Close

Stapjes van de afgelopen tijd

Ik zeg vaak dat ik helemaal stil sta, maar dat is niet waar. Vandaag deel ik mijn stapjes van de afgelopen tijd met jullie!

Wanneer ik zeg dat ik stil sta bedoel ik niet letterlijk dat ik niets doe. Er zijn kleine uitdagingen die ik aan ga. Dat is altijd zo geweest. Deze kleine stappen zorgen alleen niet voor verdere stappen, wat maakt dat ik eigenlijk stil sta. Dat klinkt een beetje vreemd, want ik zet toch stappen. Dat klopt, het zijn alleen geen stappen die me ‘verder’ helpen in het leven. Maakt dat dat ik niet trots mag zijn op de stappen die ik wel zet? Dingen die ik heel af en toe wel aandurf? Nee. Daar mag ik volgens mij best trots op zijn.

Na mijn blogje van gisteren, over onder andere het stilstaan en willen stoppen met therapie is dit misschien best een gekke post. Ik heb het gevoel dat ik mezelf moet ‘verantwoorden’. Stappen zetten en zeuren dat je niet vooruit gaat? Dat voelt alsof dat niet mag. Hierboven heb ik al een beetje uitgelegd wat ik bedoel en hoe ik me voel. Daar wil ik nog aan toevoegen dat deze stappen stappen zijn die ik met de tijd heb gezet en die ik niet heb gezet door iets wat ik in therapie heb besproken/gedaan. Goed, zoals ik eerder zei: ik hoef me niet te verontschuldigen voor mijn stappen, ik ga proberen er trots op te zijn. Dat mag.

Dat het mag is één ding. Nu nog voelen, haha. Vandaag deel ik ze met jullie. Wanneer ik ze opschrijf is de kans dat ik ze ook ga voelen wat groter. En daarbij vind ik het mooi om op papier te zetten wat er wel lukt, voor de momenten waarop ik het idee heb dat niks lukt.

  • Het eerste stapje heeft te maken met een stapje dat ik eerder heb gezet: de hond uitlaten. Dat doe ik al een tijd lang. Met ups en downs. De ene periode ga ik heel graag ver wandelen, de andere periode durf ik dit niet en loop ik liever kleinere stukken. Maar goed, dat is niet mijn stap van de afgelopen tijd. Wat er pas gebeurde was dat ik eventjes onderweg was en er achter kwam dat ik mijn telefoon niet mee had genomen tijdens het wandelen. Dit doe ik normaal wel, om meerdere redenen (ik kan altijd iemand bellen én mocht iemand me komen beroven, dan heb ik in elk geval iets wat ik ze kan geven en dan zullen ze mij misschien niet in elkaar slaan, heel logisch, I know). Normaal gesproken raak ik in paniek als dit gebeurt. Als het al gebeurt hoor, want eigenlijk heb ik mijn telefoon altijd bij me. Deze keer gebeurde er weinig. Ik liep gewoon door, hooguit met een wat snellere pas. Ik raakte niet in paniek en bedacht me dat ik dicht bij huis was. Er was geen reden tot paniek. En weet je, eigenlijk was het helemaal niet zo erg om mijn telefoon niet bij me te hebben.
  • Een stapje rondom het omgaan met littekens. Ik durfde lange tijd in de wijk wel te lopen met driekwartsmouwen. Laatst ben ik naar buiten gegaan in een gewoon t-shirt. Ik ben niet veel mensen tegen gekomen, dus dat was fijn. Op een gegeven moment zag ik wel een moeder met een kindje aankomen. Dat vind ik extra eng, ik wil eigenlijk kindjes er niet aan blootstellen. Gelukkig sloegen zij af voordat we bij elkaar waren. :-) Ik zou de volgende keer waarschijnlijk ook wel met een t-shirt durven wandelen wanneer het warm is. Ook ben ik naar het strand geweest met een korte mouwen t-shirt. Dat vind ik gemakkelijker, omdat ik daar minder kans loop iemand tegen te komen die ik ken, maar toch.
  • Het derde beetje ‘progress’ dat ik heb gemaakt gaat over het plaatsen van blogjes. Vaak twijfel ik enorm over voor mij enge blogjes. Wel online zetten? Niet online zetten? Ik twijfel altijd eindeloos! De afgelopen tijd zijn er best wat voor mij moeilijke en enge blogjes online gekomen. Ik heb er dus over getwijfeld maar ze wél geplaatst. Vaak krijg ik dan ook nog fijne, lieve en helpende reacties. Dat maakt de spanning vooraf dan weer helemaal goed.
  • Ik had een V&D bon gewonnen (ik wrijf het er nog maar een keer in) voor woonaccessoires. Deze werd verzonden als aangetekende brief. Dat betekende dus dat ik open moest doen en mijn handtekening op zo’n gek apparaat moet zetten om het in ontvangst te nemen. Eng! Maar ik heb het gedaan! Ik heb open gedaan en mijn handtekening gezet (het zag er niet uit, maar goed, het leek de man niet uit te maken, haha). Yes!
  • Een beetje hetzelfde, maar toch anders. Deze was namelijk nóg enger! De postbode had ik dus overleefd, maar toen was er een afspraak met een schoorsteenveger. Mamma had deze gemaakt en was ook gewoon thuis tijdens de afspraak. Ik hoefde dus niks te doen. Ik hoefde niet eens open te doen. Maar ik ben niet naar boven gerend en heb me niet verstopt in mijn kamer. Ik ben beneden blijven zitten, achter mijn laptopje. Ik heb de meneer gedag gezegd en verder niks. Er gingen wel 1000000000 gedachten door mijn hoofd, maar ik heb ze gelaten voor wat ze waren. Ik ben beneden blijven zitten. Dat is echt heel wat voor mij.
  • Gistermiddag ben ik alleen naar de bieb gefietst. Jaja, dat was me wat. :-) Ik ben daar denk ik een kwartiertje geweest, misschien een half uurtje. Maar ik ben de enge weg gefietst, ik ben maar een keer een beetje in paniek geraakt en ik heb mijn boek ingeleverd bij de balie. Dat waren een hoop stapjes in één!

Ik geloof zo waar dat ik misschien wel een beetje blij ben met de dingen die ik de afgelopen tijd heb gedaan. Dat vind ik fijn om te merken.

Wat is een stapje dat jij de afgelopen tijd hebt gezet? Geen ‘geen stappen’ zeggen, ik weet zeker dat er stapjes zijn, net als bij mij.

Liefs

 

32 thoughts on “Stapjes van de afgelopen tijd

  1. Dit zijn flinke stappen, meid! Echt! Niet om je op te hemelen, het is gewoon echt zo. Vaak maken we onze stappen kleiner dan ze zijn. Voor ons zijn het grote stappen. Iedere dinsdag komt mijn schoonvader op bezoek. Ik blijf dan aan de eettafel zitten, achter de computer. Mijn schoonvader weet dat, vindt dat goed. Afgelopen dinsdag ben ik voor het eerst bij hen in de woonkamer gaan zitten. Dat was voor mij echt een mégastap. Echt, gigantisch! Ik heb moeten leren om mijn stappen niet minder te maken. Maak het niet kleiner, maak het niet minder belangrijk, want dan maak je jezelf kleiner en dat hoeft niet. Je mag er zijn. Met of zonder littekens. Schrijf de dingen op waar je trots op bent. Gewoon voor jezelf. Alleen jij weet hoe groot jouw stappen zijn. Liefs. X

  2. Wow! Dat zijn STAPPEN!! Helemaal met Marion eens, reuze stapjes! Super knap, en het zijn er ook nog best veel! Fijne post om te lezen.

    Bij mij is het een stapje dat ik al meer twee weken niet onwijs veel appjes heb lopen sturen naar een aantal hele goede vrienden met mijn door wens en of ze daar misschien toestemming voor wilde geven. Ik heb het überhaupt al twee weken niet over zelfmoord gehad denk ik, en dat komt denk ook omdat ik er minder mee bezig ben :).

    Nou ja sorry voor deze ietwat heftige reactie, speelt beetje veel in mijn hoofd. Maar met recht mag je hier trots op zijn! Wow!!

    1. :-)

      Je hebt hele mooie stappen gezet! Geen probleem dat het een “heftige” reactie is. Het niet aan zelfmoord denken is een mega stap en mag zeker genoemd worden toch? :-D En je andere stap, over je vrienden, is ‘gewoon’ een hele mooie en fijne stap. Goed bezig!

  3. Wauw.. wat ontzettend knap van je! Hier mag je echt trots op zijn…

    Bedankt ook voor je inspiratie! Dit artikel zet mij aan namelijk ook aan na te denken over de stapjes die ik afgelopen tijd maakte.

  4. Deze stapjes gaan jou niet verder helpen in het leven? Dat is echt niet waar! Als het leven een wandelpad is, en je zet mini stapjes, dan ben je toch alsnog aan het wandelen? Ookal zijn de stapjes mini, ze brengen je hoe dan ook verder. Want de hond uitlaten wordt straks minder eng, en misschien zelfs helemaal niet meer eng. Hetzelfde geldt voor het fietstochtje door die straat. Je bouwt vertrouwen op in jezelf door angsten te overwinnen. En hoe harder jij weg rent voor je angsten, hoe harden zij achter jou aan komen rennen en hoe hoger ‘de berg’ wordt! Toch? Dus je bent hoe dan ook goed bezig. Echt waar. Vind het ZO knap. You can do this! <3

    1. Dankjewel! Ik vind het zelf heel moeilijk om te zien hoe zonder telefoon de hond uit te laten me gaat helpen in het bijvoorbeeld naar school gaan, maar ik geloof dat ik wel een beetje snel wat je bedoelt, haha. :-)
      Liefs

  5. Wat goed om te lezen! Ik ben het met Stella eens en denk dat deze stappen je in zekere zin echt wel verder helpen. Dat je niet in paniek raakte toen je je telefoon niet bij je had en ook niet toen de schoorsteenveger langskwam, dat betekent dat je – in elk geval in die situaties – je angst veel meer onder controle had, of er in elk geval beter mee om kon gaan. Dat lijkt me een heel positieve vooruitgang, en daarnaast is het ook al heel goed dat je ze kan benoemen en er trots op kan/durft te zijn. :)

  6. Wat een mooie stappen heb je gezet!

    Mijn belangrijkste stappen van de afgelopen tijd waren dat ik gisteren eindelijk mijn intakegesprek op de eetstoornisafdeling had en dat ik mijn blog ben opgestart, waarbij ik wel echt het gevoel heb dat dat een fijne uitlaatklep gaat zijn. Dus dat zijn twee dingen waarbij het nog even aankijken is hoe het zal aflopen, maar de stappen zijn al veel waard!

  7. Super goed van je Kim! En die handtekeningen van pakketjesbezorgers.. Ik schrijf gewoon mijn naam haha! Dat ding vind ik maar ingewikkeld!

    Ik heb best veel stappen gezet afgelopen week :) Op een bootje gezeten (bang om misselijk te worden) naar het Amsterdamse Bos, twee keer op de snelweg gereden en nog een tijd in twee parken gechilld. Vandaag met het hete weer gaan zonnen aan een strandje :)

  8. Super! En fijn om te lezen. Ik realiseer me ineens dat je nooit echt stilstaat. Mijn moeder en ik zijn vandaag in de tuin bezig geweest. In mijn eentje kon ik me er niet toe zetten, het is teveel. De eerste stap was mijn moeder om hulp vragen. Dat ging super makkelijk. :) Stap twee was om zelf ook aan de slag te gaan. Ik voelde me schuldig omdat ik alleen de lichte klusjes deed en ik was bang dat mijn buren dat zouden zien (er lopen veel mensen langs). En ik was ook bang dat ze een praatje zouden aanknopen met mijn moeder. Die staat altijd met jan en alleman te kletsen. Ik voel me dan zo’n verlegen grijze muis. Ik ben zoveel minder leuk dan mijn moeder. En tot minder in staat. Toch zijn we samen een dagdeel bezig geweest. Met resultaat! :)

    1. Super goed bezig geweest! :-) (En ik vind jou helemaal niet minder dan je moeder. Wellicht heb je andere kwaliteiten, maar ‘minder’, nee. Echt niet <3)
      Heel fijn dat het is gelukt om de tuin op te knappen mét resultaat.
      Liefs

  9. Het is zeker heel slecht als ik nu vraag welke boeken je bij de bibliotheek hebt geleend? Haha :-) Goed dat je ook stilstaat bij de dingen die wel beter gaan!

  10. Wow, ik ga mee met de anderen. Geweldig die stappen van je! Goes gedaan en zeker iets om trots op te zijn.
    Ik ben opnieuw begonnen met mediteren. Niet zomaar, maar hartmeditaties om te leren houden van jezelf en dat lukt me sommige dagen zelfs al!

  11. Geweldige stappen! Ik weet niet of deze blog door mijn reactie van gisteren kwam naar ik bedoelde het zeer zeker niet dat je je zou moeten verantwoorden.

    En of het door therapie komt of niet,deze stappen heb je maar mooi al gemaakt!

    Groetjes,
    Noirona

  12. Ik zette destijds ook stappen vooruit die me toch niet vooruit leken te helpen. Pas achteraf, en dan bedoel ik echt een paar jaar later, kan ik zien dat dat helemaal geen losse stukjes waren die niet echt bij elkaar pasten of me niet echt vooruit hielpen. Op een dag valt het ook voor jou op zijn plaats, en zal je zien dat het net die ‘nutteloze’ stapjes waren die het verschil hebben gemaakt in het grotere geheel van het genezingsproces.
    Het klinkt heel vaag, maar bedenk dat elk van die stappen een deel van je karakter trainen of ervoor zorgen dat je bepaalde eigenschappen aankweekt die je vooruit helpen in het leven. Soms leert het je hoe je je angsten onder ogen kan zien, of hoe je je manier van denken over een bepaalde situatie kan veranderen, of dat het helpt om op een moeilijk moment je nagels te gaan lakken om jezelf af te leiden of op te vrolijken, whatever.
    Het is net dat wat je op termijn weerbaarder en veerkrachtiger maakt, en met meer vertrouwen in het leven doet staan: gaandeweg ontdek je tools die het echt doen voor jou. Je leert zowel uit wat niet werkt als uit wat wel werkt, en dat neem je je verdere leven met je mee en kan je gaandeweg op uiteenlopende situaties toepassen, net door te oefenen met die ogenschijnlijk kleine dingen.
    Ik hoop dat het wat steek houdt wat ik zeg, maar nogmaals: op een dag zal je zien wat ik bedoel. Ik hoop uit heel mijn hart dat die dag er heel snel komt voor jou.
    Blijven ‘stappen’ meid!! x

    1. Wat ontzettend mooi beschreven, Nina. Wauw. Ik hoop dat ik dit op een dag ook mag ervaren! Bedankt voor je reactie!
      Liefs

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: