Close

Overdracht: verliefd op mijn therapeut

“Ik ben verliefd op mijn therapeut!”. Klinkt enger en erger dan het eigenlijk is. Erg vaak is dit namelijk overdracht. Vandaag kun je daar meer over lezen.

Vandaag een blog van Bernice over overdracht. Dit is een gevoel dat ik erg goed ken, maar zelf totaal niet onder woorden kan brengen. Daarom heb ik de hulp van Bernice gevraagd. En dat heeft ze super gedaan! Bedankt!


Hoi! Mijn naam is Bernice en ik mag voor Kim’s blog een stuk schrijven over overdrachtsgevoelens. Misschien heb je er al eens van gehoord. Misschien ook niet. Het begrip ‘overdracht’ is ingevoerd door Sigmund Freud. Binnen de psychologie houdt het in dat een cliënt gevoelens, wensen en ervaringen uit het verleden projecteert op iemand anders. Bijvoorbeeld de therapeut. Zelf heb ik hier zeker ervaring mee, en Kim ook. Momenteel heb ik het bij mijn huidige psycholoog en een aantal jaar geleden heb ik het gehad bij een andere psycholoog, al neigde het bij haar heel erg naar verliefdheid. Dit is echter iets wat kenmerkend kan zijn voor overdrachtsgevoelens. Het kan voelen alsof je verliefd bent. Intens verliefd. Je gaat de persoon ophemelen en het kan gaan voelen alsof je niet zonder hem of haar kan leven, wat je erg afhankelijk kan maken. Hierdoor kan het haast onverdraaglijk voelen als het einde nadert. Je bent aan de persoon gehecht geraakt, het contact is veel voor je gaan betekenen en dan moet je ineens afscheid nemen. Dat is mij zeer zwaar gevallen. Het was een rouwproces waar ik doorheen moest.

De overdrachtsgevoelens worden bij mij aangewakkerd als ik iemand lief, leuk en zorgzaam vind en als diegene naar mij luistert en er voor mij is. Als kind heb ik me vaak eenzaam en alleen gevoeld. Met mijn ouders kon ik niet goed praten over de dingen waarmee ik zat, en dat kan ik nog steeds niet. Mijn vader was streng. Hij sloeg mij vaak. Dan wenste ik dat mijn moeder voor mij opkwam, maar dat deed ze niet. Ze zei er niets van. Ik verlangde naar iemand die mij zou beschermen en zich over mij zou ontfermen. In de mensen waarvoor ik overdrachtsgevoelens ontwikkel, zoek of vind ik dingen die ik vroeger heb gemist. Soms zie ik ze als een soort moederfiguur. Ik word echter vaak teleurgesteld, omdat ze mij niet alles kunnen bieden wat ik hebben wil. Een hulpverlener zal bijvoorbeeld niet gauw een knuffel geven. Dat is heel begrijpelijk, maar als je er hevig naar verlangt, is het ook heel pijnlijk …

In de therapie van mijn huidige psycholoog doen we oefeningen waarbij zij mij denkbeeldig geeft wat ik vroeger heb gemist. Dat mag ook een knuffel zijn. Ik vind het fijn om het op die manier toch een beetje te kunnen krijgen, maar ik vind het ook heel ongemakkelijk, ondanks het denkbeeldig is. Dat komt denk ik vooral doordat ik het van huis uit niet gewend ben. Ik merk dat deze oefeningen de overdrachtsgevoelens versterken, maar dat hoeft niet slecht te zijn. Het is belangrijk om het met haar te bespreken, zodat we ermee aan de slag kunnen. Dan kan het mij juist veel opleveren en mij veel inzicht geven. Naast overdracht, bestaat er trouwens ook tegenoverdracht. Dat is de overdracht van de therapeut. Dit kan veroorzaakt worden door associaties die de cliënt bij de therapeut oproept, maar het kan ook een reactie zijn op de overdracht van de cliënt. Dit wordt soms bewust gekozen om de verzoening met een problematische relatie uit het verleden te bevorderen. Hiervan kan sprake zijn bij de oefeningen die ik net heb beschreven.

Hopelijk heeft dit stuk je wat duidelijkheid over overdrachtsgevoelens gegeven. Mocht je er iets in herkennen, dan wil ik je vooral vertellen dat het helemaal niet gek is. Overdrachtsgevoelens komen vaak voor en zijn heel verklaarbaar. Het is goed om het te bespreken met degene waarvoor je het voelt, hoe moeilijk dat ook is. Als je het niet durft te zeggen, kun je het ook schrijven. Probeer het te relativeren en probeer realistisch te blijven, want niemand is perfect en als je je erg afhankelijk van iemand opstelt, kan het keihard zijn als je weer op jezelf bent aangewezen. Ik kan het weten …


Ik vind het heel erg knap hoe ze onder woorden heeft gebracht wat overdracht is en hoe het werkt. Wat ik heel erg belangrijk vind voor iedereen om te onthouden is: het is niet gek! Deze gevoelens komen erg vaak voor.

Ken jij overdracht? Heb je hier zelf wel eens mee te maken gehad?

Liefs

38 thoughts on “Overdracht: verliefd op mijn therapeut

  1. Vanuit mijn studie ben ik inderdaad bekend met dit soort gevoelens (vanuit de theorie), aangezien ik straks ook in de hulpverlening werk als orthopedagoog. Heel mooi verwoord en precies wat jullie zeggen: het is niet gek. ;-)

      1. Ik heb zojuist een gesprek aangevraagd met mijn hulpverlener. Ik voel dit al zo lang en merk dat naar mate ik haar minder nodig heb ik naar meer contact verlang. Ik mis haar, ben blij haar te zien, ben jaloers als de kinderen haar gezien hebben en voel me teleurgesteld als ik de tijd dat ze er is moet delen met het gezin of het niet om mij gaat.
        Al heel lang speelt de angst van wat als ze weg gaat en hoe kan ik haar dan nog blijven zien. Mijn man vond me geobsedeerd door haar….zeker omdat ik instortte toen ze met vakantie ging!! Maar ook omdat ze bijna de derde persoon in ons huwelijk is geworden. Dus ik schaamde me… ben ik lesbisch dacht ik? Nee dus. Ik hou van “haar” maar eigenlijk ook weer niet… ik voel de leegte niet. De zus die ik heb maar waarmee ik geen relatie heb … de moeder die me heeft afgewezen… dát gat vult zij op denk ik….. dat voel zo fijn… goh zo gelukkig was ik als zij mij zus was. En dus wil ik in haar leven komen. Ik wil blijven …. maar ik ben ook niet gek. Ik weet dat dit niet kan en daar ben ik zo bang van dat ik niet verder kom.
        Dus…. ipv mezelf straffen en zeggen dat ik geen contact mag hebben, me minder afhankelijk MOET worden (.. alsof dat lukt!) .. nu heb ik besloten dit bespreekbaar te maken. Ik kies er niet voor om dit te voelen, ik ben geen stalker, heb geen obsessie en ben ook niet ineens lesbisch. Ik heb duidelijk last van overdrachtsgevoelens en ik heb hulp nodig deze te verwerken. Ik heb een gesprek aangevraagd (en zit gigantisch te bibberen hoe het zal gaan… heb al tien keer het gesprek gevoerd in mijn hoofd en alle mogelijke scenario’s afgespeeld… muv de ene waar ze het begrijpt, me niks verwjjt of kwalijk neemt en me helpt dit te verwerken… 😬)…. ook heb ik het met mijn man besproken. Gelukkig begreep hij het… nadat hij bevestigd had dat hij me nergens te kort doet!! En nu wilt hij mij steunen…. dus woord obsessie gebruikt hij niet meer!

        Nu is het afwachten tot dat ze een plekje in haar agenda heeft en dan mijn hartje luchten…. tenzij ik een manier heb gevonden onderuit te komen en mijn hoofd weer terug in het zand heb kunnen stoppen!!! … maar in de mail waar ik het gesprek aanvraag heb ik haar verzocht me geen uitweg te bieden en er onderuit te laten komen!!! Ik heb niet gezegd waarom ik een gesprek wil maar zij weet het. Ik denk dat ze gewoon gewacht heeft totdat ik zo ver was dit zelf te erkennen. Ik vertrouw haar dus wel…. duh ik hou van haar als mn echte zus dus natuurlijk dat ik haar vertrouw!! (Hihihi ….. )

        Iig bedank dat je dit heb geschreven want dit geeft me de vertrouwen dat ik mezelf uiteindelijk help door dit te bespreken….. Hopelijk is mijn roze getinte bril niet verkeerd afgesteld dat dit goed komt… want ik hoop zo dat ze niet opstapt me het zelf uit laat zoeken of nog erger het me kwalijk neemt en me gaat afwijzen op alle fronten!! …. zenuwachtig is zachtjes uitgedrukt!

  2. Ik wilde schrijven dat ik het zelf nog niet heb meegemaakt, maar eigenlijk is dat wel zo. Bij mijn eerste psycholoog. Het was geen liefde, maar wel een enorm gevoel van vriendschap en geborgenheid. Ik heb die gevoelens nooit uitgesproken, omdat ik dat nooit geleerd heb. Bij mij thuis was het namelijk not done om over zulke dingen te praten en eigenlijk heb ik de afscheidsknuffel of ‘ik zie jullie graag’ ingevoerd.
    Maar die overdrachtgevoelens had ik dus heel erg. Het is eigenlijk pas nu dat ik dit begin te beseffen…

  3. Die overdrachtsgevoelens, heb je die doorgaans enkel bij een therapeut of kan je die ook elders in je omgeving hebben bij iemand die je (on)bewust helpt?

    1. Ik heb ze alleen bij een therapeut! Maar ik denk dat het ook goed mogelijk zou zijn om ze bij iemand anders te hebben.

      1. Vriendlief heeft dit stukje gelezen en uiteindelijk was dit zijn reactie:
        “Herkenbaar. Had ik niet met therapeut want die persoon kon me niet verder helpen. Maar heb zaken meegemaakt en overwonnen en heb dit bij 1 persoon kunnen loslaten, verwerkt,… ( zonder familie erbij te willen betrekken) wat ook bleek is dat deze persoon er zelf ongemakkelijk bij werd en me buitengesloten heeft wat me zwaar is bevallen. “Vaarwel” en “wil u niet meer in mijn zaak” voelen als doodsteken. De persoon in kwestie is als een vuurtoren geworden die ik in het donker niet meer zou kunnen missen. Altijd als ik het moeilijk had dacht ik aan haar en de plek waar ik het kon loslaten. Verliefd? Aanbidden? Raar maar onmogelijk om uit te leggen. Zelf voel ik me schuldig dat ik personen kan kwetsen en hun rust erdoor verstoor wat allesbehalve mijn bedoeling is. Ik merkte dat haar aandacht verslapte. Ze begon er denk ik van af te zien. Ben dat beginnen uitwerken op anderen. Lichtontvlambaar. Gevoelig. Zaken door elkaarsmijten. Alles door de middelvinger halen. Tranend voelend als koning. Het jammere is dat ik ze zo heb drooggelegd dat ze me totaal negeert, kan haar niks meer uitleggen. Alles wordt afgeblockt. Tekenen rest nog. Mis haar.”
        Ik moet eerlijk bekennen: normaal tekent hij gevoelens van zich af, en dankzij jouw blogpost heeft hij woorden gevonden om te schrijven wat hij voelt. :)

  4. Ik weet niet of ik het gehad heb, vast wel, maar kan het me zo niet herinneren. Grappige is dat ik nu bij mn therapeut weg moet en ik gisteren ook de vraag van mn begeleider kreeg of ik daarom niet verder wou ergens anders. Nu ik dit stukje lees, denk ik dat ze daar bang voor was. Mn psycholoog praat op een heel verstandelijk niveau met mij, dus dat zorgt ook dat dit soort dingen niet gebeuren. Zelf vind ik dat erg prettig.

    Dapper dat je hier zelf ook open over bent op je blog! Lijkt me best lastig denk ik.

  5. Wat een mooi blogje. Zelf had ik dit denk ik niet, maar ik was wel gehecht aan mijn psycholoog. Of nou ja, na 2 jaar elkaar regelmatig zien, vond ik het wel gek om ineens geen contact meer te hebben.
    Komt denk ik ook omdat we bijvoorbeeld twee keer samen met de bus gingen van Blaricum naar Amsterdam (oefening voor mij) en lunchen samen (wederom oefening) en dan praatten we ook over zn dochters en mijn familie en zo.

    1. Het is ook gewoon gek om elkaar na zo’n tijd ineens niet meer te zien, dat is heel logisch! Zeker als door de tijd heen je ook echt een band met haar hebt opgebouwd, die uit meer bestaat dan jij die je problemen aan haar verteld, haha. :)
      Kan me voorstellen dat dat erg lastig is!

  6. Ik heb er wel eens over gelezen. Kan me er ook wel wat bij voorstellen, in heel geringe mate heb ik dat zelf ook wel gehad denk ik. Maar nooit dat het voelt als verliefd zijn. Super goed dat je hierover hebt geschreven Bernice! Het is belangrijk dat mensen weten dat het helemaal niet gek is.

    1. Ik denk dat in zekere mate ‘hechten’ gewoon normaal is, en niet direct overdracht. Fijn dat je het zo goed vindt hoe Bernice het heeft uitgelegd. :)

  7. Dapper blogje!

    Ik wist van het bestaan af vanuit de NCRV serie In Therapie dat een paar jaar geleden op de buis is, daarbij was een jonge cliënte ook verliefd geworden op haar therapeut, ik kan me alleen niet meer herinneren hoe die verhaallijn is afgelopen. Misschien moet ik even de dvd’s er bij zoeken, het was een prachtige serie.

    Een jaar geleden stond ik voor de keuze om een andere therapie te gaan volgen. Ik dacht dat ik daar meer aan zou hebben, maar ik zou dan voor een jaar moeten stoppen bij mijn psychologe waar ik al 3 jaar kwam. Ik moest een lijstje maken met wat voor mij de voors en tegens waren om die andere therapie te gaan doen of niet. En stoppen bij haar stond bovenaan bij bij de ‘tegen’. Of het overdracht is in mijn geval. Ik weet het niet. Ik ben erg blij met haar kennis en kunde, ze heeft me enorm geholpen en helpt me nog steeds. Ik weet wat ik aan haar heb, en dat zorgde voor mij voor voldoende veiligheid om te kunnen groeien en te worden wie ik nu ben. Ik heb ook wel eens begrepen dat er een soort ‘maximum tijd’ voor een behandelaar en cliënt moest komen om zaken als overdracht tegen te gaan. Of dat zinvol is, in mijn geval denk ik niet.

    Toch is het denk ik een heel normaal verschijnsel, en kan er denk ik enorme winst gehaald worden als het besproken wordt.

    Noirona

    1. Ik denk dat, zeker zoals jij het hebt, het gewoon heel erg normaal is. Het is logisch dat je een sterke band opbouwt met iemand die je lang (of minder lang) ziet. Ik denk dat je bij overdracht meer echt het stuk van ‘ophemelen’ en ‘zij zou een perfecte moeder/zus/tante voor mij zijn’ hebt dan bij het hebben van een gewone, sterke band.

      Een gewone sterke band is namelijk denk ik nodig om echt iets aan de therapie te hebben. Zonder kom je niet zo ver. Als je iemand niet vertrouwd, en als iemand je niet genoeg vertrouwen en ruimte geeft om te groeien is de kans niet groot dat de therapie zal gaan werken.

      Ik ben wel heel erg benieuwd geworden naar die serie! Ik ga eens kijken. :-)

      Liefs

      1. Oh maar ze zou ook best een leuke tante of zus kunnen zijn hoor. Maar op deze manier is het voor mij veel veiliger. Dus ben ik blij dat zij hulpverlener is en ik cliënt. Dat houdt het lekker overzichtelijk ;-)

        Er zijn twee seizoenen gemaakt van In Therapie. Op uitzending gemist niet meer te zien zag ik maar wie weet zijn ze bijvoorbeeld via marktplaats te koop.

        Liefs.

  8. Complex is dit, hè? Ik heb het gevoeld bij mij eerste therapeut. Ik weet nog dat ik heel erg schrok en dacht dat ik verliefd op hem werd. Maar toen ging ik goed nadenken en besefte ik dat het niet zo was. Het lijkt er wel een beetje op. Ik was gewoon zo blij dat er iemand voor mij was, iedere week weer, die geloofde in mij en moeite deed om mij te begrijpen. Waar ik mijn emoties kon laten zien en echt mezelf mocht zijn. Ik heb inderdaad een periode van rouw doorgemaakt toen ik de therapie bij hem afsloot. Het lijkt me trouwens wel ontzettend moeilijk om dit bespreekbaar te maken. Weet niet of ik dat gedurfd zou hebben. Prachtig geschreven artikel en voor mij ook fijn om weer een keer over te lezen.

  9. Super goed stuk! Ik had er zelf eigenlijk echt nog nooit van gehoord (ik heb de titel dus ook drie keer gelezen en ben toen maar gewoon aan het artikel zelf begonnen haha, toen werd alles duidelijk), misschien ook omdat het toch iets best persoonlijks is. En het voelt sowieso raar om over iets te praten met je psycholoog waar hij/zij zelf ook bij betrokken is. Ik kan me er wel iets bij voorstellen, dat je al snel gehecht raakt aan je psycholoog – omdat diegene echt naar je problemen luistert en moeite voor je doet, misschien meer dan een normaal persoon in je omgeving. Wel typisch dat mensen het vooral bij een zorgverlener hebben en niet per se bij andere mensen – of het valt dan gewoon minder op ofzo…

  10. Ik heb dit helaas ook snel. Bij mijn vorige psycholoog had ik dat ook heel erg. Ik ben nog steeds niet over haar heen. Ook al is het 10 maanden geleden.

    1. Ik heb dit een keer meegemaakt bij een hulpverlener het voelde zo vertrouwd en omdat zij gestopt was met haar werk hebben we daarna nog 5 jaar lang kontakt gehad. Ik werd er niet gelukkige door en had steeds het gevoel dat ze mijn afweest en dat gevoel was voor mij niet meer te doen. Ik ben afstand van haar gaan nemen en ben toen verhuist en leerde toen ook mijn vriend kennen. Het was voor mij een soort rouwings proces. Gelukkig dat ik er wel snel overheen was maar dat kwam door allemaal veranderingen in mijn leven verhuizen nieuwe baan enz. Het is nu 10 jaar geleden dat het mij overkwam en nu heb ik het weer bij een vrouw die ik zie als een lieve moeder figuur het is alleen geen hulpverlener maar iemand waar ik 1x per week komt schoonmaken. Het is zo lastig en weet nu even niet wat ik hier mee aan moet. Het is fijn als ik bij haar ben wil het liefst gewoon dat zij mij als dochter zou zien. Ze heb zelf geen kinderen. Moet dit even goed voor me zelf uitzoeken of dit wel goed voor mij is. Maar met dit artikel weet ik wat het nou is en gelukkig ben ik niet de enigste en kan ik het een plekje geven.

  11. Ik zit nu al meer dan een jaar bij een psychologe. Nu ongeveer 2 jaar ben ik stapel verliefd op haar en met periodes kan ik aan niks anders meer denken dan aan haar. Ik moet er niet aan denken dat ik haar straks nooit meer zal zien. We zijn nu op een punt dat we een einddatum gaan prikken voor de therapie. Ik ben hier erg bang voor want ik wil haar niet kwijt. Nu ik dit artikel gelezen heb weet ik niet of ik echt verliefd ben of dat ik overdrachtsgevoelens heb. Ik geniet nu nog van onze gesprekken (als ze leuk zijn natuurlijk). Ze zei vandaag dat ze het zelf ook heel moeilijk vind om mij dadelijk niet meer te zien en dat ze me liever niet wilt loslaten maar bij haar wilt houden. We raakten er emotioneel door. Het was een bijzonder moment maar moet ik nou vertellen over mijn verliefdheid of overdrachtsgevoelens of zou dit alles kapot maken?

  12. Alles voor mij heel herkenbaar. Ik ben vreselijk verliefd op m’n therapeut. Zij is een vrouw en ik ook. Dit overkomt me de vierde keer (ik ben intussen al wat ouder, dat maakt dus ook niet uit). Ik heb het altijd besproken, anders was het voor mij niet te verdragen. De derde therapeut kon er niet mee omgaan, zij stopte acuut met mij. Toen ben ik naar een mannelijk therapeut gegaan, daar werd ik níét verliefd op. Dat was een stuk rustiger hoor, poeh… Het waren dus steeds vrouwen. Hangt vast samen met m’n moeder, die emotioneel niet bereikbaar was. Mijn vader was er helemaal niet voor mij. Het blijft raadselachtig. Maar het is zeker goed om er met je therapeut over te praten, al wordt de verliefdheid daar niet minder door. Ik probeer altijd alles tegen m’n therapeut te zeggen wat ik voel, hoe moeilijk dat ook is. Ik schrijf haar ook veel, dat is soms gemakkelijker. Alleen reageert ze weinig dus ik moet er mondeling wel op terugkomen, anders weet ik nog niet wat ze ervan denkt. Ik word ook wel eens verliefd op een vrouw die geen therapeut is, dat is lastiger want zo iemand snapt niet wat overdracht is. Dus dit probeer ik altijd te onderdrukken of uit de weg te gaan, zolang ik geen relatie met zo iemand wil. Bij mijn therapeut voel ik me veilig en zij begrijpt het. Toch is het vaak een vreselijke kwelling omdat ik weet dat ik maar één van de zoveel cliënten ben en zij is voor mij alles. Ik zal blij zijn als die verliefdheid weer over en voorbij is en ik niet meer dag en nacht aan haar denk…
    Veel sterkte voor iedereen die dit leest en hier ook moeite mee heeft.

    1. Hallo cupido,
      Ik heb 3,5 jaar therapie gehad van een vrouw. Ze is 39 en ben zelf ook een vrouw van 24. Ik was na iets van 3 maanden stapel verliefd op haar en dat werd steeds heviger. 1 juli 2016 hadden we de allerlaatste dag samen. Nog steeds ben ik verliefd op haar en mis haar enorm. Als ik ergens mee zit dan kan ik haar mailen en dan antwoord ze terug. Ik heb haar nooit verteld over mijn verliefdheid gevoelens jegens haar omdat ik bang was om haar kwijt te raken. Therapeuten mogen na een therapeutische relatie 2 jaar niet vriendschappelijk met de cliënt afspreken maar daarna mag dat wel. Ik wacht dus 2 jaar op haar zodat we dan kunnen afspreken want op de laatste dag zei ze dat het geen afscheid voor altijd was en dat we elkaar na 2 jaar weer kunnen zien. Als ik haar dus nu in een mail zou zeggen dat ik verliefd op haar ben en ben geweest zal ik het risico lopen dat ik haar voor goed kwijt ben en dat wil ik niet!
      Wat moet ik doen??

  13. Nu ik heb gelezen wat je schrijft over overdracht, snap ik ineens dat jongetje van 9 dat in t ziekenhuis lag en er was een lieve verpleegsters die hem verzorgde. Toen hij drie was lag hij daar ook 14 dagen. Zonder bezoek van zijn moeder. Die was in verwachting en moest t bed houden. Dat was traumatisch. Dan 9 jaar en weer in Ziekenhuis en dan de aandacht krijgen die mn moeder me niet kon geven. Ik werd verliefd zo jong als ik was en fietste meningmaal naar Hilversum vanuit Bussum om langs haar huis te gaan. Ik vond dit altijd wel vreemd. Hoe kan een jongetje van 9 nou verliefd zijn op een verpleegster. Veel ouder. Nu is mij een hoop duidelijk geworden. En begrijp ik dat mannetje van 9 erg goed. Op dit moment speelt iets dergelijks. Alleen minder kwellend dan toen. Bedankt voor je artikel.

  14. Ja, ik herken het! Ik heb er zelf een aantal jaren geleden een blog over gepost!
    Misschien vind je het leuk om te lezen! :)
    http://plazilla.com/page/4295090431/mijn-ex-docente-als-moederfiguur

    Ik heb momenteel bijna vier jaar contact met haar, ze heeft mijn blog overigens ook gelezen, omdat ik dat een makkelijke manier vond om het haar te laten lezen. Na vier jaar en ook al weet ze het, vind ik het nog lastig om er mee om te gaan, alhoewel het tegenwoordig wel in vlagen gaat hoor.

  15. Ik had dit ook bij mijn psycholoog ,ik was heel erg verliefd op hem hij begreep me bij hem voelde ik me veilig hij luisterde naar me hij was meelevend en had aandacht voor me het is nu al bijna 2 jaar geleden dat ik niet meer in therapie zit maar ik mis hem nog steeds ik denk heel vaak aan hem als ik ergens mee zit denk ik aan hem kon ik dat maar met jou bespreken ik was gehecht aan hem geraakt ik had hem wel verteld dat hem leuk vond dat was heel moeilijk voor me ik was zenuwachtig,hij zei dat het heel normaal was ik was al langer verliefd op hem maar ik durfde dat niet vertellen aan hem ik zat al bijna een jaar bij hem in therapie en ik wou hem niet kwijt nadat ik hem verteld had dat ik hem leuk vond kon ik er niet meer tegen me gevoelens waren zo heftig het was onverdraaglijk ik kon het niet meer aan ik heb het gevoel dat ik hem niet echt heb kunnen bedanken wat hij voor me gedaan had ik ben hem heel erg dankbaar bij hem was ik thuis zijn steun begrip en medeleven dat heb ik echt gewaardeerd ik zal hem nooit vergeten hij was er voor me ik wou hem zo graag een knuffel geven ik denk ik dat me ook afgewezen voelde en ik kon me gevoelens ook niet met hem delen dus had ik me gevoelens voor hem opgeschreven thuis zodat ik het kon afronden

  16. Hier worstel ik als man van 52 ook mee maar ik peins er niet over er iets over bloot te geven. Veel te bang dat mijn vrouwelijke therapeute er van schrikt en haar zachte bijna liefdevolle benadering betreffende traumatische ervaringen uit mijn jeugd wijzigt in een meer strikte. Komt bij dat ik een man ben en zij een 20 jarige ook fysiek erg aantrekkelijke jonge vrouw. Maar soms verlang ik er intens naar haar even te knuffelen. Zo’n knuffel dient m.i ook spontaan te zijn en niet omdat de cliënt er op sommige momenten naar snakt als een dorstige in de woestijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: