Close
toekomst

Wordt het ooit beter?

Heel vaak heb ik aan mijn psycholoog willen vragen hoeveel gesprekken ik nog nodig zou hebben voordat ik weer ‘beter’ was. Heel vaak heb ik aan mijn moeder gevraagd hoe lang ze nog dacht dat ik thuis zou zitten. Per dag vraag ik me wel 100 keer af of het ooit nog beter wordt.

Ik wil graag zekerheid en controle. Op weinig dingen kan je dat echt hebben, dat is frustrerend. Ik wil zekerheid en controle over de toekomst, maar ik weet niks. Nog minder dan veel mesen. Ik heb namelijk geen idee wat ik zou willen als het beter zou gaan. Mijn psycholoog vraagt me vaak wat ik zou willen als ik alle ‘maar’-en weg laat. Ik weet het niet. En dan nog de vraag of het ooit wel beter zal gaan?

Al mijn diagnoses apart schijnen goed behandelbaar te zijn, maar in combinatie ook? Dat weet ik niet. Het lastige is dat een eetstoorniskliniek het niet wilt doen, omdat angst teveel op de voorgrond staat. Wanneer mijn gewicht te laag is moet ik hulp krijgen van een eetkliniek volgens de angstbehandelaren. Dat gaat dus niet.

Wordt het ooit beter? Ga ik me ooit minder angstig voelen? Ga ik ooit weer sociale contacten opbouwen? Ga ik ooit weer sporten? Leven? Genieten? Rust hebben van binnen?

Niemand heeft daar een antwoord op, hoe graag ik ook een antwoord wil. En geloof me, dat wil ik héél graag! Ik wil zekerheid. Ik wil weten of en wanneer ik kan gaan studeren. Ik wil weten of en wanneer ik kan gaan werken. Wat voor werk ik dan zal gaan doen. Ik wil weten of ik ooit een beetje tevreden met mijzelf en mijn lichaam kan zijn. Ik wil weten of ik ooit een partner zal vinden. Ik wil weten of mijn dromen rondom het hebben van een kindje uit zullen komen. Al deze dingen hangen namelijk af van hoe het met mij gaat.

Als het goed gaat in de toekomst, is de kans aanwezig dat alle dingen gaan lukken. Als het niet beter gaat in de toekomst… Tja, dan weet ik het allemaal niet. Dan weet ik niet hoe het allemaal moet.

Steeds vaker ben ik moedeloos en denk ik dat het nooit meer beter zal worden. Dat ik voor altijd moet leven zoals ik nu doe. Er zijn veel mensen die het veel slechter hebben dan ik, dat weet ik. Maar dat maakt niet dat ik dit leven leuk moet vinden, want dat vind ik het niet. Ik vind dit niet leuk.

Ik ben de enige die er iets aan kan veranderen. Verder kan niemand er iets aan doen. Ik moet al mijn angsten “gewoon aangaan”. “Gewoon niet zo negatief denken” en nog veel meer van dat soort dingen. Ik moet zorgen dat het beter wordt. Hoe ik dit moet doen weet ik ook: er is niet meer dan “gewoon doen”. Maar het is zo verrekte moeilijk.

Wordt het ooit beter?

Liefs

20 thoughts on “Wordt het ooit beter?

  1. O het is inderdaad erg vermoeiend en soms ben je zo wanhopig. Maar ik kan je vertellen..het kan echt! Ik ben namelijk het voorbeeld. Ik ben weer een opleiding gaan volgen, werken, vrienden gekregen, getrouwd, een huis gekocht en kan weer van het leven optimaal genieten. Echt genieten!! Natuurlijk zijn er ups en downs, maar die heeft iedereen! Maar het kan echt. Heb alleen geduld en neem de tijd voor jezelf. Ook weet je pas wat je weer wil gaan doen en echt leuk vind als je beter bent! Die gevoelens zijn nu vaak nog weggedrukt door alle chaos van de angst/ eetstoornis. Dat komt vanzelf weer naar boven als je het andere steeds meer loslaat! Echt waar!!…HET KAN!

  2. Volgens mij weet je heel goed wat je zou willen als alle maar-en weg zijn. Je hebt er een hele alinea aan gewijd. Iets met studie, kinderen, partner. Daar doe je het voor. Daarom ben je zo hard aan het werk. En volgens mij gaat het al beter. Beter dan dat het was. En dat kan vast ook nog beter. Daar ben ik van overtuigd!

  3. Het is ook verrekte zwaar en moeilijk. Voordeel van het zwaar en moeilijk hebben is dat hoe zwaarder en moeilijker, hoe groter de kans dat het beter wordt. Dan klinkt misschien een beetje lollig, maar dat is het niet. Denk er maar over na. Kijk maar naar mij. Vorig jaar hoefde het niet meer voor me en nu? Nu geniet ik van iedere dag. Dat wil niet zeggen dat al mijn problemen opgelost zijn. Absoluut niet. Er is niets veranderd. Niets wat er in mijn verleden is gebeurd kan ik uitwissen. Ik kan er alleen anders naar gaan kijken en er anders mee omgaan. Het leven is niet makkelijker geworden, ik ben sterker geworden en zo zal het bij jou ook gaan. XXX

  4. Ik ken je wanhoop heel goed. Wat mij soms helpt, is om terug te kijken naar hoe het ooit met me ging. Ik ben bijvoorbeeld een tijd erg depressief geweest, suicidaal, had last van paniekaanvallen, woog +30 kilo meer.
    Dat zijn best heftige voorbeelden die ik kan noemen, die nu heel anders zijn. Ik heb nog steeds last van bepaalde dingen, maar over het algemeen ben ik duizend keer gelukkiger, rustiger en meer tevreden dan toen.
    Misschien heb jij nog geen grote dingen die je aan kan wijzen. Misschien voelt het wel alsof het slechter gaat. Maar het komt wel. Je bent ermee bezig. Je bent zo dapper. Echt waar. Het word beter, ook al voelt het niet zo. Ook al kan je het nog niet zien. Het word beter.

  5. Je bent al van heel ver gekomen, en vergeet dus niet dat het ook al beter gaat dan eerst! Zolang je eraan blijft werken, geloof ik echt dat je er wel komt. Niet opgeven, want dan zal het inderdaad niet beter worden. Het is vervelend dat je geen idee hebt hoe je leven er straks uitziet, maar er kan zoveel gebeuren dat eigenlijk niemand dat weet. Ga ervoor! xx

  6. Wat een mooi verwoord stukje. Ook lees ik wanhoop en onzekerheid. Kan me maar al te goed voorstellen dat jij je zo voelt. Wat mijn psycholoog altijd zei was dat ik in het hier en nu moest gaan leven. Een ding tegelijk en dan pas weer verder kijken. Ik denk dat te ver vooruit kijken ook niet altijd goed is. Zeker als het allemaal zo onzeker is. Ondanks dat het een enorm cliché ga ik het toch zegge, het kan alleen maar beter worden. liefs x

  7. Ik ga niet net als de rest schrijven dat het beter wordt, want ik twijfel (over mijn situatie) net zo hard. Maar ik geloof wel dat zelfs als de situatie niet beter wordt (je kunt bijvoorbeeld niet studeren/werken, hebt weinig sociale contacten, geen partner en kinderen) je uiteindelijk wel minder hieronder kunt lijden. Want ook al zijn dit de dingen die je heel graag wil, er is nog veel meer. En een stukje acceptatie helpt ook. Al zal het voor die acceptatie natuurlijk heel erg helpen als je meer zekerheid had. Helaas pindakaas, zit er niet in.

  8. Everything will be alright in the end. If it’s not alright, it’s not the end!
    De onzekerheid die jij voelt is menselijk. Iedereen wil graag weten hoe het zal gaan in de toekomst, maar dat kunnen we niet weten. We willen ook graag allemaal een beetje zekerheid. En de meeste mensen vragen zich wel af of het ooit beter wordt. Jawel hoor, het wordt ooit beter. Maar daarvoor heb je geduld en doorzettingsvermogen nodig. En die twee dingen wens ik je dus ook van ganser harte toe!

  9. Ooit gaat het vast beter. Gewoon stapje voor stapje op je eigen tempo. Ooit dacht ik ook dat het niet beter ging worden dan dat het was. En ondertussen heb ik de man van mijn dromen gevonden, een fijne maar kleine vriendengroep en een ontzettend leuke studie (waarin ik mezelf nog dagelijks tegenkom) En soms ga je dan weer even een dipje in, maar door alle leuke dingen die je dan verzamelt heb gaat het vaak al snel weer een stuk beter :)

  10. Ik heb er alle vertrouwen in dat er een moment komt waarin je zelf antwoord kunt geven op de vragen die je stelt

  11. Dit is zo herkenbaar. Ik vroeg me dat ook constant af, wordt het wel ooit beter? Ik geloofde het niet. Toen ik in therapie ging (klinische psychotherapie voor een jaar) heb ik heel lang getwijfeld of ik het eigenlijk wel wou geloven. Toch ging ik het langzaam geloven. Ervaren. En nog belangrijker, ik vond dat ik het verdiende. Ik mag een beter leven, ik verdien ook geluk. Dat was voor mij de ommekeer. Het oprecht willen leven. Ik wist niet wat de toekomst me kon bieden, maar ik wou het wel meemaken. Op het einde is bij mij ook een eetstoornis omhoog gekomen en de combi persoonlijkheidsstoornis/eetstoornis vinden hulpverleners heel moeilijk. Maar ik kan je eerlijk vertellen dat ik mezelf weer sterk voel. Ik heb van mijn 12e tot mijn 20e echt geworsteld, en nu de laatste 2 jaar durf ik steeds meer te zeggen dat ik me goed voel. En dat had ik nooit gedacht. Echt niet. Makkelijk is het niet, leuk ook echt niet! Maar ik hoop dat je weet dat het niet onmogelijk is. Voor niemand niet.

    Een sociotherapeut zei een keer: “Jullie denken dat het allemaal heel raar is wat jullie denken en voelen. Maar het is heel normaal, iedereen gaat door deze fases. Het verschil is dat jullie de basis missen om ermee om te gaan.”
    Het besef dat het niet raar was wat ik dacht en voelde hielp voor mij enorm met durven praten.

    Sorry dat het zo lang is geworden! Maar ik hoop dat je er wat extra kracht uit haalt.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: