Somberheid neemt de overhand

De afgelopen weken gaan met ups en downs. Het ene moment voel ik me echt ontzettend goed, het andere moment gaat het weer erg slecht en neemt de somberheid het over. Vandaag een kijkje in mijn gedachten hierover. 

De afgelopen tijd heb ik op Twitter (en ook op Instagram, en ook op Facebook (zo veel linkjes)) regelmatig iets geschreven over hoe blij ik was met de diazepam. Dat dit zo’n enorm fijne oplossing voor me was.

En dat is het ook. Ik heb zo veel minder paniekaanvallen. Echt een wereld van verschil. Ze zijn niet weg, maar ze zijn nog niet half van wat ze geweest zijn. Ik kan de hele dag door dingen doen. Eerder nam ik mijn oxazepam om 12.00 en dan rond 18.00/18.30. Dat hield in dat ik voor 12.00 eigenlijk niets buitenshuis kon doen en datzelfde gold voor de tijd tussen het uitwerken van de eerste dosis en het nemen van de tweede dosis (ongeveer van 16.30/17.00 tot 18.00/18.30). Dat was niet fijn. Ik wilde mijn leven zelf kunnen indelen. De oxazepam inname moest niet langer mijn planningen bepalen.

En nu slik ik dus diazepam. Dit werkt veel langer. Het blijft na inname nog 20 tot 48 uur in je lichaam. Hierdoor heb je dus minder pieken en dalen. Het wordt allemaal wat stabieler. Tenminste, qua paniek. Wat is ook echt wat ik wel merk. Waar ik heel erg blij mee ben.

Wat echter minder fijn is, is dat nu de somberheid de overhand begint te nemen. Dagelijks voel ik me erg somber. Eenzaam, een nietsnut, een mislukkeling, alleen, moe, op, klaar met alles. Ik heb geprobeerd uit te vinden of dit samenhangt met een bepaalde activiteit of terugkerende gedachte, maar dit heb ik niet uit kunnen vinden.

De somberheid kan er plots zijn en ook vrij heftig zijn. Het lijkt alsof de paniekaanvallen die nu weg zijn ruimte hebben gemaakt voor somberheid. Somberheid die er eerder misschien ook al wel zat, maar werd overschaduwd door paniek. Juist omdat de paniek 24/7 aanwezig was. Er was geen ruimte voor iets anders. Nu is er ineens wel ruimte. Ruimte voor fijne dingen, maar op dit moment lijkt die ruimte vooral opgevuld te worden door negativiteit en somberheid. Daar baal ik van.

Ik doe mijn best om mezelf staande te houden. Ik probeer te blijven doen wat ik deed, maar ik zie overal enorme bergen die ik moet beklimmen voordat ik een simpele taak als “uit bed komen” kan volbrengen. Ik probeer te blijven doen wat ik deed en me niet mee te laten slepen door mijn stemming. Blijven hangen in dit gevoel is waarschijnlijk het slechtst wat ik op dit moment kan doen.

Ik doe mijn best. Tips zijn altijd welkom.

Liefs

9 thoughts on “Somberheid neemt de overhand”

  1. Kan het zijn dat nu de paniek wat beter gaat en je dus meer kan ondernemen, dat je een doel mist in het leven waardoor je je somber gaat voelen? Misschien dat het minder wordt als je juist nu de kans grijpt om de dingen te doen die je leuk vindt die je eerder misschien nog niet durfde, maar nu wel omdat de paniek minder is? Dat je die leegde kan verslaan met activiteiten. Big hug! Ben ondanks de somberheid heel blij voor je dat de paniekaanvallen stabieler zijn geworden, dat scheelt zoveel energie.

  2. De enige tip die ik voor je heb is dingen blijven doen. Doe de dingen die je zo ontzettend graag wilde doen toen je nog werd tegengehouden door de paniek. Al doe je het met enorme tegenzin, doe het wel.

    Ik probeer mijn angst en somberheid altijd los van mezelf te zien als duiveltje op mijn schouder. Als het dan een tijdje goed gaat, komt er weer een periode waarin dat duiveltje in mijn oor loopt te tetteren en me soms helemaal lam legt. Als ik mezelf voor houd dat ik me nu zo angstig en somber voel door dat duiveltje, omdat hij boos is dat het zo goed ging, is het voor mij makkelijker om er tegenin te gaan. Om toch weer de dingen te doen die je op dat moment leuk zou moeten vinden. Door je angst en somberheid als duiveltje te zien, maak je het probleem minder abstract en juist tastbaarder.

    En eindig de dag (of sta wat vaker stil) bij alles wat je wél hebt gedaan, ondanks dat je geen zin had. Oordeel niet, complimenteer alleen. Als het voor jou moeilijk is om op dat moment uit bed te komen, dan is dat zo. Des te knapper is het als je het toch gedaan hebt. Vervang uit bed komen voor elke willekeurige andere activiteit. Probeer vooral niet boos op jezelf te worden “nu kan ik het zonder paniek, heb ik nergens zin in”. Dat kan. Dat is jouw gevoel en jouw gevoel is oké. Dat kan niet fout zijn. Maar het is wel belangrijk om jezelf niet hierom te veroordelen. Ergens geen zin in hebben is oké. Jezelf daarom vervolgens de grond in praten is niet oké.

    als je jezelf minder gaat veroordelen, kun je beter stil staan bij de kleine dingen die je doet, en die voor jou misschien heel groot zijn.

    Dat kun jij Kim. Ik heb er vertrouwen in. (En nu hup je bed uit, als je dat nog niet was. Ga ik ook doen)

  3. Somberheid zit nooit een briefje bij, het komt gewoon onaangekondigd en blijft zolang het wil. Het enige wat je kunt doen is dingen blijven doen. Niks leuks aan, maar het is de enige optie.

  4. Wat vervelend dat je je nu weer somberder gaat voelen. Gebrek aan uitdaging? Of een doel? Ik kan alleen maar aansluiten bij mn voorgangers.. dingen blijven doen en hopen dat t stilletjes aan beter gaat.

    Voor wat je eraan hebt, ik heb er op het moment zelf ook last van. Ik denk bij mezelf dat het komt door het ontbreken van een doel.

    Niet opgeven ♡♡

    1. Dat zou kunnen. Daar had ik zelf nog niet echt aan gedacht, aan de mogelijkheid dat de somberheid door het ontbreken zou kunnen komen.

  5. Ik heb echt met je te doen. Als dit de eerste keer is dat je zo diep zit dan zou ik toch nog eens naar de medicatie laten kijken. Deze dip volgt wel erg snel op je overstap naar Diazepam. Benzo’s zijn kalmeringsmiddelen, waardoor je relaxter maar ook onverschilliger wordt. Misschien maskeerde de Oxazepam je echte (sombere) gevoel beter dan de Diazepam? Het is maar een wilde gok van me. Kan ook goed zijn dat er helemaal geen duidelijke aanleiding is voor je depressiviteit. Verder zijn alle tips hierboven al wel genoemd.

    Wat Sam zegt: niet opgeven ♡♡

  6. Diazepam dempt (samen met vele andere benzodiazepines) je emoties, dus ook de positieve. Aangezien het zo’n lange halfwaardetijd heeft en je meestal binnen die tijd je volgende dosis al binnen hebt, zijn je emoties dus constant afgevlakt (ikzelf vond de beste omschrijving ‘leeg voelen’). Wat voor mij hielp was om ’s avonds geen diazepam te nemen, maar laat in de ochtend/vroeg in de middag. Ik slaap dan goed, en word niet wakker met het het soort van nutteloze, doelloze valium gevoel met nergens zin of motivatie voor te hebben. Het voorkomt bij mij overigens ook het katergevoel, wat ik wel heb als ik het voor het slapen gaan neem.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *