Close

Praten over pappa: tweede jaar

Afgelopen vijf mei was het alweer twee jaar geleden dat mijn vader ons moest verlaten. Het lijkt nu zoveel langer dan twee jaar, maar tegelijkertijd ook zoveel korter. 

Het tweede jaar vind ik tot nu toe zo ontzettend veel moeilijker dan het eerste jaar. Wanneer mensen praten over pappa zeggen het wel vaker, dat het tweede jaar moeilijker is dan het eerste jaar. Het eerste jaar na mijn pappa’s overlijden kon ik dat niet geloven. Zou is toch helemaal niet mogelijk? Hoe kan het nou moeilijker zijn? Dan ben je er toch meer aan ‘gewend’ voor zover dat kan?

Maar toen kwam de tweede Kerstmis zonder pappa, zijn tweede verjaardag, de tweede Vaderdag… En het besef kwam dat al die mensen gelijk hadden. Het eerste jaar zat ik (denk ik) nog in een soort van gekke ‘roes’. Ik maakte het allemaal wel mee, maar niet echt. Ik was erbij, maar echt voelen deed ik niet. Achteraf vind ik het gek dat ik dat niet door had. Het is immers nogal raar om zo weinig gevoel te hebben bij toch best speciale dagen zonder een heel waardevol iemand. De tweede Kerst kwam de klap twee keer zo hard. Ineens was er het besef dat het echt was. Dat pappa er weer niet bij zou zijn.

Ook de tweede Vaderdag was ik veel verdrietiger dan de eerste Vaderdag. Overal zag ik kinderen met vaders, vrolijke families en mensen zongen vrolijke liedjes over Vaderdag. Vreselijk vond ik het. Hoe konden zij nou van deze dag genieten? Ik vond het al onwijs moeilijk dat ik met mijn opa en oma Vaderdag moest vieren. Hoe kunnen mensen het nou als een mooie dag beschouwen? Ik was even ontzetten egoïstisch en vroeg me af waarom het míjn vader moest zijn die was overleden. Waarom mogen al deze andere mensen wel genieten en ik niet?

Dat is natuurlijk helemaal geen ‘goede’ gedachte. Normaal gesproken ben ik ook vooral heel eg blij voor anderen, die wel een vader hebben. Heel af en toe komt er een onaardige wind mijn kant op en word ik even een gemeen mens. Misschien is het ook wel heel normaal om af en toe te denken ‘waarom moest het nou mijn vader zijn?’. Ik weet het niet. Ik weet niet wat er nou eigenlijk ‘normaal’ is. Bestaat er eigenlijk wel een ‘normaal’ hierin?

Ik hoop dat het derde jaar weer wat ‘makkelijker’ wordt, al zal het natuurlijk nooit makkelijk worden. Hebben jullie daar ervaring mee? Hoe is het de jaren na de eerste twee jaar, die het moeilijkst schijnen te zijn? Ik ben daar heel erg benieuwd naar. Zal het de komende jaren elk jaar moeilijker worden om zonder pappa te zijn? Of zal het langzaamaan toch ‘wennen’ (hoe vreselijk dat ook klinkt)?

Ik zou graag willen dat er een vast schema geschreven was over hoe je moet rouwen, wat je wanneer moet denken en hoe je je wanneer moet voelen. Hoe handig zou dat zijn… Maar helaas, het is een ‘individueel proces’ wat bij niemand hetzelfde gaat.

Wat is jouw ervaring hiermee? Is het tweede jaar echt moeilijker voor iedereen? Hoe zit het met het derde jaar?

Liefs

32 thoughts on “Praten over pappa: tweede jaar

  1. Ik kan je ook niet vertellen hoe het bij mij is, omdat ik er geen ervaring mee heb. Ik kan me wel voorstellen dat het een heel proces is waar je doorheen gaat en dat dat proces voor iedereen anders is. Ik wil jou veel sterkte wensen, elke dag opnieuw.

    1. Dankjewel, lief van je! Ik ben eigenlijk natuurlijk alleen maar blij dat je niet kunt vertellen hoe het voor jou is.

  2. Ik heb hier geen ervaring mee (ook al heb ik ook geen pappa), maar een rouwproces is zo ontzettend persoonlijk!. Gun jezelf ook die tijd, hoe moeilijk ook. Het zal waarschijnlijk ook in golven gaan, de ene keer zal het gevoel heftiger zijn dan een andere keer. Heel veel sterkte meis!

  3. Wat naar voor je dat je het er zo lastig mee hebt!
    Mijn vader leeft nog, maar toch herken ik wel bepaalde gedachtes. Mijn vader is er 10 jaar geleden van door gegaan. Ik zie hem zo nu en dan nog wel eens, maar heb ook veel flinke ruzies gehad, en iedere vorm van contact vermeden. Dat deed ik zelf – maar toch bleef dat lastig op feestdagen, omdat het altijd iets was waaraan ik dan moest denken.
    Maar weet je… Dat is niet erg: Die gedachtes mogen er zijn, verdriet mag er zijn. Misschien is een dag als vaderdag juist wel een dag om terug te denken aan alle mooie, fijne momenten die je met je vader gehad hebt.

    Succes ♥

  4. Wat is normaal? Is het normaal om op zo’n jonge leeftijd je vader te verliezen? Nee. Dus ik vind het heel normaal dat je af en toe boos bent op al die mensen die hun vader nog wel bij zich hebben. Niet zozeer boos op hen, maar boos op het feit dat je vader niet meer bij jou is. Ik ben mijn vader bijna verloren. Ik weet de wanhoop, de woede en het verdriet nog. In dit soort situatie is er geen normaal en is alles normaal. Ik hoop dat het volgend jaar minder zwaar voor je zal zijn. Dat het steeds meer een plekje krijgt. Wat niet wil zeggen dat je je vader vergeet of minder van hem houdt. X

    1. Dat laatste zinnetje is voor mij zo belangrijk. Soms ben ik bang dat mensen denken dat ‘minder verdriet’ bijv. betekent vergeten of minder houden van… Je bent lief! <3

  5. Wat vervelend dat je dit moet meemaken. Dit gun je niemand. Het belangrijkst is denk ik dat je bij jezelf blijft. Dat je dingen doet waar je je fijn bij voelt. Ik denk dat speciale dagen altijd lastig zullen blijven maar op een gegeven moment heb je het een mooi plekje kunnen geven.

  6. Oh wat vervelend moet dit zijn! Ik kan het je niet zeggen/vertellen, omdat ik dit zelf niet heb meegemaakt. Heel veel sterkte en een dikke knuffel!

  7. Ik heb gelukkig geen ervaring met het verliezen van een ouder. Wel van familieleden, maar dat is misschien toch anders. Ik denk eerlijk gezegd dat het nooit went, maar dat je er manieren voor vindt hoe je er mee om kunt gaan. Dikke knuffel! X

  8. Wat verschrikkelijk zeg. Begrijpelijk dat het 2e jaar moeilijker is. Ik heb ooit een relatie gehad met een jongen die overleed. Ik denk pas dat ik naar 4 jaar kon zeggen dat ik zonder dat ik verdrietig werd over hem na te denken. Voor iedereen is dit anders, geef het de tijd en heel veel sterkte meid

  9. Het is helemaal niet raar om te denken waarom jou dit overkomt. Niet schuldig over voelen hoor. Ik denk dat het voor een kind het moeilijkste is om zijn ouders te verliezen en voor ouders het moeilijkste om hun kind te verliezen. Het lijkt me heel erg zwaar en ik kan me goed voorstellen dat het tweede jaar moeilijker is. Ik heb dat ook gezien bij een vriendin van mijn moeder die haar man verloor (en haar dochters dus hun vader).

  10. Wat vervelend dat je dit jaar erger ervaart dan het jaar ervoor, misschien moest het toen nog even inzinken maar begrijp dat het vervelend voor je is. Hopelijk wordt volgend jaar een beter jaar maar ik weet zeker dat er genoeg mensen zijn die je steunen, zo ook je lieve volgers en echt mooi om te lezen dat je dit zo deelt op je blog <3

  11. Mooi geschreven. Heel moeilijk onderwerp, dit.
    Ik ben geen ouder verloren, maar wel andere mensen die me erg dierbaar waren. Hoe meer tijd er voorbij ging, hoe moeilijker ik het vond. Inmiddels zijn de momenten van pijn en gemis wel iets minder vaak, maar weg gaan doet het niet. Op sommige momenten komt het nog steeds knetter hard bij me binnen. Maar omgaan met de pijn leer je wel, hoe gek dat ook klinkt. Soms is het helemaal niet erg om de pijn te voelen. Dan ben je heel verdrietig, mis je diegene heel erg, maar kan je glimlachen om het feit dat je diegene zo mist. De pijn zal weer afzwakken, dat vertrouwen heb je dan. En je bent blij dat je zoveel van iemand houd en dat je zulke fijne momenten hebt mogen mee maken met diegene.
    Sterkte. <3

  12. Het tweede jaar vond ik inderdaad het moeilijkst, maar het is voor iedereen natuurlijk verschillend hoe de jaren daarna verlopen. Maar je leert inderdaad het wat meer een plekje te geven, maar soms komt het juist heel hard weer even terug op ‘kleine’ momentjes. Al is het voor mij wel anders omdat de band met mijn vader heel anders was dan jouw band, maar soms met kleine momenten denk ik ‘ja, nu mis ik hem, hier had ie bij moeten zijn’.
    Bij mij is het alweer 6,5 jaar geleden en dat klinkt ZO lang! het lijkt echt korter voor mijn gevoel. Ik vind dat ook best een eng idee ofzo, dat hij alweer zo lang uit mijn leven is.
    Knuffel!

    1. Vreemd idee is dat hè… Dat er dingen zijn die ze niet meer mee hebben kunnen maken en nooit hebben geweten. Dat vind ik zo vreemd..

  13. Zoals je weet heb ik mijn vader 3 weken geleden verloren. En het is waar wat je zegt, ik verkeer nu zelf ook nog steeds in een soort roes. Het besef is er nog niet helemaal. Soms heb ik van die momenten dat ik denk; waar hangt papa nou weer uit en dan komt de klap keihard aan van dat hij nooit meer terug zal komen…

    1. Oh, wat herkenbaar Floor! Ik word nog steeds regelmatig wakker met de gedachte ‘wanneer zou pappa nou thuiskomen’, en dan boem, oh ja….
      Sterkte <3

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: