Close
Persoonlijke update: hoe nu verder?

Persoonlijke update: hoe nu verder?

Zoals een aantal van jullie weten heb ik afgelopen maandagochtend weer een afspraak met mijn behandelaar gehad. Het was naar aanleiding van de vorige afspraak met hem en mijn moeder.  

Ik weet niet zo goed wat ik moet/kan schrijven vandaag. Dat is niet fijn, want ik wíl wel graag schrijven. Ik weet best dat ik moet en mag schrijven wat ik zelf wil. Toch is er iets dat me tegenhoudt. Een tijdje geleden schreef ik een persoonlijke update waarin ik schreef dat het niet goed ging. Ik wil nu kunnen melden dat ik mezelf daar weer uit heb getrokken. Dat ik me weer goed voel, maar dat is niet zo. Ik wil geen eindeloze negativiteit op mijn blog hebben, maar toch is dat wat ik ook nu weer aan het doen ben. Dat voelt niet goed, maar op dit moment weet ik even niet goed wat ik kan schrijven – naast deze stomme negativiteit. Ik denk dat ik vandaag maar begin met wat ‘feitjes’ over de afspraak van maandag.

De afspraak was opnieuw samen met mijn moeder. Dat was prettig, want zelf kan ik me niet goed verwoorden. Mijn moeder kan vaak beter uitleggen wat ik bedoel, omdat we dingen vooraf al hebben besproken. Heel af en toe vul ik wel dingen aan, ik zit niet helemaal stil op mijn stoel. Af en toe vraagt de psycholoog iets aan mijn moeder, af en toe aan mij. Af en toe kan ik antwoord geven, af en toe niet.

In de periode dat Thijs (behandelaar) op vakantie was zou een collega naar mijn dossier kijken. Ze zou kijken of evt. autisme onderzoek nuttig zou zijn. Ten minste, zo had ik het begrepen. Of ze hier geen tijd voor heeft gehad, of dat Thijs het niet met ons heeft gedeeld weet ik niet. Ik heb er in elk geval niet zo veel van gehoord. Dat is niet zo erg, Thijs begon er namelijk weer over dat het hem wel nuttig leek.

Het leek hem goed om opnieuw een ontwikkelingsanamnese te doen. Dat is een gesprek waarin de hele ontwikkeling wordt doorgenomen. Hierbij wordt volgens mij vooral gekeken naar eventuele afwijkende dingen. Dit is een belangrijk gesprek wanneer er een vermoeden is van autisme. Bij autisme is er iets opvallends in de ontwikkeling. Het is immers een ontwikkelingsstoornis.

Tijdens het gesprek had ik niet het idee dat er in mijn ontwikkeling iets bijzonder is geweest. Er zijn wat gekke dingen gebeurd (“Ik heb gelogen“), maar dit is vanaf groep 5/6/7 gebeurd. Daarvoor ging ik ‘gewoon’ naar school. Ik had een beste vriendinnetje en ik had volgens niemand iets bijzonders in het contact met andere kindjes. Alles goed dus. Wat ik me zelf nog wel denk te kunnen herinneren is dat ik nooit goed ben geweest met praatjes. Gewoon kletspraatjes met anderen. Waar dit vandaan kwam? Geen idee. Ik weet alleen dat ik altijd netjes en precies antwoord gaf op de vragen die me werden gesteld. Heel af en toe plakte ik er nog een zin achteraan. “Kim, hoe is het op korfbal?” “Leuk!” “…” “We worden misschien kampioen”. Verder niet. Meestal deed ik dat laatste ook niet.

Maar dat is niet zo belangrijk, dat is gewoon zo geweest toen.

Volgende week heeft mijn moeder alleen een afspraak met mijn behandelaar. Dat vind ik ongemakkelijk. Ik vind het naar dat ze over mij gaan roddelen. Dat ik niet kan ingrijpen als er iets fout wordt gezegd. Maar goed. Ik heb zelf volgende week ook een afspraak met Thijs. En ik zie er nu al als een gigantische berg tegenop.

Ik ben heel erg angstig en somber. Het gevoel van opgeven komt dichterbij en dat is niet fijn. Het is een wanhopig en verdrietig gevoel. Ik hou niet van opgeven, maar aan de andere kant weet ik niet meer goed wat ik nog moet. Ik heb nog niet alles geprobeerd, dat klopt. Wel een groot deel van wat mogelijk is met mijn angsten. Dat is niet zo veel meer. Ik weet dat ik niet met één uurtje individuele therapie in de week uit ga komen, maar groepen vind ik oprecht vreselijk, vreselijk, vreselijk eng. Ik weet niet goed wat ik moet. Helaas.

Wat zou jij doen in mijn situatie?

(Even nog een kleine vraag….. Hebben jullie het filmpje van Meneer Konijn op YouTube al gezien?)

Liefs

38 thoughts on “Persoonlijke update: hoe nu verder?

  1. Wat een lastige situatie. Ook dat jouw moeder alleen een afspraak met Thijs heeft. Ik kan mij voorstellen dat dat geen prettig gevoel geeft, maar probeer jezelf te beseffen dat jouw moeder het allerbeste met jou voor heeft! :)

  2. Lieve kim, je kan dit, oké? Het klinkt misschien cliché en simpel om dit te zeggen, maar geef niet op. Het lijkt me wel erg moeilijk voor je, maar je moet weten dat er mensen voor je zijn. Zoals je mama en bijvoorbeeld je medebloggers.
    Ik snap wel het gevoel dat ze over je gaan ‘roddelen’. Maar ze hebben het beste met je voor, zowel je behandelaar als je mama.

  3. Wauw, ik ken je blog nog maar pas en vind het allemaal heel heftig wat je doormaakt. Ik vind het wel heel mooi hoe je ermee omgaat, ook de manier waarop je het verwoordt als “dansen in de storm”, echt mooi. Als ik dan nu je persoonlijke update lees denk ik meteen: “met jouw mindset sla je je er wel door!!” .

  4. Ik lees nu pas dat artikel over het liegen – wat heftig joh! Ik weet nog wel dat er bij mij in de kleuterklas ook een jongetje was dat altijd verhalen “uit zijn duim zoog” zoals mijn kleuterjuf dat dan gewoon klasbreed verkondigde. Kinderen observeren, zien wanneer mensen aandacht krijgen en passen dat dan zelf ook toe, zonder precies te weten dat daar helemaal niets van klopt. Maar is daar je probleem met communiceren eigenlijk al niet begonnen? Je kon niet aangeven wat je wilde en dus ging je allemaal andere, rare dingen doen om met een “omweg” toch te krijgen wat je wilde – aandacht en liefde. En als ik dat artikel lees, blijkt ook al wel dat je toen een lager zelfbeeld had en sommige emoties verkeerd interpreteerde. Het is best bijzonder dat dat nu eigenlijk nog steeds hoofdzaken zijn (samen met angst) (denk ik dan, jij kent jezelf natuurlijk veel beter dan ik dus trek je er niet teveel van aan – dit is alleen hoe ik het als buitenstaander zie).

    Ik vind het wel heftig om te lezen dat je je hoop een beetje bent verloren. <3 heel veel liefde jouw kant op!

    1. Oef, dat lijkt me niet geweest makkelijk voor dat jongetje.
      Wat je schrijft is inderdaad wel een beetje waar – dat de problemen met communiceren daar al zijn begonnen. Gek eigenlijk, om dat ineens zo te beseffen.

      Lief van je! <3

  5. Wat een leuk filmpje van Meneer Konijn.

    Wat fijn dat je behandelaar wel meedenkt en ondanks dat ik het zelf ook moeilijk vind als mensen over mij roddelen/praten probeer ik me altijd maar voor te houden dat het in mijn eigen belang is, om mij verder te helpen. Net als dat jouw behandelaar en jouw moeder graag jou verder op weg willen helpen. Misschien kun je het (het is heel moeilijk) maar een beetje omdenken, en misschien wel in gaan zien dat het het heel fijn is dat je moeder je zo wilt helpen en het misschien ook wel heel erg moeilijk vind om over jou te gaan hebben.

    Het belangrijkste is dat er iets gedaan wordt om jou weer op weg te helpen. Niemand verdiend het om zich zo negatief te voelen, en hopelijk geeft dat gesprek weer handvatten om vooruit te komen in de behandeling. En verdwijnt het gevoel van willen opgeven weer naar de achtergrond.

    Knuf,
    Noirona

    1. Dankjewel!

      Ik probeer zeker te denken dat het in mijn eigen belang is en dat het geen ‘roddelen’ is, maar inderdaad op weg helpen. Ik vind het gewoon echt heel erg lastig om te weten dat iemand het over mij heeft, zonder te weten wat iemand zegt. Maar ja, goede ‘oefening’ dan maar, haha.
      Liefs

  6. Ik vond je artikel over ‘ik heb gelogen’ echt ontzettend dapper en knap.
    Eigenlijk vind ik jou altijd gewoon dapper en knap. Ik vind ’t rot om te lezen dat het niet zo goed met je gaat momenteel, maar daar mag je gewoon over schrijven hoor. Ik vind het rot omdat ik wil dat jij je beter voelt, maar ik vind het niet vervelend om erover te lezen, snap je?
    Volgens mij bespreek je alles best goed met je moeder. Dat is heel goed. Ik heb verder eigenlijk niet zoveel advies voor je. Eigenlijk kan ik alleen maar zeggen dat ik in je geloof, dat het beter zal worden, en dat ik je bewonder. Houd vol meis.

  7. Wat een leuk filmpje van Meneer Konijn.

    Wat fijn dat je behandelaar wel meedenkt en ondanks dat ik het zelf ook moeilijk vind als mensen over mij roddelen/praten probeer ik me altijd maar voor te houden dat het in mijn eigen belang is, om mij verder te helpen. Net als dat jouw behandelaar en jouw moeder graag jou verder op weg willen helpen. Misschien kun je het (het is heel moeilijk) maar een beetje omdenken, en misschien wel in gaan zien dat het het heel fijn is dat je moeder je zo wilt helpen en het misschien ook wel heel erg moeilijk vind om over jou te gaan hebben.

    Het belangrijkste is dat er iets gedaan wordt om jou weer op weg te helpen. Niemand verdiend het om zich zo negatief te voelen, en hopelijk geeft dat gesprek weer handvatten om vooruit te komen in de behandeling. En verdwijnt het gevoel van willen opgeven weer naar de achtergrond.

    Knuf,
    Noirona

  8. Oh Kim, wat ontzettend naar voor je, dit allemaal. Ik wil je in ieder geval een ding op het hart drukken: het maakt mij – en met mij denk ik heel veel andere medebloggers – echt niet uit dat je momenteel graag je hart wilt luchten en over negatieve dingen wilt praten. Als jij je zo voelt, heeft het geen zin om dan maar te doen alsof alles heel positief is, dat hoeft ook niet. Ik hoop dat het snel weer wat beter gaat door alles van je af te schrijven en hopelijk word je vrolijk van lieve mensen om je heen, zoals je moeder en de medebloggers. Keep your head up!

  9. Niet opgeven lieve Kim. Misschien is dit gewoon even een dip en voel je je over een week weer veel beter. Het is ongelooflijk hoe snel je je beter kunt voelen, dus ik hoop echt dat dat bij jou ook gebeurt! Blijven vechten en niet de angst laten winnen.

  10. Lieve Kim, niet alles wat goed voor je is is gemakkelijk. Zoals Renske zegt; je moeder heeft het beste met je voor. En ik neem aan dat Thijs dat ook heeft. Desnoods vraag je aan jouw moeder of ze het gesprek wil opnemen zodat jij het terug kunt luisteren. Dan weet je wat er is gezegd voordat je zelf naar Thijs gaat. Misschien kan dat je wat rust geven. <3

    1. Daar heb je zeker gelijk in. Was het allemaal maar gemakkelijk!
      Dat is misschien wel een goede, dankjewel. :)

  11. Wat een ontzettend lastige situatie meid! Je moet onthouden dat je moeder graag wil dat je je fijn voelt, en dat ze graag wil helpen. Ik kan me heel goed voorstellen dat het lijkt alsof ze gaat ‘roddelen’, maar laat me je beloven dat dat het laatste is wat zij wil. Je bent zo dapper en sterk, vergeet dat niet!

  12. Je angsten in de ogen kijken en ze vervolgens niet uit de weggaan, maar aangaan is vreselijk moeilijk. Mijn therapeute zei dat angstbehandeling gevoelsmatig de moeilijkste behandeling is die er bestaat. Ik zit er midden in dus ik weet echt hoe zwaar het is. Heb je mijn blogje gelezen? Heb nog niet gekeken namelijk, dus niet alle reacties gezien. Is dat niet iets voor jou? Het voelde zo goed meteen. Iedereen is daar bang en nerveus en angstig. Ik voelde me meteen zo verbonden met hen. Natuurlijk ga ik straks doodangsten uitstaan als ik voor het eerst in die groep iets moet gaan zeggen, maar ik weet gewoon dat het moet. Ik hoop dat je ook zo’n plek zult vinden als ik gevonden heb. ♥

    1. Ik heb je blogje gelezen en het lijkt me een hele fijn plek die je hebt gevonden. Of het mij zou lukken om die stap te zetten? Ik weet het oprecht niet..
      Liefs

  13. Ik zou dan geen groepstherapie gaan volgen, misschien wel een intensievere therapie. Maar dan individueel. Als je al niet goed met groepen bent, zal je je alleen maar meer eenzamer en rot gaan voelen.

    1. Dat lijkt bijna onmogelijk.. Ik wil graag intensiever, maar kom nu niet verder dan een uur in de week individuele therapie. Weet jij een plek waar je individueel intensiever kan?
      Liefs

      1. Nee, weet ik niet. Ik volg zelf individuele therapie, maar dat is zelfs al te zwaar voor me. Ik zie er elke keer zó tegen zo’n afspraak op.

  14. Een groep heeft zeker voordelen.. maar ook nadelen. Opzich is één keer per week therapie niet raar, uiteindelijk moet je het echte verwerken en veranderen buiten de muren van de therapie doen. Hoe intensief therapie is, dat heb je ook deels zelf in de hand. Als jij je angsten durft aan te gaan of andere moeilijke stappen durft te zetten, etc, dan wordt t intensiever. Maar dat moet je wel durven en kunnen natuurlijk. En je behandelaar is daar ook bij om je steuntje die richting op te geven.

    Ik vind het wel fijn voor je dat er goed gekeken wordt naar jou en je ontwikkeling om een juiste diagnose (en daarbij de juiste behandeling) voor je te vinden. De controle daarin los laten is inderdaad moeilijk. Wat omgeving van jou ziet is ook belangrijk, ook als dat niet altijd helemaal klopt met wat jezelf denkt en voelt. Blijven knokken en blijven schrijven. xx

  15. Het is geen negativiteit op je blog. Het is gewoon even de situatie nu dat je je niet oké voelt. Wat vaak een beetje wordt onderschat is dat het echt heel heftig kan zijn als je wel aanwezig bent bij zo’n gesprek van je moeder en therapeut. Ze gaan al jouw gedrag waar je je misschien niet eens bewust van was onder de loep nemen. Dat kan heel naar aanvoelen als je erbij zit. Ze zullen niet over je roddelen, maar voornamelijk bespreken op welke gebieden zij jou wat meer succes gunnen.

  16. Oh Kim ik zou willen dat ik kon zeggen wat je moet doen maar dat kan ik dus niet. Ik wil enkel zeggen dat je echt niet mag opgeven. I know, easier said than done. Leef van dag tot dag, dat helpt mij soms. Verder kan ik wel begrijpen dat je het vervelend vind dat je moeder die afspraak alleen heeft met jouw behandelaar maar ze hebben enkel het beste met je voor. Keep that in mind! x

  17. Hi! Ik heb net je blog gevonden en vind dat je heel mooi schrijft! Ik herken veel dingen .. Zo ook de dingen uit dit stuk. Ik kwam een paar jaar geleden in een depressie terecht. Ik ben bij verschillende psychologen in behandeling geweest, maar niets hielp. Uit eindelijk ben ik toch naar groepstherapie gegaan. Ik moest hier vier keer per week naar toe. Ik vond het ook echt super eng en heb het lang uitgesteld, maar het heeft mij wel echt goed geholpen! Misschien is het toch slim om er eens goed over na te denken. Ik ben er sterker uit gekomen en voel me nu beter dan ooit! Ik ben in die tijd ook begonnen met het slikken van medicatie, wat natuurlijk ook een bijdrage heeft geleverd aan mijn herstel, maar toch het praten met lotgenoten heeft mij ook erg goed geholpen! Ik heb nog steeds zo mijn slechte dagen, maar vergeleken met eerst gaat het super.

    Ik hoop dat het ook snel beter gaat met jou! Ik wil je heel veel succes wensen en ik blijf jou blog zeker volgen.

    Liefs, Devlin

  18. Even een hele dikke virtuele knuffel, want ik vind het heel naar voor je hoe alles nu is. Ik kan je niet echt advies geven over wat je zou moeten doen, behalve misschien proberen na te gaan wat het beste voelt en wat helemaal niet goed voelt, en daar zoveel mogelijk naar luisteren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: