Close

Persoonlijke update #11

Het aantal persoonlijke updates heb ik de afgelopen tijd wat geprobeerd terug te dringen. Natuurlijk komt er in mijn blogs wel naar voren hoe het met mij gaat, maar ik wilde vandaag toch weer eventjes een “echte” persoonlijke update geven. Weer best wat te bespreken.

Begeleidster
Goed, de begeleiding is en blijft een heel erg moeilijk ding. Zelf weet ik niet zo goed wat ik wil. Wat ik kan. Wat ik moet. Eigenlijk weet ik het gewoon niet. Ik heb afgelopen week weer een afspraak gehad met mijn begeleidster. Vrijwel direct daarna heb ik haar geappt dat ik geen begeleiding meer wilde. Een impulsief berichtje, denk ik, maar ergens wel heel eerlijk. Hoewel ze had beloofd dat ze altijd bereikbaar zou zijn (tenzij in afspraak of in slaap) duurde het een tijd voordat ze reageerde. Natuurlijk kan ik dit prima rationaliseren, maar toch vond ik het heel erg moeilijk. Ik had er veel moeite mee dat ze niet reageerde op mijn bericht. Juist op het moment dat ik haar nodig had.

Mijn berichtje ging er namelijk over dat ik de begeleiding niet aan kon. Dat het te veel was. Ik raak compleet overprikkeld van een afspraak met haar. Met welke begeleid(st)er dan ook. Ik was op, ik wilde niet meer. Niks meer. Met rust gelaten worden, dat was en is wat ik wil. Dat klinkt niet goed. Het is ook niet realistisch, het is niet de “goede keuze”. Daarom zal en mag ik ook niet stoppen met begeleiding…

Voor nu hebben we afgesproken dat ze met mij vooral mail- en appcontact zal hebben en afspraken met mijn moeder zal hebben. De laatste tien minuten van deze gesprekken zal ik erbij aanwezig zijn. Waar we het dan precies over zullen hebben weet ik nog niet. Hopelijk houd ik het die tien minuten wel vol. Ik vind het jammer. Ik wil meer (aan)kunnen. Ik wil sneller. Sneller dan kan.

Gister kreeg ik de woorden dat ik echt beter kleine stapjes kan zetten dan zo snel willen gaan als ik wil. Hoe moeilijk ook, maar dat zal ik me inderdaad beter moeten gaan beseffen. Ik wil te snel. Het duurt me allemaal véél te lang.

Intake
Donderdag heb ik mijn intake bij het SARR, een centrum gespecialiseerd in autisme. Hoewel je zou verwachten dat ze juist daar snappen dat het handig is als ze een beetje duidelijk zijn kreeg ik nogal een vage brief van ze. Helaas is daar weinig verheldering in gekomen. Dus afwachten… Dat zal heel erg spannend en vermoeiend worden. Het gesprek duurt 1,5 uur, volgens de brief. Ze zullen er snel genoeg achter komen dat ik dat niet aan kan. Mijn begeleidster heeft gebeld met deze mededeling, maar het was de procedure en “natuurlijk zou de afspraak niet langer duren dan noodzakelijk”. Ze willen een duidelijk beeld krijgen van mij en wat mij zou kunnen helpen. Dat is prettig, maar ik hoop dat ze ook een klein beetje rekening kunnen houden met wat voor mij haalbaar is.

Eigenlijk gaan we daar ook direct over op of ik wel met hén “verder” wil. Mijn begeleidster heeft al meerdere keren genoemd dat we goed moeten kijken of het zin heeft om daar een behandeling te starten. Of het meer is dan zij me kan bieden. Bij de gewone GGZ gaat het over het algemeen meer over het “algemeen”, waar mijn begeleidster meer op de persoon werkt. Als het meer energie kost dan het me ooit zal opleveren zullen we het traject niet starten. Als ze iets te bieden hebben waar ik echt iets mee kan, dan ga ik ervoor en dan ga ik alles eruit halen wat erin zit.

Stappen naar vrijheid
Het is alweer lang geleden dat ik schreef over het afbouwen van mijn medicatie. Waarom? Heel simpel: omdat ik niet afbouw… Ik hou vast aan mijn 12.5 mg diazepam per dag. Ik durf niet af te bouwen. Met de paniekaanvallen die ik nu al heb zie ik het gewoon niet zitten. Soms ben ik er helemaal klaar mee. Met de diazepam, bedoel ik dan. Het maakt me moe, vergeetachtig, somberder… Dat is naar. Maar ik weet ook wat ik ervoor terug krijg als ik stop: meer paniek. Dat zie ik niet zitten… Dus we houden het voor nu maar even zo. Met mijn psychiater heb ik eigenlijk geen contact. Of nou ja, alleen af en toe een berichtje dat ik een herhaalrecept nodig heb en dat stuurt zij dan naar de apotheek.

Nu lijkt het allemaal negatief en slecht, maar er zijn natuurlijk ook positieve dingen:

♥ Iets toch doen ondanks dat ik er tegenop zie, en dat het dan achteraf eigenlijk best meevalt ♥ Het hardlopen opbouwen ♥ Knuffelen met mijn neefjes en nichtjes ♥ Het vooruitzicht opnieuw tante te worden ♥ Plannen maken ♥ Allerlei leuke dingen in het vooruitzicht ♥ Knuffelen met Pojke ♥ Kerstlampjes ♥ Mijn knuffelbeer ♥ Begrip ♥ Brieven schrijven ♥ Trampoline springen ♥ Turnfilmpjes bekijken ♥ Dromen ♥

Wat maakt jou blij?

Liefs

3 thoughts on “Persoonlijke update #11

  1. Inderdaad fijn om weer een update te krijgen. Ik vind het erg goed dat je samen met de begeleider zo goed gaat kijken of dat traject je écht meer kan opleveren dan dat je erin moet stoppen. Te vaak heb ik meegemaakt dat mensen allemaal dingen zeggen die ze niet kunnen waarmaken, veel positiever zijn en dat ik een jaar mijn hele leven in iets heb gestopt wat me alleen maar meer problemen gaf.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers liken dit: