heb, hoe jij jezelf omschrijft, waar je aan werkt, wat je voor doelen stelt.Ik kan niet in jouw schoenen staan, maar toch ja, heb ik enorme bewondering voor je. En iedereen gaat met vallen en opstaan. Iederee’n, ook al kan het soms lijken, dat anderen sneller en beter zijn. Kim, ik hoop dat je mag leren blij en tevreden te zijn met jezelf. Je bent in ieder geval een enorme kei in schrijven, echt mijn complimenten!

    1. Heel erg bedankt voor je reactie. De vraag die je aan jezelf stelt is er ook eentje die ik aan mijzelf zou kunnen stellen!
      Bedankt voor je open en eerlijke (en lieve!) reactie.

  2. Ik geloof er wel heel erg in dat zo’n week (of misschien wat langer) ‘je ritme vinden’ heel erg goed kan werken. Als ik vakantie heb ga ik tegenwoordig nooit meer op dezelfde tijd naar bed, maar dat kwam vroeger wel eens voor en dan merkte ik ook dat ik op een gegeven moment vanzelf op een standaardtijd wakker werd en ook echt uitgeslapen was – net alsof je lichaam de uurtjes slaap ook efficiënter kan benutten omdat ‘ie weet waar ‘ie aan toe is, maar dat is waarschijnlijk meer een mentaal dingetje.

  3. Een tijdje terug deed ik ook elke middag een middagdutje. Dit ging teveel in de weg zitten van mijn planning en ik werd ook steeds vermoeid wakker, omdat ik echt een uur ging liggen. Op een gegeven moment ben ik daar langzaam momenten van 20 minuten van gaan maken. Niet echt slapen, maar liggende rustmomenten, echt elke 1,5/2 uur. Je hersenen zouden er zo aan gewend moeten raken dat ze rust krijgen en daardoor zou je minder vermoeid moeten zijn. Hoe je dit kunt uittesten en opbouwen staat in het boek Pijn & het Brein.

    1. Bedankt voor de tip! Ik ga eens kijken of ze ‘m hebben bij de bibliotheek of anders kan ik ‘m bestellen.

  4. Ik ben ook bezig met afbouwen met medicijnen en succes met alles zou niet mee vallen geef je zelf de tijd geen druk achter zetten. Je bent goed bezig.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: