Close

Persoonlijke update & therapie update in één

Of ik op dit moment een heel samenhangend verhaal kan typen weet ik niet. Ik wil heel graag een persoonlijke update en therapie update in één met jullie delen, maar mijn hersens werken niet helemaal mee, helaas. Toch ga ik het proberen. Misschien helpt het om even van me af te schrijven, dat zou fijn zijn.

Wie me op Instagram volgt weet het misschien wel: ik heb vandaag therapie. Ik mag weer naar mijn psycholoog. Daar moet ik dankbaar voor zijn, er zijn genoeg mensen die op de wachtlijst staan en er alles voor zouden doen om mijn plekje te krijgen. Het enige wat ik wil, is me verstoppen. Verstoppen in een hoekje en nooit meer terug komen. (Of Marion, op ons onbewoonde eiland ;-))

Vorige week woensdag heeft een vriendinnetje voor mij mijn psycholoog gemaild. Ze heeft gemaild over haar vermoeden van Asperger. Met mijn instemming, of course. Ze heeft gemaild over het feit dat zij zelf Asperger heeft en wat zij daarin bij mij herkent. Dat de professionals bij haar kliniek hetzelfde denken. Of Thijs daar al eens aan had gedacht en of hij er nog eens een gedachte aan zou willen wijten. Hij heeft haar mail gelezen en haar bedankt voor haar ‘input’. Verder heeft hij niet gedeeld wat hij ervan vond. Wat zijn mening was weet ik niet.

Op donderdag had ik weer een afspraak met mijn psycholoog. De tram reed een andere route (dat zag ik woensdagavond) en daarvan raakte ik in paniek. Ineens ergens anders uitstappen en een stuk lopen. Ik weet de weg, dat is het probleem absoluut niet. Het probleem is dat ik er niet op had gerekend. Dat ik me niet kon voorbereiden. Dat samen me de angst om niet begrepen te worden bij het gesprek (omdat ik simpelweg niks durf te zeggen) maakte dat ik niet durfde te gaan. Ik heb ’s ochtends mijn wekker uitgezet en ben weggekropen.

Thijs was/deed niet boos. Het was oké, goed dat ik mailde, en zo. Allemaal mooie therapeutische woorden dus (“wat goed dat je mailt!!!”), haha. We hebben afgesproken dat we vandaag samen naar de mail van mijn vriendin gaan kijken. Hij vond het kennelijk belangrijk om dat te doen. Helaas heeft hij (ook richting mij) niks laten merken over wat hij nou precies dacht over de mail. Dat vind ik heel naar, want nu weet ik totaal niet wat ik kan verwachten. Is hij het eens met wat ze schreef? Vindt hij het enorme onzin? Ik wil het weten. Maar hij deelt het niet (via de mail dan).

En nu moet ik weer. Vandaag. Om 11 uur. Ik zit enorm te shaken terwijl ik dit schrijf. Ik durf niet. Ik wil niet. Laat die therapie maar zitten. Ik kwijn wel langzaam weg. Alles liever dan deze rot spanning. Rot spanning omdat ik niks kan zeggen. Ik ben te bang dat wat ik zeg niet goed overkomt.  Dat hij het niet begrijpt. Ik wil zo graag goed begrepen worden. Natuurlijk zullen mensen nu zeggen ‘als hij je een keer niet begrijpt is dat niet het einde van de wereld’. Jawel, dat is het wel. Dan raak ik in paniek. Dan sla ik mezelf voor mijn hoofd (dat kun je vrij letterlijk nemen) en dat is echt niet fijn. Ik wil dat niet. Zelfs niet als het goed voor me is.

Op dit moment weet ik het allemaal eventjes niet. Ik wil graag behandeling en beter worden, maar de therapie van de afgelopen drie jaar heeft me geen steek verder gebracht. Ik word er wanhopig van.

Waarschijnlijk is het inmiddels al ‘bepaald’ of ik naar therapie ben gegaan, aangezien ik om 9.30 weg moet en ik denk dat er niet veel mensen zijn die daarvoor al lezen. Maar anders zit je nog even in spanning. Gezellig, samen met mij. We kunnen er een feestje van maken. Binnenkort zal ik in een persoonlijke update/therapie update laten weten hoe het is gegaan.

Hoe ga jij om met extreem veel spanning voor een therapiesessie? Vind je dat ik me er ‘gewoon’ overheen moet zetten en niet moet ‘zeuren’ en naar therapie moet gaan? Of snap je wat ik bedoel wanneer ik zeg dat het niet kan omdat mijn spieren verkrampen? 

Liefs

57 thoughts on “Persoonlijke update & therapie update in één

  1. Ik lees het op tijd! Je kunt het Kim. Ik zou je graag in real life even moed inspreken. Je bent sterker dan je denkt. Succes!

  2. Ik ben vroeg. As always. Je zit nu nog in spanning dus en ik voel met je mee. Letterlijk. Want als ik dit lees weet ik echt precies wat je voelt. Dit zijn de momenten waarop we inderdaad het liefst het bijltje erbij neergooien. Toch doen we dat niet! Dat is iets wat ik met mezelf afgesproken heb. Ik ben mild naar mezelf (tenminste, ik doe een poging) op de dagen dat ik het zwaar heb, maar ik ben ook streng naar mezelf op de dagen dat het moed. Dit zijn de dagen van therapie, maar ook de momenten waarop ik mijn angsten naar Peter moet uitspreken omdat hij moet weten wat er speelt, zodat hij mij kan bijstaan. Lief zijn voor jezelf en streng zijn voor jezelf. Dat betekent nu doorzetten en vanmiddag trots zijn op jezelf. Zelfs als je dichtklapt. Zelfs als je moet huilen. Het uberhaupt gaan is al voldoende. Wees lief voor jezelf. Ik pak iedere keer mijn kaartje er weer bij: “Ik weet dat de realiteit goed is zoals die is, want als ik mij ertegen verzet voel ik spanning en frustratie.” Thijs oordeelt niet over jou. Hij is om er jou te helpen en te steunen en dat doet hij graag, anders had hij wel een ander beroep gekozen. Succes, meis. Ik zal aan je denken deze ochtend. XXX

    1. Ik probeer inderdaad streng voor mezelf te zijn, omdat het simpelweg ‘moet’. Therapie moet, anders kom ik niet verder. Helaas is het vandaag niet gelukt, hopelijk volgende week wel. Als ik een afspraak heb, dan. Dat weet ik niet nog niet.
      Bedankt voor je woorden en steun, lieve Marion.

  3. Ik weet waar je over praat. Kan me de therapiesessies nog goed herinneren, en had er ook vaak buikpijn van. Ben ook, net als jij, daardoor soms niet geweest. Ik hoop wel dat je gaat en je je vast klampt aan de hoop dat je er met een positief gevoel weggaat! En ben je wel helemaal zeker dat de therapie je nog geen steek verder heft gebracht? Of ben je nu aan het doemdenken? Misschien niet zover als je gehoopt had…maar echt niets?

    1. Het is helaas niet gelukt. Misschien volgende week…
      Ik weet het oprecht niet. Als je kijkt naar drie jaar geleden vs. nu, gaat het nu een stuk slechter dan toen. Het lastige is altijd dat je niet weet hoe het zonder geweest zou zijn.
      Wat ik ook lastig vind is dat ik, zodra er ook maar een beetje ‘druk’ van iemand anders bij komen, totaal dichtklap. Daardoor doen ze dat nu niet meer, maar ja, dan kom je ook weer niet verder, haha. Onhandig!

  4. Het is ook heel spannend! Op de dag dat ik naar mijn psycholoog moet lijkt het ook nog eens altijd te regenen! Maar wat Marion ook zegt, hij zit er niet om te oordelen over jou. Wel kan hij samen met jou kijken naar die mail van je vriendin. Dan hoeft het van hem uit niet onpersoonlijk over de mail. De spanning vooraf is misschien wel erger dan tijdens het gesprek. Ik hoop dat je toch wat rust kan vinden of dat je anders je spanning meeneemt naar het gesprek. Het is allebei goed. Succes!

    1. Ik ben uit eindelijk niet gegaan. Heb hem gevraagd me te mailen met zijn ideeën over de mail. Waar dit voor anderen misschien als onpersoonlijk over zou kunnen komen, is dit voor mij nu even de enige manier waarop het lukt. Ik hoop dat hij ‘akkoord gaat’.
      Liefs!

  5. Kom op meid! You can do it!
    Ik kan niet helemaal weten hoe angstig jij bent. Ik ben ook wel is bang om niet goed over te komen of dat ik niet word begrepen. Als dit zo is is dit voor mij niet “het einde van de wereld”. Zo vervelend dat dat bij jou wel zo is.
    Bang voor een uitslag/mening ben ik ook wel is. Heb ook een keer op het punt gestaan om niet te gaan. Maar als je niet gaat duurt het alleen maar langer voor je het weet en wordt de spanning alleen maar erger.
    Ik hoop dat je het hebt kunnen opbrengen om te gaan!
    Zo niet, is dat niet erg. Jij kent jezelf het beste en weet zelf hoe groot je stappen kan maken.
    Succes en sterke! <3

  6. Wow! Zo moedig en ik vind al je blogs zo herkenbaar. Ook al heb ik hele andere type klachten en waarschijnlijk met een hele andere soort ernst, het is zo begrijpelijk. Ik had deels hetzelfde met afspraak en dat dosering van mijn pillen nu wordt verdubbeld, dat dat is besloten vanmorgen. Enfin genoeg over mij, ik hoop dat je zo in die tram durft en durft te gaan. Ik zal niet zeggen dat het mee zal vallen, want dat zal het waarschijnlijk niet. Maar het zou een ongelofelijk moedige stap zijn, ik hoop dat je het kunt. Heel veel mensen zijn al zo trots op je, ongeacht of je gaat, en er gunnen je gewoon heel erg dat je nu durft te gaan. Sterkte vandaag verder!

    *hug van een onbekende

  7. Ik reageer niet zo vaak maar lees je blogs wel altijd!
    Ik herken mezelf er zo in van vroeger. Gewoon precies deze woorden.
    Ik wil je alleen maar een hart onder de riem steken en zeggen dat het beter gaat worden. Ik weet dat het nu niet zo lijkt maar echt, ik had het ook nooit gedacht.
    Liefs Lonneke

  8. Ah lieve Kim, ik vind die worstelingen zo naar om te lezen. Je hebt mij, en de rest, niet teleurgesteld. Ik hoop wel heel erg dat je op Carlijns aanbod ingaat :) Al is het maar voor vijf minuten, ik weet dat ze het graag doet. Je weet wel: konijntjes oppakken en honden aaien!

  9. Niet jezelf te hard aanpakken. Thijs begrijpt het wel en therapie is nou eenmaal heel erg moeilijk. Niemand gaat daar voor z’n lol heen. Wat betreft je vraag: ik weet niet echt hoe ik met die spanning omga, want die is bij mij ook altijd extreem.. Ik blijf er telkens aan denken dat ik geen sessie wil verspillen omdat ik er niet zoveel meer heb en dat ik er vervolgens weer voor een paar weken vanaf ben..

    1. Dat is inderdaad wel zo als je niet wekelijks afspraken hebt én een max. aantal afspraken heb. Volgens mij is dat bij gespecialiseerde ggz niet zo.. Niet dat het me zou helpen, hihi. Ik verwacht dat ik dan zou denken ‘oké, als ik nu af zeg hoef ik nog maar x keer!’ haha.

  10. Lieve Kim, waarom probeer je alles niet eens op te schrijven? Alsof je een blogje typt voor je psycholoog? Want als je schrijft, lijkt het alsof je veel meer ‘durft’. Ik bedoel, je durft ons vrij veel te vertellen over je situatie, en wij zullen het misschien nog wel minder begrijpen dan degene die ‘daarvoor bestaat’, zeg maar. Snap je? Ik hoop dat je het gedurft hebt om te gaan, maar ik denk dat het ook heel logisch is als je het niet hebt gedurfd. Ik hoop dat het allemaal snel beter zal gaan. Liefs!

    1. Ik vind schrijven inderdaad honderd-triljoen keer gemakkelijker dan praten. Wanneer ik schrijf weet ik ineens wel wat woorden zijn, hihi. Ik heb hem nu gemaild en hoorde van mijn moeder dat zij ook via de ouderbegeleider heeft ‘gemeld’ dat schrijven voor mij veel beter gaat dan praten. Ik hoop dat daar evt iets mee zou kunnen inderdaad. :)
      Liefs!

  11. Ik lees dit (zoals voorspeld ;-) te laat, maar ik wil je nog wel succes wensen. Of is dat raar om te zeggen? Nouja, in ieder geval knap dat je het zo op kunt schrijven <3

    1. Dat is helemaal niet raar om te zeggen! Alleen maar lief toch? :)
      Dankjewel, lieve Lilian. (Ik vind het zo leuk om Lieve Lilian te zeggen. Alliteratie en zo. Leuke, lieve Lilian loopt langs lange lanen.)

  12. Hey meis,
    Ik snap je goed. Ik wilde ook nooit naar therapie en heb vaak zat gedacht : laat mij maar lekker thuis weg kwijnen, dan voel ik me lichamelijk in ieder geval weer goed. Maar op rationele momenten besefte ik mij dat thuis zitten mij op psychisch vlak niet zou helpen. Eenzaamheid vind ik een nog erger gevoel dan angst. Dan toch mezelf weer naar therapie school en werk slepen. Want ik wilde niet thuis eenzaam zijn en zien hoe mijn ouders zich zorgen maken en boos werden omdat ik niet meer wilde.

    Continu die strijd is zo vermoeiend, maar het is het waard! Pas na zeven jaar vond ik de therapie die bij me aansloot. Het was zo intensief, maar heb binnen drie maanden meer bereikt dan in al die andere jaren.
    En nu? Nu ben ik nog steeds niet genezen. En ik kan nog steeds heel verdrietig zijn als ik weer super angstig ben en uit het niets een paniekaanval krijg op het werk. Maar aan huis gekluisterd zijn, wil ik nooit meer. Omdat ik weet dat dat me alleen maar verder in het dal zal stoppen.

    Dus ik geef jou een dikke knuf! En wil je op het hart drukken : hoe moeilijk en kut en eng het ook is, wees lief voor jezelf en ga naar therapie. Je stelt je niet aan, het is ook heel eng. Maar ik weet dat jij het kan en dat je er uiteindelijk heel sterk uit gaat komen en je jezelf dankbaar bent dat je dit hebt gedaan. X

    1. Heel erg bedankt voor je uitgebreide reactie, lief!
      Eerlijk is eerlijk, voor mij is vooral het feit dat ik niet wil dat mamma boos wordt omdat ik niet meer wil de reden dat ik probeer te gaan. Zelf weet ik het soms even niet meer. Ik ben nu toch al een tijd ‘alleen’ thuis – zonder vriendinnen oid omdat ik die niet durf te zien. Ik ben er wel aan gewend geraakt, gek genoeg.

      Wat knap dat je de afgelopen maanden zo onwijs veel hebt bereikt. Mag je heel erg trots op zijn! :)

      Liefs

  13. Dikke knuffel voor jou. Ik lees dit natuurlijk later dan gepland hihi.

    Ik ben het met Stella eens dat je het misschien moet opschrijven voor je psycholoog. Misschien kun je je nog beter uiten en mocht je dichtklappen is het geen probleem.

    En wees niet te hard voor jezelf. Thijs oordeelt niet over jou hij is er om jou te helpen.

    Ik hoop dat je bent gegaan, maar als het niet gelukt is dan begrijp ik dat natuurlijk ook. Jij kent jezelf het beste en ik natuurlijk wat minder alleen via social media en je blog.

    En straks als je thuis bent lekker bunny knuffelen dat is het beste medicijn voor een vervelende dag..

    Xx

  14. Oh meis. Lees nu je blog pas. Vind het zo naar voor je. Maar het is ontzettend herkenbaar. Helpt het misschienook om iemand mee te nemen? Iemand die de woorden kan zeggen, als het jou even niet lukt.
    Rustig aan doen vandaag. Jezelf niet voor je hoofd slaan. Knuffelen met Nijn. Dank aan je. Liefs

    1. Lief dat je ook hier hebt gereageerd! Iemand meenemen zou misschien wel kunnen helpen. Ik ga er deze week eventjes over nadenken. :)
      Liefs

  15. Therapie roept bijna altijd spanning op. Als ik totaal niet gespannen was, wist ik dat ik niks had aan de therapie. Want de reden voor de spanning is uiteindelijk toch dat er dingen gaan veranderen. Ik ben altijd gegaan, behalve naar de tweede afspraak die ik ooit had. Daarna heb ik mezelf de belofte gedaan om te gaan, hoe eng ik het ook vind. Blijkbaar is dat gelukt. Maar ik snap dat het net zo goed de andere kant kan uitvallen. Het is gewoon een dubbeltje op z’n kant.

    1. Knap dat die belofte aan jezelf altijd heeft gemaakt dat het lukte om te gaan. Bij mij blijft het altijd een soort ‘wel, niet, wel, niet, wel, niet’ in mijn hoofd. Inderdaad een beetje een dubbeltje op zijn kant.
      Liefs

  16. Ik hoop dat alles goed is gegaan en dat de spanning is afgenomen vanochtend. Ook hoop ik dat vandaag een mooie dag voor je is.

  17. Ik snap je angst en paniek heel goed, ik verkrampte ook vaak voordat ik naar therapie moest. Het begon de avond ervoor al en die ochtend was het helemaal hel..

    Hopelijk neemt je spanning af als het gesprek achter de rug is en ben benieuwd wat je therapeut van de mail vond. Knuffel!!

    1. Aan de ene kant “fijn” dat het zo herkenbaar is, ik vind het fijn te weten niet de enige te zijn, en daarmee dus niet raar te zijn. Voor jou natuurlijk totaal niet fijn dat je het herkent!

      Ik ben ook heel erg benieuwd. Omdat ik niet ben gegaan weet ik het nog steeds niet. Heb hem wel gemaild, dus ik hoop dat hij binnenkort zal reageren. :-)
      Liefs

  18. Zo herkenbaar, ik ben erg benieuwd hoe je afspraak verlopen is.
    Ik voelde me bij eerdere GGZ instellingen ook niet serieus genomen en heb uiteindelijk (gesteund door mijn partner en schoonmoeder) voor mezelf op durven komen en gezegd dat de behandeling zoals die verliep mij niet verder hielp. Uiteindelijk ben ik bij een GGZ terecht gekomen waar ze ook alternatieve zorg bieden, ik voel me daar erg op mijn plek. Nadat ik al meerdere malen te horen had gekregen “Weet je zeker dat je ADD hebt en geen autisme.” (ik ken redelijk wat mensen met autisme) heb ik dat besproken met mijn therapeute. Het eerste wat ze zei: “Wat ben ik blij dat je er zelf mee komt, ik had al veel langer het vermoeden en heb het ook in het team besproken maar ik wilde je niets ‘opleggen’.Ik ga het bespreken en dan kunnen we kijken welke stappen er verder ondernomen kunnen worden.”

    Er wijst veel op Asperger en ik krijg volgende maand aanvullend diagnostisch onderzoek. De mensen bij deze instelling hebben bij mij gelukkig weer wat vertrouwen in behandelaars hersteld. Dus het kan gelukkig ook anders.

    1. Wat een fijne en ook motiverende reactie. Ik vind het fijn om te horen dat het ‘ook anders kan’. Mooi om te lezen Angelique! Heel erg fijn dat je binnenkort een aanvullend onderzoek krijgt.

      Ik ben vandaag niet naar mijn afspraak geweest. Heb wel mijn behandelaar gemaild, om te vragen hoe hij denkt over de mail die de vriendin heeft gestuurd. Dat is namelijk waar ik zo gespannen over was. Ik hoop dat hij er iets over wil zeggen via de mail.

      Liefs!

  19. Ik hoop dat je toch naar de afspraak gegaan bent! (Heb twitter nog niet bijgelezen, waarschijnlijk kan ik het daar wel vinden.)
    Wat betreft de angst.. Ik heb dat zelf nog nooit ervaren dus ik kan daar ook niet over oordelen. Ik kan nu wel heel makkelijk zeggen ‘kom op meid, zet je erover heen en ga gewoon naar zo’n afspraak’, maar ik weet niet hoe jij je voelt. Wel weet ik zeker dat jij je niet aanstelt, dus als het echt niet lukt door de angst lukt het gewoon niet. Stay stron meid!

    1. Ben helaas niet gegaan vandaag, sorry!
      Lief dat je geen harde, gemene reactie achterlaat ondanks dat je het zelf niet kent. <3
      Liefs

  20. Het is niet aan mij om te zeggen dat ik vind dat je maar moet gaan. Eigenlijk is het niet eens van belang wat ik vind. Ik snap ook goed dat je er tegenop zit. Ik zie er ook nog steeds tegenop. Maar als ik eenmaal ben gegaan voel ik me trots en opgelucht.

    1. Fijn dat het achteraf voor je wel zo voelt. :-) Dat maakt het misschien ietsje makkelijker om te gaan? Dat je weet dat je achteraf trots en opgelucht mag en kunt zijn. <3

  21. Ik lees dit berichtje natuurlijk veel te laat om je succes te wensen, en ik heb ondertussen ook gelezen dat je niet gegaan bent. Of laat ik het even zo zeggen het niet gelukt is. En dat snap ik gelukkig ook. Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik ook naar de psycholoog moest en dat ik er ook werkelijk slapeloze nachten en heel veel buikpijn van had. Toen hij op een gegeven moment stopten en een vervanger kreeg heb ik niks meer van me laten horen. Nu jaren later voelt dat heel slecht haha, maar toen kreeg ik het echt niet voor mekaar.

    Ik ben blij dat zowel jij als je moeder hebben aangegeven dat schrijven makkelijker is. Want als dat zo is moet dat ook gewoon kunnen vind ik. Maar ik ben natuurlijk je psycholoog niet. ;) Ik hoop dat het volgende week wel weer lukt en dat Thijs akkoord gaat met je mail, want dat maakt het allemaal een stuk makkelijker voor je.

    Liefs,

    Rianca

  22. Volgende keer beter!! Stomme vriendinnen die emails typen en dan voor extra spanning zorgen haha! HUGG

  23. Ik ben zelf ook Aspergirl en herken heel veel van wat je schrijft, de spanning als iets anders gaat dan verwacht, de verwarring als je niet weet wat iemand denkt, de zenuwen om ergens naartoe te gaan etc. Gelukkig heb ik echt de liefste psychologe van de wereld, ein-de-lijk iemand die me helemaal begrijpt en weet dat ik me niet aanstel. Wees lief voor jezelf. Maak het minder moeilijk door dingen zoveel mogelijk voor te bereiden en jezelf “herstel-tijd” te gunnen voor als het even anders gaat dan verwacht/gehoopt. Heel veel sterkte en succes, je kunt het! Liefs van Martine

    1. Dat klinkt echt heel erg fijn zeg! Wat mooi dat je eindelijk iemand hebt gevonden die je wel begrijpt.
      Bedankt voor je lieve berichtje. Liefs, Kim

  24. Heel herkenbaar! Toevallig had mijn psych vorige week ook een mail van iemand ontvangen…niet leuk..ook omdat de boodschap die erin stond niet leuk was en het naar mijn idee allemaal een beetje laat is dat mensen nu bezorgd zijn.
    Maar goed, heel veel sterkte en misschien helpt het om al je vragen/gedachten eens op te schrijven en dan aan je psych te laten zien.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers liken dit: