Close
Therapie update

Therapie update

Op de blog “Een afspraak met mijn psycholoog” na heb ik eigenlijk nooit echt over mijn therapie geschreven, geloof ik. Vandaag leek me wel een mooie dag om daar wat meer over te vertellen. Welke behandeling heb ik gehad? Welke behandeling heb ik nu? Hoe bevalt het?

Lange tijd heb ik cognitieve gedragstherapie (CGT) gehad. Deze therapie is een combinatie van cognitieve therapie en gedragstherapie. Je cognities (gedachten) en gedrag worden in deze therapie dus allebei aangepakt. In cognitieve gedragstherapie heb ik het veel gehad over momenten door de week heen die ik moeilijk vond. Wat vond ik eng? We besproken dan hoe ik hiermee om was gegaan en hoe ik dat vond. Ook heb ik eindeloos veel (oké, dat is overdreven) G-schema’s ingevuld. In zo’n schema vul je in welke gebeurtenis je meemaakt, welke gedachte je daarbij had, wat je gevoel toen was, wat je gedrag was en wat het gevolg was.

Hieronder zal ik een voorbeeldje geven in het geval van angst voor sociale contacten:
Gebeurtenis: ik werd uitgenodigd voor een verjaardag
Gedachte: ik zal stomme dingen zeggen en niemand zal mij leuk vinden
Gevoel: angst
Gedrag: niet naar de verjaardag gaan
Gevolg: niet naar de verjaardag geweest, nu weet ik niet hoe het echt gegaan zou zijn

Zelf moest ik dan ook vaak een tegengedachte bedenken: een gedachte die me zou helpen als de situatie zich nog een keer voor zou doen. In dit geval zou dat kunnen zijn: op de verjaardag zijn allemaal vriendinnen van mijn vriendin – mijn vriendin is aardig en ik denk dat haar andere vriendinnen niet heel anders zullen zijn dan zij – zij zullen dus ook aardig zijn. En als ze niet aardig zijn kan ik altijd nog weggaan.
Maar daarvoor zijn nog heel erg veel andere dingen te bedenken. Al die gedachtes zouden moeten helpen om het gevolg volgende keer positiever te maken.

Volgens mij zijn alle groepsbehandelingen die ik tot nu toe heb gevolgd ook op dit systeem gebaseerd, of ik moet er heel erg naast zitten. :-) Ik heb groepsbehandelingen gehad voor mijn angsten en depressie. Hier hadden we anderhalf uur per week waar we uit een soort werkboek werkten en creatieve therapie. Creatieve therapie in een groep heb ik altijd heel moeilijk gevonden en nooit goed ‘gekund’. De gedachten dat het niet mooi genoeg was belemmerde me te veel. Uit eindelijk kreeg ik individuele creatieve therapie en dit heeft mij wel goed geholpen (tot ik ermee ben gestopt door angst… argh).

bron

Op dit moment krijg ik individuele psychotherapie. Hoe dit bevalt weet ik nog niet goed. Ik ben pas een keer of zes geweest. Na mijn vorige blog over mijn afspraak met mijn psycholoog kreeg ik veel opmerkingen dat ik zou moeten wisselen van therapeut. Ik vind dit zelf een heel lastig iets. Ik weet namelijk hoe onwijs lastig ik ben met mezelf open stellen en delen (eigenlijk misschien wel praten op zich). Ik merk wel dat het anders is dan wat ik hiervoor heb gehad. Er wordt niet of nauwelijks naar directe oplossingen voor dingen gekeken, dat vind ik fijn. Het zorgt ervoor dat een beetje druk eraf wordt gehaald. Tot nu toe hebben ze het nog niet echt over veel dingen gehad. Alleen over dingen als ‘wat wil ik bereiken’ en ‘waar zou ik het over willen hebben’. We zijn nog niet erg ver gekomen, omdat ik het heel lastig vind om me open te stellen tegenover mijn nieuwe behandelaar en antwoorden te geven.

Ik zeg heel erg vaak ‘ik weet het niet’. Hij stelt me vragen waar ik niet direct antwoord op weet en zodra hij me de tijd geeft om erover na te denken klap ik helemaal dicht en is mijn hoofd leeg. Wat ik ook merk is dat hij vaak ‘insights’ geeft alsof ze baanbrekend en levensveranderend voor me moeten zijn, maar dit zijn ze absoluut niet. Je weet wel… van die motiverende woorden die je al 100 keer hebt gehoord, haha. Ik durf nog niet open te zijn en te vertellen. Ik weet ook niet goed wat ik wil bereiken, wat ik wil kunnen of wat ik wil ik in de toekomst graag zou willen. Dit komt voor een groot deel omdat de toekomst iets is wat ik heel erg eng vind. Daarom durf ik niet goed naar de toekomst te kijken.

Op dit moment zit ik een beetje vast, dat is jammer. Ik hoop dat dit snel verandert zodat ik aan de slag kan gaan in therapie, in plaats van het half uur/drie kwartier uitzitten en wachten tot ik weer naar huis mag met niet meer te hebben gezegd dan ‘weet ik niet’. Dat is zonde van zijn tijd en ook van die van mij. Dat moet anders. Maar hoe?!

Is er een vorm van therapie waar je meer over zou willen weten? Hoe doorbreek jij vast zitten in therapie (als je therapie hebt, natuurlijk)?

Liefs

 

25 thoughts on “Therapie update

  1. Dat vastzitten is lastig. Ik heb dat ook vaak. Hoe harder ik mijn best doe, hoe leger mijn hoofd. Ik ben dan volledig afhankelijk van wat de psycholoog ermee doet. Blijft hij stil of geeft hij me een voorzetje. Gelukkig geeft die van mij me regelmatig voorzetjes of keuzes, waardoor ik weer wat in mijn hoofd krijg en weer ergens over na kan denken. Misschien kan je je therapeut vertellen dat je hoofd leeg is en of hij je wil helpen met voorzetjes geven. Anders is het zonde van al die sessies. Ik heb 11 sessies individuele CGT gehad en ben nu bijna klaar met 11 sessies COMET (Competative Memorytraining) om mijn lage zelfbeeld te verbeteren. Ik hoop dat ik deze maand kan beginnen met mijn vervolgbehandeling in de 2e lijns. Ik vrees dat ik daar ook groepstherapie ga krijgen en dat vind ik echt dood en doodeng. We zullen het zien. Sterkte, meis, en probeer het aan te geven bij je therapeut dat je hoofd leeg is als je zoekt naar antwoorden. Dan kunnen jullie het samen wellicht op een andere manier benaderen. X

    1. Ik heb wel aangegeven dat mijn hoofd op zo’n moment “helemaal vol maar ook helemaal leeg” is, zo voelt het. Alsof er niks bij past, maar er komt ook niks in. Hoe zijn CGT en COMET jou bevallen? COMET ken ik helemaal niet! Ben benieuwd wat je ervan vond.
      Ik hoop ook voor je dat je binnenkort met de 2e lijns behandeling kan beginnen. Groepstherapie is heel erg eng, maar als je het niet probeert weet je niet of je er iets uit kunt halen. Wie weet helpt het je wel heel goed. En anders zijn er altijd nog andere opties!
      Veel succes meis,
      Veel liefs!

  2. Dat gevoel dat je niet weet wat je moet zeggen omdat je hoofd leeg is, herken ik wel. Soms voel ik druk om het goede bespreekpunt aan te dragen (alsof ik weet wat goed voor me is en me zal helpen?) en dan klap ik dicht. Ik denk echt niet dat jij daar de enige in bent. Als het goed is weet je psych hoe hij ermee om moet gaan en jou uit de schulp te halen.

    1. Dankjewel, het is fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. :-) Ik hoop voor je dat het met jouw psych goed lukt om samen tot bespreekpunten te komen!
      Veel liefs

  3. Ik herken het wel, dat vastzitten. Ik heb ook een tijd CGT gehad, maar het fijne was dat mijn psychologe precies wist hoe ze dingen moest vragen zodat ik antwoord kon geven op de vraag. Ik had hier zelf niet echt een tactiek voor omdat de psychologe het voor mij makkelijker maakte. Wat ik nog wel tegen je wil zeggen is dat jezelf openstellen voor de toekomst een hele uitdaging is, maar dat het wel uiteindelijk veel gaat opleveren. In het begin is het eng, héél eng, maar vergeet niet dat je in de therapie veel mensen hebt die je daarbij ondersteunen. Je doet het niet alleen! Succes, ik hoop dat het je binnenkort gaat lukken om je meer open te stellen! You can do it. :)

    1. Dat lijkt me heel fijn, wanneer je psychologe precies weet hoe ze bij jou een vraag moet stellen om een antwoord te krijgen.
      Heel erg bedankt voor je lieve en motiverende woorden! :-)
      Veel liefs!

  4. Ik herken het ‘ik weet het niet zeggen’ heel erg. Soms omdat ik gewoon niet zo goed weet hoe ik me voel, soms omdat ik het niet durf te zeggen. Gevolg is altijd dat ze doorvragen en ik niet meer kan nadenken. Het is iets heel lastigs, ik hoop dat je steeds beter wel echt antwoord kan geven! :)

    1. Dat is heel herkenbaar inderdaad. Het zou fijn zijn als het doorvragen zou opleveren dat er antwoorden kwamen, maar vaak is dat helaas niet zo! Hopelijk lukt het je over een tijdje om samen met hem/haar tot antwoorden te komen!
      Veel liefs!

  5. Ook ik klap dicht in groepstherapie ik begin er dan ook nooit mee aan! Op dit moment heb ik (even) geen therapie, maar ik heb een “praatpaal” waarmee ik 1 keer per maand gewoon even bijpraat. Dat bevalt me heel goed. Tegen haar kan ik alles zeggen ook al heeft ze soms geen oplossing het is toch fijn om even alles van je af te praten. Is dat ook niet iets voor jou? Ze geeft geen opdrachten alleen tips indien nodig. Ik vind het altijd fijn om te gaan! Ze is psychisch maatschappelijk werkende, maar kan ook therapie geven, dus de volgende keer doe ik dat alleen met haar en dat voelt heel goed! Succes met je therapie, ik hoop echt dat je een keer iemand tegen komt, waarmee het zo klikt dat je wel durft te zeggen hoe je je nou echt voelt.
    Groetjes Grace.

    1. Fijn dat het jou zo helpt om die “praatpaal” te hebben! Kan me voorstellen dat dat soms even veel fijner is dan therapie! :-) Even lekker spuien en eventueel tips ontvangen, maar niet te veel dingen die jij móet. Ik hoop dat het je nog goed blijft helpen!
      Liefs

  6. Voor mij was groepstherapie erg lastig: omdat ik nogal gevoelig ben voor de emoties van anderen, zeker als ik niet goed in mijn vel zit, was ik voornamelijk met de problemen van de andere groepsleden bezig. Dan is het moeilijk om je eigen problemen aan te pakken. Cognitieve gedragstherapie was bij mij ook geen succes.

    Ik heb nu al een jaar creatieve therapie, af en toe een gesprek met een psychiater en sinds een half jaar medicatie (een grote stap waarvan ik uiteindelijk wel blij ben dat ik hem genomen heb) dat werkt voor mij erg goed. Nu het beter met me gaat ervaar ik contact met lotgenoten wel als een steun (ik heb o.a. een herstelcursus gevolgd bij een lokale cliëntenorganisatie), het contact is heel anders dan met een hulpverlener en het is makkelijker praten doordat de ander grotendeels dezelfde problemen heeft/had.

    1. Dat klinkt inderdaad wel heel erg fijn! Contact met lotgenoten is inderdaad iets waar ik ook heel veel aan heb! Wat je schrijft over groepstherapie herken ik wel. De emoties van anderen zijn ook iets waar ik heel gevoelig voor ben, ik neem ze snel over. Fijn dat het bij jou nu de goede kant op gaat!
      Liefs!

  7. Jee wat herkenbaar dat “Ik weet het niet”. Ik vind het ook vaak moeilijk om me open te stellen maar ook om echt kritisch naar mezelf te kijken. Dat is toch wel nodig in therapie. Ik heb zelf ook CGT gevolgd maar heb daar nooit veel aan gehad. Creatieve therapie in een groep lijkt mij ook heel moeilijk. Aan individuele creatieve therapie heb ik wel veel.

    1. Ik hoop dat je je langzaam maar zeker wat meer gaat durven openstellen. Misschien heeft het gewoon nog wat tijd en vertrouwen nodig?
      Liefs!

  8. Aah zo herkenbaar! Het ‘ik weet het niet’ en compleet blanco zijn, het gevoel van vast zitten, de moeizame gesprekken..
    Dat ‘ik weet het niet’ is bij mij onderhand een stuk minder, dit heeft wel een jaar (of twee) geduurd en vooral veel vriendinnen die zeiden “Nee, je weet het wél. Denk er gewoon even rustig over na.” Soms lukte het dan wel, en soms ook niet, nu nog steeds wel eens hoor. Dat is ook niet erg.
    Misschien kun je in zulke gevallen tegen jezelf zeggen wat m’n vriendinnen tegen mij zeiden. Maar vooral; forceer jezelf niet. Zie in dat je aan het vermijden bent; je bent aan het vermijden dat je de confrontatie met jezelf aangaat (tenminste, dit is bij mij denk ik het geval, ik kan het compleet mis hebben wat jou betreft natuurlijk!!), en probeer rustig na te gaan of je het stiekem niet tóch weet.

    En dat vastzitten; geef het tijd.. 6 gesprekken is nog niet zo heel veel. Probeer misschien na te gaan waarom dit niet zo werkt? Is het misschien veel te los voor je? Heb je meer ‘guidance’ nodig? (Want dit is met CGT en al die schema’s vaak wel zo; je weet vrijwel precies waar je aan toe bent).
    En hoewel je het misschien eng vindt: begin er eventueel over met je psycholoog. Hij heeft er ook niks aan als jij er niks aan hebt.
    En hij merkt misschien ook wel dat het niet helemaal klikt (als dit het geval is natuurlijk)
    Maar ook hier is het denk ik belangrijk te beseffen dat je misschien wel aan het vermijden bent (nogmaals; geen idee hoor! Maar bij mij is dit zo en omdat ik je verhaal zo herken..), geef het nog even wat tijd denk ik..?

    Oke wajo wat een lang verhaal, oeps! Super goed dat je hier over schrijft en succes!:-)

    1. Bedankt voor je lange reactie: vind ik fijn om te lezen! :-)
      Het geeft me hoop om te lezen dat jij langzaamaan van je ‘ge-ik-weet-het-niet’ af bent gekomen. Het is dus ook nog niet kansloos bij mij. :-)

      6 gesprekken is inderdaad relatief weinig, er is alleen meer tijd overheen gegaan omdat hij een paar keer een week niet kon en ik ook niet, dus dan is het al gauw 12 weken of zo. Normaal weet je dan wel een beetje of het klikt, denk ik. Nu is dat natuurlijk niet het geval. Ik hoop dat er een moment komt waarop voor mij duidelijk wordt of het klikt en of de therapie gaat helpen! :-) Die tijd ga ik het maar geven, denk ik!

      Veel liefs, Kim

  9. Ah, ik herken het helemaal! Ik heb ondertussen drie therapeuten en één psycholoog gehad op 1,5 jaar tijd en het geeft me niet echt geholpen. De eerste zei dat ik hooggevoelig was (wat ook zo is, vastgesteld door huisarts) en de laatste vertelde me ook dat ik waarschijnlijk sociale angst heb net als jij. De eerste psycholoog, daar klikte het niet mee dus ik heb na twee keer afgebeld. De tweede was geweldig maar was nog een groentje dus hielp me niet echt. Daar ben ik enkele maanden bij geweest. De laatste twee waren echt helemaal mijn ding niet. Ik vind uiteindelijk dat het moet klikken met een therapeut/psycholoog of niet. Ik ga nu bij een relaxatietherapeut en het heeft werkelijk mijn leven verandert. Het is echt een soort van vriendin van me geworden en mijn wereld opengezet. Ik kan niet zeggen dat mijn sociale angst weg is, maar ik durf nu wel al naar de winkel en dingen vragen aan een verkoper. Ik durf ook gewoon steeds meer en zet mezelf daartoe aan. Sociaal contact met leeftijdsgenootjes, dat is nog steeds ontzettend moeilijk. Zeker op school heb ik nog veel stress. Voor jou zou ik dus niet echt relaxatietherapie aangaan, als je niet echt last heb van stress en je ‘problemen’ zich dieper bevinden. Ik doe nu gewoon relaxatietherapie omdat ik tot het punt ben gekomen dat ik mijn sociale angst zélf wil overwinnen. :-) Veel succes! (wat een lange reactie…)

    1. Wat mooi dat die relaxatietherapie (ik las de eerste drie keer relatietherapie hihi) jou op zo’n fijne manier heeft geholpen. :) Ik had er tot nu toe nog nooit van gehoord, ik ga er eens over lezen op internet.
      Vaak is het helaas veel zoekwerk naar een voor jou fijne therapeut! Zo te lezen heb jij die nu in elk geval gevonden! :-)
      Liefs!

  10. Ik ben pas net begonnen met therapie, maar ik herken de angst van iets niet genoeg kunnen wel heel erg bij de creatieve therapie.
    Verder maak ik tijdens de therapie zelf niet zoveel vorderingen. Ik zeg ook vaak weet ik niet en ik voel mijn leven ook niet veranderen op momenten dat ze me een nieuw inzicht geven. Bij mij helpt vooral de tijd tussen de afspraken in. Dan kan ik rustig nadenken over de vragen zonder druk te voelen. Ik kan nadenken of ik het eens ben met hun conclusies of dat het juist heel anders zit.

    1. Fijn dat die tijd bij jou helpt, dat hoor ik wel van meer mensen. Juist op die momenten kun je inderdaad zélf tot inzichten komen en daar heb je uit eindelijk het meest aan.
      Veel succes!
      Liefs Kim

  11. Volgens mij kun je vastzitten in een therapie alleen doorbreken door het bespreekbaar te maken. Dat is onwijs lastig en tijdens de langdurige behandeling die ik had lukte dat niet. Maar tijdens de recente korte behandeling kon ik dat ineens wel. Het scheelde dat de psycholoog ook heel goed doorhad dat de gesprekken niet veel nut hadden.

    “Ik weet het niet”, hoe vaak zal ik dat gezegd hebben? De gedragsdeskundige van mijn re-integratietraject werd er gek van. Die frustratie liet ze duidelijk merken en dan probeerde ze een reactie uit te lokken. Tja, dan ben ik ook eigenwijs. :p Die gesprekken verliepen moeizaam, maar wat me bij de les hield is haar drive, haar goede bedoelingen en betrokkenheid.

    1. Haha, die frustratie bij anderen is heel herkenbaar! :’) Eigenwijsheid is soms een niet fijne eigenschap. Maat wat wél heel fijn is dat je haar ideeën erachter weet en dat dat jou uit eindelijk ook heeft geholpen!
      Liefs

  12. Wat ontzettend jammer dat de therapie die je nu hebt, niet goed werkt! Dat is natuurlijk absoluut niet de bedoeling. Kan je dat niet bespreken? Ik weet niet waarom je angst hebt gekregen voor creatieve therapie, maar misschien is het een idee om dat weer op te pakken? Bij D. hielp dat heel erg, hij kon ook niet goed praten namelijk en zat eigenlijk ook zijn tijd te verdoen, maar bij creatieve therapie lukte het juist wel goed. En als dat bij jou eerst ook lukte, zou dat toch weer mogelijk kunnen zijn? :)

  13. Ik herken het heel erg, dat vast zitten. Maar ik heb mezelf los getrokken. Het probleem is, ik wil je vertellen hoe ik het gedaan heb, maar ik weet het niet meer… Vreselijk hè?
    Ik denk dat het is begonnen bij het lezen van zelfhulpboeken en daaruit halen wat voor mij interessant leek. En Mindfulness en meditatie, ja, die hebben mij ook vooruit geholpen.
    Gek dat ik nu geen concrete dingen meer kan bedenken!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: