Close
Vergelijken op straat

Vergelijken op straat

Ik loop op straat en kijk om me heen. Het is een drukke dag in de stad, vast vakantie of zo. Veel groepjes jonge meiden lopend lachend over straat. Ik kijk naar ze, terwijl ik me zo onzichtbaar mogelijk maak. Ze zien er mooi uit. Prachtige haren, dunne lichamen, gave huidjes, mooie glimlachen, ze lijken wel perfect. In mijn ogen zijn ze alles wat ik niet ben. Ik kijk schichtig om me heen. Waar moet ik kijken zodat ze mij niet zien? Ze zullen me uitlachen als ze me zien, ze zullen me lelijk en mislukt vinden. Was ik maar als hen, was ik maar een klein beetje zoals hen. Snel vlucht ik een leeg steegje in. Pfff, even alleen. Alleen met mijn gedachten. Alleen met mezelf.

Ik voel me alleen. Waarom ben ik niet als zij? Waarom heb ik lelijk, krullend, pluizend piekhaar? Waarom is mijn huid zo lelijk? Ik ben te dik. Ik draag niet de goede kleding. Ik hoor er niet bij. Ik hoor nergens bij.

Wat ik hierboven heb beschreven zijn slechts stukjes van dingen die heel vaak denk wanneer ik buiten loop. Andere mensen, en dan vooral leeftijdsgenootjes, maken mij bang. Ik voel me minder dan hen allemaal. Ik voel me de laagste in de groep, als ik al in de ‘groep’ zou horen.

Op straat zie ik alleen maar mensen die dunner zijn dan ik. Het maakt me verdrietig en onzeker. Van de negatieve eetstoornis-stem in mijn hoofd moet ik afvallen. Dunner worden dan anderen. Dan zal ik mooi zijn. Van de eetstoornis-stem moet ik ook heel voorzichtig lopen. Anders zwabbert mijn vet te veel heen en weer. Van de eetstoornis-stem mag ik geen strakke kleding dragen, zoals skinny jeans (in de goede maat, een veel te grote maat mag wel, want dan zijn ze niet ‘skinny’ meer). Doe ik dat toch, dan volgt er een woedeuitbarsting in mijn hoofd. Als ik niet oppas ook ‘buiten mijn hoofd’. Al die meisjes die wel strakke kleding dragen, die zijn wel dun. Die mogen en kunnen wel mooie kleding aan. “Je moet afvallen, anders zul je er nooit bijhoren,” maakt de stem mij wijs. 

Ik heb inmiddels geleerd dat alle ideeën in mijn hoofd vooral in mijn hoofd zitten. Het vergelijken wat ik doe is ziek en niet iets waar ik mee door wil gaan. Toch lukt het me niet om het te stoppen, ik zet mezelf denkbeeldig naast iedereen op straat en vergelijk elk detail. Natuurlijk komt de ander onder aan de streep altijd veel beter uit dan ik. Terwijl lang niet iedereen maat 36 past, dus het kan niet zo zijn dat werkelijk iedereen dunner is dan ik ben. Ik weet het, ik snap het, maar toch blijf ik vergelijken en mezelf afkraken.

Nu heb ik bedacht om in plaats van naar lichamen te kijken, naar schoenen te gaan kijken, of naar bijvoorbeeld oorbellen. Zo focus ik me op een detail aan iemands lichaam en hoop ik dat ik minder zal vergelijken op straat. Misschien wordt het dan fijn om een dagje te gaan winkelen en omringt te zijn door andere mensen. Laten we hopen dat ik over een tijdje trots kan melden dat ik helemaal ben gestopt met vergelijken.

Vergelijk jij jezelf veel met anderen? Zou je dit minder willen doen? 

Liefs

39 thoughts on “Vergelijken op straat

  1. Hier moest ik even over nadenken. Ik herken veel, vooral de eetstoornisstem. Ik heb mezelf eigenlijk nooit vergeleken met anderen. Mijn uiterlijk was zo extreem anders dan anderen (in mijn ogen) dat zelfs vergelijken zinloos was. Ik was bij voorbaat de mindere. Ik was ook de mindere van iemand die 30 kilo meer woog dan mij. Dat maakt het nu wel makkelijker om aan mijn zelfbeeld te werken. Ik hoef namelijk tegen niemand op te boksen, alleen maar tegen mezelf. Ik kijk ook echt niet naar anderen. Het enige met wie ik van doen heb dat ben ik zelf. Ik ben me er heel bewust van dat als IK tevreden ben met mijzelf het niet meer uitmaakt wat een ander van mij vindt en het al helemaal niet meer uitmaakt hoe die ander eruit ziet.

    1. Ik vind het verdrietig om te lezen dat ook jij hier mee struggelt. Je bent zo’n prachtige vrouw. Kon ik je daar maar van overtuigen met zo’n kort berichtje, maar ik weet dat dat niet kan.
      Ik denk dat je inderdaad wel heel erg goed zegt dat het erom gaat dat je tevreden bent met jezelf – dat de rest dan niet meer uitmaakt. Ik denk dat ik me daar wel in herken. Voor mij zal dat ook zo werken, denk ik. Voor nu voelt het absoluut niet haalbaar om tevreden met mijzelf te zijn en ga ik dus helaas nog door met het vergelijken. Hopelijk wordt dat ooit minder!
      Ik wil je heel veel succes wensen met het werken aan je zelfbeeld. <3
      Veel liefs!

  2. Iedereen kijkt naar elkaar en iedereen oordeelt.
    Ik haal me ook altijd van alles in mijn hoofd, vooral op een “slechte”dag.
    Maar bedenk me dan ook: ieder mens is mooi, op zijn of haar manier. En niemand is beter dan de ander.
    Ik probeer me niet druk te maken om wat anderen denken. En als ik me wel druk maak om wat ik denk? Dan ben ik de enige die dat kan, wil en moet veranderen. Niet makkelijk, maar het lukt en gaat steeds beter.

    1. Mooi dat het steeds beter gaat! :-)
      Qua oordelen denk ik dat je gelijk hebt, dat doet iedereen bewust of onbewust. Ik zelf moet zeggen dat ik eigenlijk nooit negatief oordeel over anderen.
      Toen ik las dat je schreef “ieder mens is mooi, op zijn of haar manier”, was het eerste dat ik dacht “eh ja maar je hebt mij nooit gezien”. Ik weet dat ik degene ben die mijn gedachten moet veranderen, maar ik vind het heel lastig. Ik kan mezelf niet ineens laten geloven dat iets waar ik van overtuigd ben niet waar is. Alsof ik nu plotseling compleet moet gaan geloven dat gras oranje is in plaats van groen…
      Bedankt voor je reactie, Thea!
      Fijn weekend!

  3. Jeetje meis, wat moet het vermoeiend zijn om constant die stem te horen! Ik ga je geen advies geven, maar wil wel zeggen dat je trots kunt zijn dat je stappen (afstand nemen, voornemen op alleen op bepaalde details te letten) hebt gezet.

  4. Ik vergelijk mezelf ook wel met anderen, maar niet heel bewust. Het duurde daarom even voordat ik antwoord kon geven op je vraag. Ik merk wel dat het over het algemeen niet heel veel invloed heeft op hoe ik mij voel. Tenminste, niet bewust, maar onbewust denk ik stiekem van wel. Ik hoop dat het helpt om je op 1 ding te focussen.

    1. Ik hoop dat je ooit op een punt komt waar jij jezelf kunt vergelijken met anderen en ziet dat jullie allebei prachtig zijn, op jullie eigen manier!
      Veel liefs, Kim

  5. Het is bij mij heel afwisselend of ik mezelf vergelijk met anderen. Op momenten dat ik me niet zo goed voel doe ik dit bijvoorbeeld sneller dan als ik me wél goed voel. Maar ik herken het wel, gewoon continue jezelf naar beneden halen omdat anderen er ‘beter’ uitzien. Ik vind het wel een hele goede van je om je te focussen op iets anders, op de schoenen bijvoorbeeld.

  6. Vergelijken doet denk ik bijna iedereen wel . Ik ook. En kan dan best jaloers zijn. Maar dan wel positief dat ik denk, die ziet er goed uit!

  7. Wat vervelend dat je continu die stem hoort. Maar super knap dat je daar voor jezelf aan werkt!

    Ik vergeleek me vroeger wel heel veel uit pure onzekerheid. Dat is nu al een stuk minder gelukkig. Ik kan nu gewoon denken : goh das een mooie meid! Zonder daar mezelf mee te vergelijken. Wel kan ik onzeker zijn over mn karakter en vind ik anderen vaak veel volwassener en spontaner. Mijn vergelijking ligt meer daarin dan.

    1. Ik vind het al heel knap dat je niet meer hoeft te vergelijken wat betreft uiterlijk. De vergelijkingen over karakter stoppen ook eens, als je minder onzeker wordt over ‘jouw karakter’.
      Liefs!

  8. Ten eerste vind ik het erg dapper van je om dit zo bespreekbaar te maken en jezelf zo, toch wel, onzeker op te stellen. Respect! Dan moet ik, als 30 jarige mama van 2, toegeven dat ik me nog vaak genoeg zo voel. Aan de andere kant, mag je ook wel eens kijken naar mensen die jij dikker, lelijker vindt. Wellicht dat je hierdoor dan wel beter voelt. Wat ik probeer te zeggen is, iedereen is mooi. Het. Is vooral hoe we onszelf zien wat ons nog mooier maakt. Denk hier maar eens over na ;)

    1. Dankjewel :-)
      Het “lastige” is dat ik niemand lelijker en dikker vind dan mezelf, gek hè eigenlijk? Aangezien het aantoonbaar niet waar is dat iedereen dunner is dan ik ben, haha.
      Bedankt voor je hersenkrakertje, haha. Ik ga er nog eens rustig over nadenken, dankjewel!
      Fijn weekend!

  9. Ik denk dat iedereen zich bewust of onbewust altijd met anderen vergelijkt. Zeker vrouwen. Alleen niet zo heftig als jij dat doet.

    En Kim, je bent mooi. Dat meen ik echt. En niet alleen van buiten, maar ook aan de binnenkant. Ik weet dat dat heel moeilijk is om te geloven, ik heb dat zelf ook. Maar probeer het alsjeblieft. <3

    1. Je bent lief. <3 Stapje voor stapje komen we er wel. Je bent prachtig, Tesje, echt! En daarnaast ook nog eens een extreem lief vriendinnetje.

  10. Wat mooi geschreven! Iedere vrouw moet weten hoe mooi ze is op haar eigen manier. En je mag jezelf met andere vergelijken. Als je je elke keer maar realiseert hoe mooi je bent. Ja zij heeft misschien een mooiere buik maar who cares? Jij bent toch gewoon blij met jezelf? Zolang je in jezelf gelooft straal je dit uit en zal niemand daar aan twijfelen.

    1. Je hebt zeker gelijk, maar helaas is het makkelijker gezegd dan gedaan!
      Ik hoop dat jou het wél lukt om zo te denken, want het is een prachtige instelling.
      Veel liefs, Kim

  11. Mooi geschreven zeg. Het zet mij aan het denken. Ik ben een kampioen in vergelijken, werkelijk waar. Mijn hele dag staat eigenlijk in het teken van vergelijken. Ik deed dit als kind volgens mij al, maar sinds ik een eetstoornis heb is het erger geworden. Vooral op het gebied van prestatie vergelijk ik mezelf continu met anderen. Ik leg de lat heel hoog voor mezelf. Als iemand anders 10 uur in een statistiekopdracht heeft gestopt, moet ik er minstens 11 uur mee bezig zijn geweest. Zo gaat het de hele tijd in mijn hoofd, redelijk vermoeiend kan ik zeggen. En dan denk je; nou dan doe je er toch wat aan! Dat is echter makkelijker gezegd dan gedaan zoals jij ook beschrijft. Ik wilde dat ik het kon, puur naar mezelf kijken en eerder tevreden zijn, zonder altijd anderen die het in mijn ogen beter doen als vergelijkingsstandaard te nemen. Jij probeert mooie stappen te zetten, knap van je. Veel succes!

    1. Wat een herkenning in wat je schrijft… Ik kan me heel goed voorstellen dat dat extreem vermoeiend is. Ik hoop dat ook jij langzaam stapjes durft te gaan nemen de ‘gezonde’ richting op.
      Sterkte en heel veel succes!
      Liefs, Kim

    2. Ik herken wat je schrijft.. Ik heb dat ook. Als ik weet dat anderen heel veel aan een opdracht van school werkt moet ik van mezelf dat ook doen. En vaak lukt dat me niet en dan voel ik me mislukt en niet goed genoeg. Dit komt omdat ik een depressieve persoonlijkheidsstoornis heb waardoor ik de lat zo hoog leg dat ik het niet eens kan halen. En ik vind dat ik het wel moet kunnen en dus word ik gigantisch boos op mezelf want ik ben dan niet perfect. Hier ben ik aan het werken maar het is echt gigantisch moeilijk.

      liefs,
      Alice

  12. Op een hele andere manier. Maar ontzettend herkenbaar. En nog. Ik heb ook vaak een stoute stem in mijn hoofd waar ik een heel laag zelfbeeld Door krijg. Dan heb ik echt een slechte dag. Gelukkig meer goede dagen en wil me daar ook op focussen. Fijn dat je zelf een manier probeerd om het voor jou makkelijker te maken! Liefs ♡

    1. Fijn dat het voor jou nu vooral goede dagen zijn. Dat dat er maar steeds meer mogen worden!
      Veel liefs, Kim

  13. Meid, ik zou een moord doen voor krullen! ;) Ik vergelijk mezelf ook vaak met anderen op straat. Ze zijn altijd allemaal langer. Helaas is dat echt zo, ik ben 1.49. Dan vraag ik me af of ze kunnen zien dat mijn spijkerbroek een kindermaat is. Of hoe oud zouden ze denken dat ik ben? Uiteindelijk denk ik altijd: Ach, ze zien me waarschijnlijk niet eens. Soms stelt die gedachte me gerust, soms word ik er verdrietig van.

    1. Oh jee, haha. Je mag mijne gratis hebben!
      Kan me beide kanten trouwens goed voorstellen. Ik hoop dat je er niet vaak verdrietig van wordt. Mensen zijn nu eenmaal vaak met hun eigen ding bezig, dat heeft niks met jou te maken!
      Liefs

  14. Wow dit is zo vreselijk herkenbaar. Dat vergelijken doe ik constant en het is zo vermoeiend. Ik krijg nu therapie voor mijn angststoornissen. Toen ik dit stukje las, leek het wel of ik het zelf geschreven had. Ik heb niet zo veel last van de eetstoornisstem, maar wel dat ik me zo lelijk en stom voel vergeleken bij anderen. Echt goed omschreven! Liefs

    1. Dat kan de stem inderdaad ook zijn, een soort ‘je-bent-lelijk’-stem. Ik denk dat het zowel bij een eetstoornis als een angststoornis heel vaak voorkomt! Helaas! :( Ik ben wel blij dat je er herkenning in kunt vinden, hopelijk voel je je dan wat minder alleen.
      Ik hoop dat je therapie goed aan zal slaan. Heel veel succes!
      Veel liefs, Kim

  15. Ik weet dat ik een beetje laat ben met reageren, maar ik wil het TOCH nog doen. Misschien is het wel fijn voor je, aan de ene kant, om te horen dat heel veel vrouwen hiermee te maken krijgen. Ook ik herken echt heel veel. Ik ben inmiddels wel van de eetstoornisstem af, maar het vergelijken en het iedereen mooier en dunner vinden dan mijzelf gaat geloof ik nooit echt weg. Ik weeg nu bijvoorbeeld meer dan ik de afgelopen drie jaar gewogen heb, al is het maar 1 of 2 kilo. Ik kan me daar heel verdrietig over voelen. Zeker omdat er zoveel bloggers zijn die veel sporten en gezond eten. Ik doe dat niet zoals ik dat van mezelf zou moeten. Maar ik ben WEL een stuk gelukkiger dan ik drie jaar geleden was. En dat is me eigenlijk, met mijn gezonde verstand, veel meer waard. Ik hoop echt dat het voor jou vanaf nu ook alleen maar beter wordt. Dat je snel naar jezelf kunt kijken zonder die eetstoornisstem. Volgens mij ben jij hartstikke mooi. Nee, dat weet ik eigenlijk wel zeker (: Probeer jezelf -je ‘nieuwe’ zelf-
    eens te vergelijken met de persoon die je een aantal maanden geleden was. Of althans, met de gedachten en gevoelens die je een aantal maanden geleden had. Gaat het al beter? Je kunt echt trots op jezelf zijn! Go for it, je kunt het! Dikke knuffel!

    1. Ik vind het ontzettend fijn dat je tóch nog de tijd en moeite hebt genomen om deze reactie achter te laten, lieve Stella. Voor mij is deze reactie heel erg waardevol. Je hebt inderdaad gelijk dat het ook belangrijk is om te vergelijken met hoe het bijvoorbeeld een aantal maanden/een jaar geleden ging. Ik woog misschien een kilo minder (wat in mijn ogen echt verschil maakt, maar als ik even rationeel ben weet ik dat dat niet kan, stom gevoel altijd!) Ik vind het nog heel lastig om me bij het terugkijken niet te laten meeslepen door “toen was ik écht gelukkiger” en “er was helemaal niks aan de hand” etc. Maar ik weet dat je gelijk hebt. <3 Heel erg bedankt. <3 Ik hoop dat jij ook trots op jezelf mag en kan zijn!
      Veel liefs, Kim

  16. Jij bent goed zoals je bent, lieverd. En weet je, terwijl jij denkt wat anderen zouden kunnen denken zijn zij bezig met de laatste mode, hun nieuwe lief of fijne muziek. Of misschien zelfs met hun eigen problemen? Mensen oordelen niet zo snel over andere mensen als jij denkt.
    Kan je eens proberen om lief te zijn voor jezelf?

  17. Oef, dit herken ik heel erg… ik vergelijk te vaak en te veel. Meestal, zoals Sandra ook al zei, op de momenten dat ik me zelf niet zo goed voel. Op straat valt het meestal nog wel mee, het is bij mij meer op Facebook e.d. vooral als ik happy stelletjes-foto’s zie. En bij carrièredingen… iemand uit mijn klas die het veel verder lijkt te schoppen. Of een vreemde, dat kan ook, bijv wanneer ik al Googlend een meisje van mijn leeftijd tegenkom dat al professor is. Het gaat dan bij mij vooral om het idee dat iedereen doorgaat met zijn/haar leven, terwijl ik blijf hangen. Hoeveel verder kan ik nog groeien, met mijn beperkingen? Misschien is dit het wel gewoon…?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: