Close

Heb ik dan eindelijk een fijne therapeute gevonden? | Therapie update

Toen ik mijn behandeling bij de nieuwe GGZ-instelling begon moet ik toegeven dat ik er weinig vertrouwen in had. Ik heb inmiddels al een hoop psychologen gehad, maar met niemand had ik iets wat ook maar een beetje op een klik leek… Nu lijkt dat misschien toch te komen…

Eigenlijk kan ik er nog vrij weinig over zeggen natuurlijk, ik heb pas 3 afspraken met haar gehad. Toch heb ik bij haar een beter gevoel dan bij alle andere psychologen tot nu toe. Ik merk nu hoeveel het scheelt als iemand je begrijpt, als iemand écht openstaat voor wat jij inbrengt. Daarmee wil ik niet zeggen dat de andere psychologen dit niet probeerden, ik weet zeker dat zij ook hebben geprobeerd me te begrijpen en te luisteren. Het blijkt toch een groot verschil te zijn: alleen angst/persoonlijkheidsstoornis behandelen of dit behandelen met de kennis dat de client autisme heeft.

Ook ben ik zelf deze keer iets anders de therapie in gegaan. Dit deed ik al meer met M. (mijn begeleidster), maar nu ook bij de psycholoog. Ik ben eerlijker. Eerder was ik, ook in therapie en tegen mijn therapeuten, ontzettend vriendelijk. Eindeloos bezig met het niet pijn doen van mijn behandelaren. Deels werd dit versterkt omdat ik wanneer ik eerlijk was heel vaak te horen kreeg dat een therapeut “dat niet leuk vond”. Neem bijvoorbeeld een keer toen ik aangaf dat ik mijn psycholoog niet kon geloven toen hij zei dat ik er mocht zijn. Zijn conclusie was dat ik dus vond dat hij loog en dat vond hij heel vervelend. Dat hield mijn “ik moet lief zijn”-gedrag in stand.

Bij M. heb ik gemerkt dat ik eerlijk mag zijn. Dat ze blijft. Dat ze niet weggaat. Dat ik soms gewoon echt mag zeggen wat ik denk en vind zonder dat ze boos wordt en nooit meer wil komen voor begeleiding. Ik merkte dat dit iets opleverde. Het eerlijk zijn leverde op dat M. mij beter begreep. Het leverde me op dat ik me meer gehoord voelde. Ze gaf aan dat ze het niet erg vond wanneer ik boos reageerde op iets. Het hoorde erbij. Het mocht er zijn. Dat vond ik zo prettig.

Nu doe ik dat ook meer in therapie. Nog niet verbaal, ik mail mijn psycholoog nog. Het in het echt bespreken is voor nu nog een stap te ver. Dat ik durf te mailen met de dingen die ik vervelend vond, of juist fijn, is al een enorme stap. Dat er ook naar geluisterd wordt is helemaal fijn. Zo mailde ik mijn psycholoog na ons tweede gesprek met de mededeling dat ik me volkomen ongehoord voelde. Ik had het gevoel dat ze niet luisterde en vooraf alles al voor mij had ingevuld. Dat was helemaal niet prettig. Ook duurde de afspraak te lang. Daar kon zij weinig aan doen. Ik snap dat je na 1 afspraak iemand nog niet genoeg kunt lezen om te zien dat het te veel is. Ik gaf aan dat ik het laatste deel helemaal niet meer had meegekregen en dat ik dan alleen nog maar gebrabbel hoor en bijvoorbeeld de irritant tikkende klok in de kamer.

Afgelopen afspraak begon ze hier direct over. De klok ging de kamer uit. Hoe ze nu de tijd precies in de gaten houdt weet ik niet, maar het is heel fijn dat ze dit zo heeft opgepakt. Ook heeft ze duidelijk gemaakt dat het invullen totaal niet haar bedoeling was. Daarnaast vond ze het heel naar dat ik me zo onbegrepen had gevoeld. Een van haar belangrijkste doelen in de behandeling is dat de client zich begrepen voelt. Ook mag ik haar altijd alles vragen. Dat is voor mij een heel moeilijk iets.

Ik deel de wereld heel erg in in “hokjes”. Personen zitten in hokjes naar aanleiding van hun beroep of taak. Een psycholoog is een psycholoog, niet iemand aan wie je persoonlijke dingen vraagt. Bij de bakker zeg je welk brood je wilt en als je betaald hebt zeg je “bedankt en een fijne dag nog!”. Toen ik heel kort een vakantiebaantje heb gehad praatte ik niet met mijn collega’s. Zij waren collega’s, geen vrienden. Met collega’s werk je, daar praat je niet “gewoon” mee. Je vraagt ze hooguit of we in de winkel product X verkopen. Het is niet eens zozeer dat ik vind dat anderen boven mij staan, het is puur dat het leven voor mij duidelijker is wanneer ik alles in hokjes plaats. Gek, eigenlijk…

Dat dingen vragen zal zeker nog een puntje worden. Het liefst wil ik alles weten over iemand, maar ernaar vragen… Ik vind niet dat ik in de positie ben om dat te doen. Mijn nieuwe psycholoog gaf direct aan dat zij zéker niet boven mij staat. Naast mij, staat ze. Ze is een gesprekspartner. Ze staat niet boven me. Dat zal heel veel tijd kosten, omdat zo te voelen. Ik weet ook (nog) niet of er echt een moment zal komen waarop ik iets zal kunnen vragen. Dat zullen we zien!

Tot nu toe ben ik positief. Ik hoop dat dit zo blijft. Ik hoop dat ik eindelijk iemand heb gevonden die mij begrijpt en die mij kan helpen. Al is het maar een klein beetje. Dat zou ik geweldig vinden.

Heb je zelf snel een klik met een psycholoog of niet? Herken je het “de wereld in hokjes opdelen” om het duidelijker te maken of totaal niet? 

Liefs

6 thoughts on “Heb ik dan eindelijk een fijne therapeute gevonden? | Therapie update

  1. Wat fijn dat je nu een goed gevoel hebt bij deze therapeute. Dat is zo belangrijk.

    Nee, ik had ook nooit snel een klik. Sinds een paar jaar heb ik dat wel en dat is erg prettig.

    Succes met de therapie, ik hoop dat je je helemaal op je gemak gaat voelen bij haar!

  2. Ik vind het zo ontzettend fijn voor je dat je je nu op je gemak lijkt te gaan voelen bij iemand die je kan helpen. Wat je beschrijft is voor mij deels heel herkenbaar in de relatie die ik met I. (POH) heb. Ik ken haar al van voor mijn opname, wat het voor mij gemakkelijker maakt om het aan te geven als het even niet zo goed gaat. Zij weet hoe het was. Hoe ík was. Ook zij vertelde me dat ze naast me wilde staan, desnoods mijn hand vast wilde houden als ik niet meer wist hoe en wat. Dat en de puur praktische insteek maakt het voor mij fijn. Doordat ik me door haar zo goed geholpen voelde, vond ik het moeilijk om aan te geven als ik iets een keer niet fijn vond. Dat ze me al zo lang kent kan namelijk ook een valkuil zijn. Zo gaf ik ooit aan dat ik me absoluut niet goed voelde, waarop ze dat meteen begon te relativeren. Dat was niet wat ik op dat moment nodig had. Maar doordat ze me keer op keer die bevestiging gaf dat ik er mocht zijn en dat zij er weer voor mij was, durfde ik dat de keer er op met haar te bespreken.

    Wat je zegt over mensen in hokjes plaatsen ken ik dan weer niet echt. Al vind ik het wel lastig om bijvoorbeeld een docent of mijn fysiotherapeute een vraag te stellen, terwijl de sfeer daar wel vaak naar is. Laatst zei mijn fysiotherapeute dat ze blij was niet in Brabant (en dus geen carnaval) te wonen. Toen heb ik gevraagd waar ze dan wel woonde. Overwinning!

  3. Zo herkenbaar wat je schrijft! Ik heb ook jaren in het ggz doolhof gezeten en therapeuten waar ik meer tegen moest vechten dan met.. tot ik in het autisme team terecht kwam. Van daaruit heb ik ook enorme stappen kunnen zetten omdat ik eindelijk begrepen werd en er veel meer kon, wat jij ook beschrijft.

    Ik ben blij voor je dat jij t zo ook ervaart en ik hoop dat je met haar stappen kunt gaan zetten in een meer amgstvrij leven of in elk geval beter leven ‘met’.

  4. Ben meestal een stille meelezer, maar wilde deze keer reageren op jouw blog.
    Fijn voor je dat je ervaart dat je een geschikte psychologe hebt gevonden waarmee het klikt.
    Op dit moment heb ik geen hulp, maar ik herken heel erg wat je zegt over het ‘pleasen’ bijvoorbeeld. Vond het ook belangrijk dat een psycholoog mij aardig vond en een leuk persoon. Heb diverse psychologen gehad die behoorlijk negatief/(uit)lacherig waren over mij als persoon en mijn toekomstplannen, waardoor ik juist meer onzeker werd van de geboden ‘hulp’. Op dat moment dacht ik dat het allemaal aan mij lag, maar denk nu dat ik beter assertiever op had kunnen treden.

    Het denken in hokjes herken is ook herkenbaar. Houdt vaak afstand bij collega’s en bij vrienden juist niet. In sommige situaties is het ook lastiger want bijv. met werk en iemand die werkzaam is als psycholoog blijft natuurlijk dat het een meer zakelijk contact is en bijv. op je werk als je te persoonlijk contact hebt met een collega kan dat op een bepaald moment ook tegen je gebruikt kan worden. Die balans blijft lastig. Veel succes met het traject!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers liken dit: