Close

Opnieuw teruggrijpen naar de eetstoornis…

Vooraf wil ik even aangeven dat je goed moet nadenken of je een artikel over eetstoornis met foto’s “aan kunt”. Pas op jezelf. Ik hoop dat je zelf weet of je sterk genoeg in je schoenen staat om niet getriggerd te worden.

Ik weet dat ik in tijden van spanning nog steeds teruggrijp naar het eetprobleem. Gister schreef ik een blog over de spanning die op bleef lopen.

Ik merk dat het teruggrijpen op de eetstoornis veilig voelt. Het voelt alsof dit het enige is waar ik controle over heb in tijden wanneer ik nergens controle over heb. Over mijn spanning heb ik totaal geen controle. Tenminste, het voelt niet alsof ik daar enige controle over heb.

Dus geef ik toe. Die dus klinkt alsof het vanzelfsprekend is, maar ik snap ook dat dit het niet is. Het is een keuze… Al voelt dat niet helemaal zo. 

De afgelopen tijd is een tijd geweest van mezelf volproppen met eten om maar niet te voelen. Of om mezelf te troosten. Als alles slecht ging, dan had ik altijd nog het lekkere eten dat me zou helpen. Maar het is helemaal niet lekker meer als je er zo mee om gaat. Misschien een milliseconde proef ik wat ik inneem, vervolgens moet ik meer. Meer, meer, meer. De leegte vullen, het verdriet wegmaken. 

Na de relatief grote hoeveelheden voedsel die ik naar binnen werk voel ik me afschuwelijk. Vies. Vreselijk. Te vergelijken met een eetwedstrijd hamburgers, of zo, denk ik (maar daar heb ik nooit aan meegedaan dus ik ben daar niet zeker van. Ik kan het me zo voorstellen). Dat moment van pure walging van mijn lichaam, van mezelf is ook een moment waarop het compenseren weer om de hoek komt kijken.

Ik woog mezelf namelijk. Ik raakte in paniek. Voordat ik op de weegschaal stap neem ik altijd een getal in gedachten. Een getal waarvan ik denk dat het compleet onmogelijk is dat ik daarop zal zitten. Deze keer zat ik er echter maar 0,1 kg vanaf… Dat gaf enorm veel paniek…

Ik moest bewegen. Bewegen, bewegen, bewegen. Ik moet bewegen. Niet stilzitten. Bezig blijven. Trainen, mezelf lichamelijk uitputten. Spierpijn hebben. Vet verbranden. Dat allemaal door dat getalletje op de weegschaal en de daaraan voorafgaande eetbuien.

16122935_389368068083813_4926626216372338688_n

De controle was weg. Ik had me “laten gaan”. Ik was zwak.

15876350_220832158381708_3190561836458049536_n

Deze foto’s maakte ik kort na het wegen. Eigenlijk direct na. Ik zet ze online. Dat is een keuze. Een keuze die anderen misschien niet zullen maken. Ik maak die keuze wel. Ik probeerde op een “constructieve” wijze om te gaan met mijn paniek, verdriet en angst. Door te fotograferen. Het lukte tijdelijk vrij goed. Ik heb me lange tijd staande kunnen houden.

Toch is het mis gegaan. Ik ben teruggevallen in het overdreven veel bewegen en oefeningen doen. Ik voel me nóg schuldiger over wat ik wel/niet eet. Ik baal van mezelf, maar toch verander ik niet. Ik ga ermee door. Ik wil weer terug naar het veilige cijfertje op de weegschaal. Het cijfertje waarbij ik “net niet teveel” ben.

Ik ga ervan uit dat ik, als ik weer wat meer rust heb gevonden, het extremere weer los kan laten. Dat al mijn eetprobleem-regeltjes weg zullen gaan. Dat ik me weer beter zal voelen. Misschien een smoes van het eetprobleem, maar ik geloof er in. Het lijkt tot nu toe keer op keer zo te gaan. 

11 thoughts on “Opnieuw teruggrijpen naar de eetstoornis…

  1. Herkenbaar, daarom des te pijnlijker te lezen dat jij hier doorheen gaat. Je bent zo’n mooi mens en ver weg van dik, dus het is zo niet nodig.

    Ik hoop dat je het eten weer op kan pakken zodat je er weer van kan genieten, zonder door te slaan, zonder te ‘moeten’ compenseren.

    Praat er over meid. Het mag er gewoon zijn en laat mensen je helpen.

    1. Dankjewel.

      Helaas loop ik overal tegen een muur aan wanneer ik erover probeer te praten. Niemand neemt het serieus. Het is niet “erg” genoeg om er iets mee te doen. Andere dingen hebben prioriteit. Dat snap ik, maar helpt natuurlijk niet in het stukje herstel…

  2. Hey,

    Ik heb je blog pas net ontdekt (ziet er super uit!). Misschien niet het handigst om het onder deze post te zetten, maar we zijn bijna exact hetzelfde! Ik been ook gediagnosticeerd met autisme (asperger), dysthyme stoornis! Waarschijnlijk ook een eetstoornis, maar dat is nog niet zeker. Waarschijnlijk is dit nogal een nutteloze reactie, maar ik vond het vrij grappig & toevallig!

    1. Geen nutteloze reactie, ik vind het leuk dat je een reactie achterlaat. Of nou ja, leuk… Dat is misschien niet helemaal het goede woord hier, haha. Sterkte! <3

  3. Hi Kim, via google kwam ik net voor het eerst op je blog terecht. Ik heb een aantal blogs van je gelezen en wat je schrijft over het gevecht met je eetstoornis is erg herkenbaar. Ik wil je heel veel sterkte wensen! Blijf hoop houden :)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers liken dit: