Close

Stoppen met therapie?

Ten minste twee keer per week denk ik het: “ik stop met therapie”. Maar ga ik ook echt stoppen met therapie? Of ga ik door?

Natuurlijk weet ik best dat veel mensen vinden dat ik niet moet stoppen met therapie tot het beter gaat. Zelf weet ik dit ergens ook wel, maar tóch denk ik er veel aan. Vandaag neem ik jullie eens mee in mijn hoofd. Op naar de voors en tegens van stoppen met therapie!

Dit zijn slechts mijn redenen en overwegingen, dit is natuurlijk voor iedereen anders! Wat voor de een een voor is, kan voor de ander een tegen zijn en vice versa.

Voor het stoppen met therapie
Even rust. Ik ben nu sinds 2012 fulltime aan het therapieën (dat is niet lang, in vergelijking met veel van jullie, maar toch). Niet dat ik dagbehandeling volg, maar het is wel mijn enige echte daginvulling. Wanneer ik nu zou stoppen heb ik even wat rust van therapie. De therapieën die ik tot nu toe hebben gehad hebben namelijk geen zoden aan de dijk gezet (lees: hebben niets gedaan en bleken vaak achteraf niet de goede manier om me te helpen). Een pauze/stop zou me wat tijd kunnen geven om tot rust te komen. Er zou even niet aan me gesjord worden, heen en weer, doe dit, doe dat. Ik snap dat dit als ‘niks’ kan lijken en ik snap ook dat mijn therapeut me nu heel erg met rust laat, maar tóch heb ik snel het gevoel dat iedereen aan me trekt en iedereen iets van me wil.
Nieuwe start. Een nieuwe start in het leven, een soort ‘nieuw begin’. Een nieuwe start zonder dat er iemand op mijn vingers meekijkt met alle stappen die ik wel of niet maak. Dat lijkt me heerlijk!
– Ik wil gewoon even niet meer. Simpelste reden. Ik wil gewoon even niet meer. Ik ben er klaar mee. Dat gepraat, wat ik niet kan… Ik vind het zo lastig.

Tegen het stoppen met therapie
– Wachtlijsten. Wanneer ik nu stop moet ik waarschijnlijk over een paar maanden weer beginnen. Zo gaat het nu eenmaal. Mijn problemen gaan niet zomaar voorbij, helaas. Wanneer ik over maanden weer zou willen beginnen, zal ik opnieuw moeten worden aangemeld ergens. Ik zal dan opnieuw naar de huisarts moeten én opnieuw op die ellenlange wachtlijsten komen te staan.
– Vertrouwen. Ondanks dat ik niet goed kan praten, ben ik wel overtuigd van het kunnen en de kennis van mijn psycholoog. Ik geloof er in dat hij mensen kan helpen én dat hij me zal doorverwijzen wanneer hij me niet zou kunnen helpen. Ik heb vertrouwen in de instelling waar ik nu bij zit. Dit zou ik bij een andere instelling weer helemaal opnieuw moeten opbouwen.
– Tijd. Wanneer ik geen therapie meer heb, heb ik nog meer tijd over. Ik heb wel vaak het gevoel dat ik het druk heb, maar ik heb het nooit druk met nuttige dingen. Blogjes lezen is leuk, maar niet zo zeer nuttig. Therapie voelt nu nog enigszins ‘nuttig’, omdat het volgens iedereen goed is dat ik ga. Als ik stop, doe ik helemaal niets nuttigs meer.

De conclusie? Geen idee. Voor nu ga ik door, maar ik weet niet hoe en wat precies. Ik wil graag verder gaan, denk ik, maar tegelijkertijd wil ik graag stoppen. Dat is lastig, want het kan natuurlijk niet allebei. Het lastigste is nog dat ik eigenlijk dagbehandeling of opname nodig zou hebben in plaats van ambulant. Dit is niet iets wat ik durf, maar waarschijnlijk wel nodig. Als ik nu al stop en klaar ben met ambulant… Hoe kan ik dan ooit echt goed geholpen worden? De voornaamste reden voor mijn willen stoppen is dat het niet lijkt te helpen. Dat doet het al een paar jaar niet. Maar is dat een goede reden? Nee, waarschijnlijk (zeker in jullie oren) niet. Het is moeilijk uit te leggen hoe vervelend het is wanneer de therapie niet werkt. Het zorgt voor enorm veel onbegrip en wanhoop.

Wat vind jij dat ik moet doen? Waarom? Wat zou jij doen?

Liefs

48 thoughts on “Stoppen met therapie?

  1. Ik kan je uiteraard niet vertellen wat je moet doen, maar als je niet heel duidelijk wil stoppen zou ik het niet doen. Eigenlijk zeg je ook dat je juist meer therapie wil ipv minder toch? Kan je het daar misschien over hebben met je psycholoog?

    1. Ik zou het wel willen en nodig hebben, maar niet durven. Ik weet niet of het nu lukt. Ik kan het erover hebben met mijn therapeut, maar hij zal het (waarschijnlijk) daar wel mee eens zijn en dan gaat het ook gebeuren. Die gedachte is zo vreselijk eng dat ik er niet aan kan/moet denken.

      1. Lastig is dat. Aan de ene kant wil je het dus en aan de andere kant raak je misschien al bijna in paniek als je eraan denkt. Er komt vast een moment dat je er klaar voor bent en dat je wil groter is dan je angst.

  2. Ik ken het heel goed, ik denk dat iedereen dat punt wel eens heefr bereikt. Lastig om te zeggen wat je moet doen. Je moet niets, je doet waar je je goed bij voelt. Maar toch een klein goed bedoeld advies: hoevaak ga je nu naar therapie? 1x per week? Dan zou je eens kunnen kijken of 1x in de twee weken beter voor je werkt. Of 1x per maand bijvoorbeeld. Dat is niet volledig stoppen, maar wel wat minder belastend.

    1. Bedankt voor je lieve reactie!
      Het “gekke” is dat niemand het belastend vindt, behalve ik. We bespreken zo weinig dat het niet intensief is, maar het voelt allemaal als te veel, te zwaar en gewoon niet helpend… Lastig!
      Liefs

  3. Ik begrijp dat het heel frustrerend is als je het gevoel hebt dat je therapie na jaren nog geen effect gehad heeft… Logisch dat je er dan over denkt om te stoppen. Ik denk dat niemand je kan zeggen wat je best kan doen en dat je zelf je gevoel moet volgen. Ik zou het als ik jou was wel eens met je psycholoog bespreken, gewoon dat je erover denkt en waarom, zoals hier op je blog. En als je praten moeilijk vindt kan je hem misschien een brief schrijven?

  4. Heel herkenbaar. Ik heb enorm lang getwijfeld of ik zou doorgaan of zou stoppen. Ik ben uiteindelijk gestopt, maar wel met de zekerheid dat ik terug kon komen bij mijn therapeut wanneer het niet zou gaan.
    Ik denk dat jij je goed moet voelen bij wat je besluit. Neem alle tijd die je nodig hebt om erachter te komen wat de juiste beslissing is. En overleg met je therapeut, dat hielp mij in elk geval enorm!

  5. Hee lieve Kim!

    Wat moedig van je om zo eerlijk je gedachten op papier te zetten! Ik zou zeggen; doorgaan! Mijn opname was heel zwaar, maar het beste wat me is overkomen :) stuur me anders eens een DM op Twitter of een mailtje, dan zal ik wat meer uitwisselen over mijn ervaringen!

    Keep up the good work!
    Liefs

  6. Jeetje, Kim, wat lastig. Je geeft eigenlijk aan dat je niet de juiste therapie hebt. Het lijkt mij een vrij logisch gevolg dat je dan behoefte voelt om ermee te stoppen. Waarom doorgaan met iets wat niet lijkt te werken? Maar is het realistisch om helemaal te stoppen met hulp? Dat lijkt me ook niet. Ik snap je dilemma. Ik kan wel zeggen wat ik denk, maar je zult die keuzes zelf moeten maken. Doe dit in overleg met de mensen die naast jou staan; je psycholoog, je moeder, je opa en oma. Sterkte meid. X

    1. Nee, daar heb je zeker ook gelijk in. Dat is mijn twijfel ook een beetje. Wat schiet ik er nu werkelijk mee op om te stoppen? Maar aan de andere kant, wat schiet ik ermee op om door te gaan? Dat maakt het een lastig iets…
      Liefs

      1. Het lijkt me dat je echt op zoek moet naar iets wat jou wel gaat helpen. Ik denk dat je niet op de juiste plek zit. Wellicht kan je toch nog een keer over HC nadenken? Ik weet dat je dan naar de HA moet, maar het is zo’n fijne plek, meis. Ze kijken naar zoveel facetten tegelijkertijd. Nou goed, ik ga je geen druk opleggen, maar hou het in je achterhoofd. X

  7. Moeilijk he meis? Ik kan je geen advies geven, want je moet echt doen waar jij je goed bij voelt. Al merk ik dat je heel goed weet wat goed voor je is, maar die stap durf je niet te zetten. Waarom niet? Wat vind je er zo eng aan?

    Ik heb mezelf laten opnemen een paar jaar terug en ja dat was eng. Dat was moeilijk en het was zwaar. Daar ga ik niet over liegen. Maar het is wel de beste keus geweest, misschien de beste keuze van mijn leven. Ik ben totaal een jaar opgenomen geweest en het heeft me geweldig veel geholpen. Ik was ook altijd bezig met een gesprekje hier, weer stoppen, weer aanmelden, weer stoppen… tot ik niet meer wist wat ik moest doen en bang werd voor mezelf. De maat was toen vol. Ik heb ontzettend intensieve therapie gehad en dankzij die therapie ben de persoon die ik nu ben. En daar ben ik heel erg dankbaar voor. Het is een gigantische stap en je stelt jezelf ontzettend kwetsbaar op, maar ik denk dat als je het nodig hebt, dit het beste cadeau is wat je jezelf kunt geven. Je mag me altijd aanspreken om er even een babbeltje over te maken als je daar behoefte aan hebt <3 ik denk aan je! Xxx

    1. Wat mooi om te lezen dat je er zo enorm veel aan hebt gehad. Er zijn verschillende dingen die ik vreselijk eng vind aan intensievere hulp vragen (en krijgen)… Een daarvan zijn de mensen. Als er een individuele opname bestond dan was ik daar al, hihi. Maar helaas, die bestaat niet. De angst voor anderen (de sociale angst) is zo enorm groot dat het me nogal verlamd… Dat is het voornaamste stuk angst, denk ik. Een ander, kleiner deel is de angst dat het niet zal helpen of dat ik het niet zal kunnen. Dat zal blijken dat ik niet te helpen ben. Of dat ik gewoon niet goed genoeg m’n best doe. Dat vind ik een hele enge gedachte…
      Heel erg bedankt voor je aanbod! Als het ervan komt ga ik er zeker gebruik van maken. Lief!

      Liefs

    1. Dat zou inderdaad de beste optie zijn denk ik. Maar ik weet dat hij niet zal gaan voor stoppen, tenzij ik dit wil. Het is aan mij, ook volgens de psycholoog, verwacht ik…
      Fijne dag nog!
      Liefs

  8. Misschien kan je dit bespreken met je psych? Ik denk dat je gewoon moet doen wat JIJ denkt dat goed voor je is, wat andere mensen vinden zou niet bepalend moeten zijn. Misschien kan je tegen je psych zeggen dat je even pauze wilt of dat je even vrij wilt van therapie? Ik voelde dat ik na een half jaar therapie er wel klaar voor was om te stoppen. Ik vond therapie heel fijn om op gang te komen in het herstel en om te begrijpen hoe ik me voel en wat er is gebeurd.
    Wij kunnen hier niet echt een antwoord op geven. Het beste is om te doen wat je hart je ingeeft. Dikke knuffel!

    1. Mooi om te lezen dat jij zo goed aanvoelde wanneer het tijd was om te stoppen. En dat je bent gestopt omdat je zelf verder kon, en niet omdat je niet verder kwam. Dat vind ik mooi en motiverend om te horen. :-)
      Ik heb nu even vier weekjes pauze, dus dat is alvast iets! :-)
      Liefs

  9. Mijn advies.
    Vraag een tijdelijke time out aan, zodat je even op adem kunt komen.
    Leg ook uit waarom en ik weet zeker dat jullie er samen uit komen.
    Even niks heeft ook mij vaak geholpen je krijgt soms nw inzichten en weer kracht om er tegenaan te gaan.
    Sterkte!!!

    1. Ik heb nu ‘gelukkig’ eventjes pauze. Hij is nu met vakantie en ik heb nu iets meer dan een maand ‘vrij’. Bedankt voor je advies!
      Liefs

  10. Ik snap dat het alleen maar energie kost als het niet echt nut heeft, maar aan de andere kant; zonder therapie kom je waarschijnlijk ook niet echt verder, zoals je zelf al zei. Het is lastig als je er elke keer zoveel energie voor moet verzamelen, maar ik denk wel dat het goed is dat je nog bij een instelling loopt en dat je psycholoog in elk geval meer verstand heeft van de zaken. Je kan zeker geen pauze inlassen van een maandje oid bij je huidige therapeut?

    1. Ik heb nu toevallig een pauze omdat hij op vakantie is! :-) Wie weet brengt dat me wat!
      Wat je schrijft is eigenlijk precies wat ik ook denk. Aan de ene kant: waarom verder gaan als het niet helpt. Aan de andere kant helpt niets me waarschijnlijk ook niet verder.
      Ik hoop dat de pauze met wat zal helpen!

  11. Ja..dat dacht ik ook al…een pauze is misschien een optie. Toch is stoppen niet goed in mijn beleving. Misschien op een andere manier communiceren ipv praten? Bepaal wat je wil bespreken samen de volgende sessie en schrijf hier een brief over? Dan is praten het probleem niet meer? Het is inderdaad irritant, dat gebemoei met jouw leven..maar zonder maak je zelf waarschijnlijk nog niet de juiste keuzes?

    1. Bedankt voor je tips! :-) Ik ga er over nadenken!
      Het schrijven heb ik ook over na zitten denken. Ik heb dit met mijn vorige psycholoog wel gedaan. Zij mailde dan niet terug, maar we zouden de mails bespreken tijdens de afspraak. Het lastige is en blijft daarbij alleen dat je ze toch zult gaan bespreken en ook dan lukt het praten niet. Maar het blijft wel iets om te onthouden! :-)
      Liefs

  12. Lijkt me een lastige keuze, waar ik eigenlijk geen zinnig antwoord op kan geven. Puur op basis van je tegens zou ik zeggen doorgaan, maar verder…

  13. Heel herkenbaar, dat het niet lijkt te werken. Ik ben precies vier jaar achter elkaar in therapie geweest (met af en toe een pauze vanwege wachtlijsten) en dat heeft weinig nut gehad. Met de ene behandelaar ging het beter dan met de andere. Bij een had ik echt het gevoel dat ik bijna klaar was met behandeling. Maar toen kwam ik bij de volgende en laatste behandelaar en was dat gevoel in een klap weg. Ik ben er min of meer uit gegooid toen ik Wajong kreeg. Want dan kreeg ik hulp van het UWV (???????????? snap het nog steeds niet).

    Er is mij toen wel verteld dat ik binnen een half jaar zonder verwijzing terug kon komen door contact op te nemen met de laatste behandelaar, mocht dat nodig zijn. Tja, die laatste behandelaar vond ik verschrikkelijk, dus dat had ik zeker niet gedaan.

    Eind vorig jaar (na 3 jaar zonder) heb ik weer gesprekken gehad bij een psycholoog, tot in het voorjaar. Vanaf de eerste afspraak hadden zowel de psych als ik grote twijfels over de zin ervan. Ik ben alleen doorverwezen omdat de huisarts aan een eetstoornis dacht. Psycholoog en ik waren het hier niet mee eens. Het was zowel voor hem als voor mij enorm frustrerend en dus zijn we zodra dat fatsoenlijk kon (tegenover de huisarts) gestopt.

  14. Wat knap dat je je twijfels zo durft op te schrijven! Ik weet natuurlijk niet wat je moet doen, maar je moet doen wat goed voelt! En bij twijfel zou ik gewoon nog doorzetten, of je twijfels bespreken met iemand. Hopelijk merk je snel wél verbetering! :-)

  15. Heel moeilijk om advies te geven op een situatie die je niet volledig weet, het is ontzettend belangrijk om te blijven praten (desnoods schrijven als je dat beter af gaat) met de mensen om je heen en je psycholoog. Zo de voors en tegens tegen elkaar afstrepen en doen wat jou op dit moment gaat helpen. Sommige dingen hebben tijd nodig en heb je een lange adem nodig voordat je komt tot waar je wil zijn. En misschien moet je bepaalde dingen bijstellen zodat je niet ergens naar streeft wat je niet wil en kan bereiken in korte tijd. Succes meis! X

  16. Eigenlijk kan ik me alleen maar aansluiten bij de rest. Dit aangeven bij de psycholoog lijkt mij wel een goed idee. En zo nodig in een brief. Dat je weet hoe hij erover denkt. Die wachttijden zijn rot hè.. Heel veel sterkte lieve Kim!

    1. Dankjewel lieve andere Kim (hihi). Ik denk dat ik weet hoe hij er over denkt, maar helemaal zeker weet ik dat natuurlijk niet. Ik ga het proberen! :-)
      Liefs

  17. Wat vervelend om te lezen dat je twijfelt. :( Dat gun ik je niet! Ik denk dat het moeilijk is om een inschatting te maken van wat je het beste kunt doen. Naar mijn idee is het een goed idee om het met jouw psycholoog te bespreken. Wellicht is een ‘time-out’ een idee! Dan hoef je ook niet opnieuw te wachten, verlies je geen vertrouwen en kun je over een tijdje weer verder. Dat heb ik een aantal jaar terug gedaan: drie maanden even geen therapie. Die periode heeft mij destijds ook bepaalde inzichten gegeven. ;) Naar mijn idee hielp de therapie niet en daardoor wilde ik even een ‘time-out’. Ik voelde mij niet prettig bij de energie die ik eraan kwijt was. Na die drie maanden besefte ik dat ik het niet zonder therapie kon en ben ik uiteindelijk weer een aantal sessies verder gegaan. And guess what… Het hielp! Ik kan natuurlijk niet voorspellen of dit in jouw geval ook zo zou zijn. Dat maakt het moeilijk, maar wellicht is het een idee om het allemaal eens rustig met jouw psycholoog te bespreken. :)

    1. Wat fijn dat die time-out jou zo heeft geholpen! Dat is mooi om te horen! :-)
      Ik ga het proberen te bespreken!
      Liefs

  18. Erg herkenbaar.

    Het probleem met stoppen is helaas dat het vaak onomkeerbaar is, door het systeem van hulpinstellingen. Je kunt dan wel terugkeren, maar moet opnieuw beginnen met het traject en met de wachtlijsten die jij ook al noemt. Dus ik kan deze keus niet voor je maken, dat kan niemand. Maar ik kan je wel adviseren om door te gaan als je niet voor honderdduizend procent zeker weet dat je NU wilt stoppen.

    En bespreek dit vooral met je therapeut. Die kan met je naar eventuele andere opties dan stoppen of doorgaan kijken. Er zijn vaak een hoop grijstinten…

    Succes!

  19. Ik snap wel dat je erover twijfelt, ook omdat je het idee hebt dat je er niet verder mee komt.. Misschien is het al allemaal wel iets beter geworden maar nog niet genoeg om dat zelf echt te zien, maar dat weet ik natuurlijk niet. Ik zou in ieder geval doorgaan, al is het maar zodat je iemand hebt als het echt niet goed gaat, want als je straks weer maanden moet wachten is dat ook wel heel rot :( En het is natuurlijk ook goed dat je inderdaad even een verplichting hebt!

  20. Hoi Kim,

    Je hebt al heel veel reacties gehad zie ik en ik weet niet of die van mij nog iets bijdraagt. Ik snap heel goed wat je schrijft! Volgens mij is even rust helemaal geen ramp en je hebt dan tijd om te kijken en te voelen wat het bijdraagt alle therapie etc. Heb je al eens aan een ander soort therapie gedacht, PRI, EMDR ik noem maar wat, maar misschien heb je dat ook al wel gedaan (sorry ik volg je nog niet zo lang). Uiteindelijk denk ik dat je zelf het beste kan voelen wat goed voor je is! En een tijdje therapierust kan best goed zijn, maar doorzetten ook… Tsjah lastige keuzes.. lastig hoor! Ik zou het in ieder geval wel met je behandelaar bespreken!

    En nu genieten van je vakantie ;)

    Lieve groet,
    Marloes

  21. Lijkt me erg lastig deze keuze. Ik heb er zelf geen ervaring mee, dus advies van mijn kant kan ik je niet geven.

    Doe waarbij jij je goed voelt, stoppen kan altijd nog :-)

  22. Wat een moeilijke keuze, die helaas niemand anders dan jijzelf kan maken. Ik vind het heel goed en knap dat je dit deelt en het er op die manier met mensen over hebt. Misschien dat dat je helpt bij het maken van een keuze. Volg je hart en doe wat voor jou goed voelt, ook al weet je op dit moment nog niet wat dat is.

  23. Is het niet beter juist meer therapie te doen, juist wel intensief. Zodat je het gevoel ook gaat krijgen dat je ergens naartoe werkt, dat je daadwerkelijk stappen zet en je dat weer moed kan gaan geven. Want lang stilstaan in therapie kan ook averechts werken (ik bedoel wel gaan, maar niet intensief). Ik zou je twijfels inderdaad neerleggen bij je psycholoog, het delen van twijfels kan soms verhelderend werken. Sterkte met je twijfels en keuzes hierin.

  24. Vooral het ‘ik wil het gewoon even allemaal niet meer’ komt erg bekend voor.

    Je schrijft dat je denkt dat de therapie niet helpt/werkt. Voor mij hielp het kleine overwinningen op te schrijven (in dit blog of bijvoorbeeld Excel of een prachtig door jezelf versierd notitieboekje) over een poosje kun je dan terug kijken op wat je overwonnen hebt. Vele kleine stapjes maakt een grote stap maar ook de kleinere stapjes minder duidelijk.

    Bij vlagen denk ik ook dat de therapie mij niets geholpen heeft maar als ik terug kijk gaat het veel beter dan dat het een half jaar/jaar en nog langer geleden ging.

    Niet allemaal toe te schuiven op de therapie ;-) maar veel wel.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: