Close

Therapie update #3: samen met mamma

Afgelopen maandag, alweer een week geleden dus, had ik een afspraak gepland met met Thijs en mijn moeder. Zelf lukte het niet meer om te gaan, dus ging mijn moeder mee. Vandaag geef ik jullie een therapie update over deze afspraak.

De afspraak was om 10.30 op maandagochtend. Op zich een fijne tijd, want dan heb ik niet de hele dag de tijd om na te denken. Toch ging het ‘vertrekken’ niet helemaal soepel. Op het moment dat we weg moesten was het enige was ik kon doen schreeuwen dat ik niet mee ging en met mijn benen schoppen zodat mijn schoenen niet aan konden. Lekker volwassen, ik weet het, maar op het moment had ik niet bepaald het idee dat ik er controle over had.

Na veel tranen en geschreeuw stapte ik zowaar in de auto. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Mijn moeder zei dat als ik niet zou gaan, dat zij dan alleen zou gaan. Mocht van mij niet, maar goed, zoveel heb ik dan ook weer niet te zeggen, natuurlijk. Eenmaal in de auto kreeg ik meer en meer spanning. Ik wilde niet. Maar het moest. Dus toen zat ik even later in de spreekkamer van Thijs. Kijkend in het niets en zonder ook maar een woord uit te kunnen brengen zat ik op mijn stoeltje.

De mail die een vriendin gestuurd had over haar vermoeden van Asperger (daarover kun je hier lezen) had Thijs uitgeprint en we hebben de lijst samen doorgenomen. Hij herkende dingen, mijn moeder herkende dingen en ik herkende alles. Dat was logisch, want het lijstje was samen met mij opgesteld. Sommige dingen zijn niet dingen die anderen kunnen zien (neem bijv. het heel belangrijk vinden van routines), terwijl andere dingen erg zichtbaar zijn (bijv. altijd iets op schoot hebben, het rust vinden in dingen ordenen). Thijs kwam er op uit dat er inderdaad veel dingen herkenbaar waren, voor mij, maar ook voor hem nadat mijn moeder wat uitleg had gegeven over bepaalde dingen. Hij vroeg me of ik een aanvullend onderzoek wilde. Ehm, geen idee? Ik wist het oprecht niet. Dat lag er namelijk nogal aan of dat hem zinnig leek. Als hij dacht ‘ach, nah, hier hoeven we niet verder naar te kijken’, dan hoeft zo’n onderzoek van mij ook niet natuurlijk.

Hij besloot dat hij aan een collega zou gaan vragen om mijn dossier nog eens heel goed door te nemen (inclusief de vragenlijsten die ik heb ingevuld bij mijn persoonlijkheidsonderzoek). Op deze manier zou de collega kunnen zien wat zij in mijn dossier over deze ‘kenmerken’ voorbij ziet komen en of daar iets herkenbaars uit te halen is, of niet. Zo niet, dan is dat duidelijk. Mochten er wel dingen in staan die opvallend zijn dan kan het zijn dat ik alsnog een aanvullend onderzoek krijg. Ik heb zowaar nog toegegeven dat ik bij de onderzoeken niet eerlijk ben geweest. Ik was op het moment van die onderzoeken namelijk vreselijk bang de diagnose autisme te krijgen. Dat betekende in mijn ogen namelijk “stom”, “anders” (op een negatieve manier), “onmogelijk” en “achterlijk”. Dat komt waarschijnlijk omdat er op de middelbare school altijd met ‘autist’ gescholden werd. Maar goed, waar het ook door komt, bij die onderzoeken ben ik dus niet helemaal eerlijk geweest. “Kun je goed tegen veranderingen?” “Helemaal waar”. Thijs zei wel direct dat het voor een deel mogelijk was om testen te manipuleren, maar voor een deel ook niet. Dus ik ben benieuwd. Of er nog extra onderzoek nodig is of komt horen we allemaal op 17 augustus, dan heb ik mijn volgende afspraak. Thijs is nu namelijk op vakantie.

Ik merk dat ik dat aan de ene kant heel fijn vind: even geen stress voor afspraken. Aan de andere kant wil ik ook graag gewoon duidelijkheid nu. Natuurlijk snap ik dat hij ook vakantie verdiend en nodig heeft, dat is het niet. Ik heb gewoon een beetje behoefte aan duidelijkheid. Ik wil graag verder maar op dit moment lukt het me niet. Dat is wel duidelijk.

Hoe ga jij om met ‘niet verder komen’ in therapie?

Liefs

 

24 thoughts on “Therapie update #3: samen met mamma

  1. Geduld…maar het is zo moeilijk, vooral in dit soort situaties. Ik heb erg lang therapie gehad en ook erg lang stil gestaan. Daardoor had ik ook steeds minder zin, omdat ik het nut er niet van in zag als het toch niet hielp. Achteraf maar goed dat ik ben blijven gaan, want stiekem ging ik, als was het maar heel langzaam toch steeds ietsje voooruit. Alleen al omdat ik er meer over na dacht hoe van het probleem af te komen, dan het alleen maar te voeden. Succes!

  2. Allereerst superknap dat je toch naar die afspraak bent gegaan! En inderdaad onduidelijkheid is wel echt vervelend. Hij neemt het in ieder geval wel serieus, dat lijkt me fijn. Sterkte!

  3. Ja vakantie van therapeut is erg naar, en een maand wachten is ook weer zolang!!

    Maar uiteindelijk super knap dat je in die auto bent gestapt en het zou nog knapper zijn als dat vervolgonderzoek er ook komt, Thijs veel voor je kan betekenen en er echt iets uitkomt. Dat is je echt super gegund, dat je erg wordt geholpen!!

  4. Goed dat je toch bent gegaan! Ik had hetzelfde, ze vroegen mij ook of ik verder onderzoek wilde. Ik heb gezegd dat ik dat alleen wilde als hun daar ook zo over dachten. Ik heb er natuurlijk geen verstand van hihi. Ik kom momenteel ook niet verder met therapie. Simpelweg omdat ik geen therapie heb… Ik ben overgestapt van plaats van de praktijk dus nou zit ik weer te kijken met een 9 maanden durende wachtlijst :( Niet fijn… Sorry voor mijn ego reactie! Ik vind het in ieder geval knap dat je bent gegaan en kan me jouw gevoel heel goed voorstellen. Duidelijkheid is heel belangrijk.

    1. Oh bah wat vervelend! Helemaal geen egoreactie, ik vroeg toch hoe ‘jij’ door vastlopen in therapie heen komt? Vroeg ik omdat ik daar oprecht geïnteresseerd in was en ben. Dus je mag delen hoe het nu voor jou is. :-) Ik hoop dat de 9 maanden bijna voorbij zijn. En hopelijk kun je dan wél weer verder komen.
      Liefs!

  5. Je bent een topper! Maar dat wist ik natuurlijk al :) niet verder komen in de therapie is super naar, maar soms moet je even stilstaan, of eens terugkijken om weer vooruit te komen. Ik denk dat dat niet verkeerd is, maar ik snap dat je duidelijkheid wil. Ik was zelf ook altijd zo ongeduldig en alles ging in mijn ogen te langzaam. Maar je komt er vanzelf.

    Sterkte de komende weken met afwachten, dat valt niet mee. Hopelijk kun je het ook af en toe parkeren zodat je er zelf niet continu mee bezig bent.

    Take care! X

    1. Dankjewel! :-)
      Ik vind het lastig om het nu ‘los te laten’, maar ik kan aan de andere kant ook niks mee op dit moment, dus ja, ik zal wel moeten afwachten, hihi.
      Liefs!

  6. Poeh wat heftig voor je zeg om daar naar toe te gaan! Ik hoop voor je dat je snel meer duidelijkheid hebt!

  7. Jeetje, wat een paniek van tevoren. Je hebt daar geen controle over hoor. Tenminste, kan me niet voorstellen dat je bewust kiest voor paniek en hoe dat eruit komt, daar kan je al helemaal niet voor kiezen. Ik ging ook stampen, schoppen, met dingen gooien. En dan heb ik het niet over toen ik een kind was, nee gewoon nog een jaar geleden.

    Stilstaan in therapie is heel lastig. Ik altijd bang dat me dat gaat overkomen. Vaak kan ik achteraf wel zien dat ik toch vooruitgang boekte, maar op dat moment zie ik dat echt niet. Ik weet niet hoe je daar het beste mee om kan gaan. Ik kijk uit naar het evaluatiegesprek. Dat houdt me wel een beetje op de been. Succes. X

    1. Heel herkenbaar, precies wat ik doe. En als je het zo zegt is het inderdaad wel ‘logisch’ dat ik dit niet bewust en/of expres doe, maar soms ben ik zo bang dat dat toch zo is! Gek hè?

      Fijn dat dat zo’n goede houvast voor je is! Dankjewel!
      Liefs

  8. Alsnog heel knap dat je wel bent gegaan, ook al wilde je absoluut niet. Ik wil er eigenlijk ook nooit heen, maar ik weet ook dat ik ook niet beter ga worden als ik niet ga en dat ik er toch altijd weer met wat meer motivatie vandaan kom. Hopelijk kan je toch een beetje genieten van het feit dat je even geen afspraken hebt en dat je niet teveel nadenkt bij waar je nu aan toe bent. xxx

    1. Dankjewel. Wat je schrijft snap ik inderdaad wel, dat je er motivatie uit kunt halen! :-) Voor mij werkt het tot nu toe helaas nog niet echt zo, omdat het me tot nu toe ook niet echt heeft geholpen, maar misschien is het toch wel een goede motivatie!
      Liefs

  9. Goed dat je bent gegaan, het is zó lastig soms!
    En ik probeerde altijd tóch door te zetten, maar ook geduld te hebben als ik het idee had dat ik niet verder kwam!

    Zet ‘m op <3

  10. Wist je dat autisten zelf vaak schelden met ‘autist’? Haha :) En ze proberen ook altijd iedereen op hun autistische trekjes te wijzen, want die hebben we allemaal.

    Bij therapie heb ik eigenlijk nooit het gevoel gehad dat het me verder hielp. Wel heb ik een aantal keren iemand gehad waar ik goed mee kon praten. En natuurlijk heb ik steeds wel kleine dingetjes geleerd, maar er zat geen openbaring bij. Ik heb dus helaas geen tips voor je.

  11. Ik vind het beest heftig om hier dit soort dingen te lezen terwijl je op social media (en van een beetje persoonlijk contact) eigenlijk heel anders overkomt (bedoel ik niet stom natuurlijk hè, komt er een beetje raar uit haha). Maar inderdaad: heel knap dat je toch bent gegaan en ik hoop voor je dat hier wat uit gaat komen!

  12. Ooh vakantie van mijn therapeute vind ik ook heel lastig.
    Over het algemeen kom ik vaak tijdens een gesprek met mijn therapeute niet zo veel verder, omdat ik dan heel erg vol zit van het moeten praten en duidelijk dingen uitleggen en blijven luisteren naar wat ze zegt. Maar daarna, meestal al als ik op de fiets naar huis zit, begrijp ik waar ze heen wilde met het gesprek, en schrijf ik nog over dat onderwerp.
    Misschien kan jij daar iets mee? Voor jezelf ‘verder denken’ over het onderwerp waar Thijs naar stuurde tijdens therapie, en daar voor jezelf wat over schrijven. Misschien kan je zonder de ‘afleiding’ van dr aanwezigheid van anderen wat verder over de onderwerpen nadenken :)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: