Close

Praten over pappa: Ontkenning

Woensdag 23 november, 00:55.

Pappa, van het begin van jouw ziekte tot nu is ontkenning een belangrijk ding (geweest). Ik heb hier al vaker over geschreven, maar mijn hoofd blijft er maar over malen, dus ik schrijf er nogmaals over.

Ik weet het nog goed. Jij kwam met mamma terug van de dokter. Je was eerst naar de huisarts geweest en deze had je direct doorgestuurd naar het ziekenhuis. ‘Gewoon, even dingen uitsluiten’. Jullie kwamen terug uit het ziekenhuis. Je vertelde me dat er in gezwel in je buik zat. Het was vrij groot, ‘maar’, zo zei jij, ‘het kan ook nog best gewoon goedaardig zijn. Dan halen ze het weg en dan kunnen we gewoon verder!’. Ik geloofde het blindelings. Eigenlijk ook niet eens zo gek. Het kón ook… Hoe realistisch het was is iets anders, gezien de spoed die alle doktoren achter de verschillende onderzoeken zette.

Toen bleek dat het een kwaadaardig gezwel was bleef je positief. Altijd die positiviteit. Dat bewonder ik enorm. Of ontkende jij het eigenlijk ook allemaal? De dokters wilden je ‘houden’. Jij kreeg ze zover dat je de volgende dag, op vrijdag, terug mocht komen en dán zou starten met de chemo. Dus daar lag je dan, op vrijdag… in het ziekenhuis. Aan de chemo. ‘We weten niet waar het vandaan komt, maar we willen wel nu direct starten met de chemo’, zei je behandelend arts. Dat dit betekende dat het echt toch wel heel serieus was besefte ik me niet. Ontkenning. 

We bezochten je tijdens bezoekuren. Om het weekend een weekendje chemo. Een soort weekendje weg, maar dan anders. Na elk bezoek aan de oncoloog kreeg ik een sms’je van je. Meestal was ik dan bij opa en oma. Ik ben nooit mee geweest. Had ik dat wel moeten doen? Had ik me dan misschien gerealiseerd dat het beeld dat ik in mijn hoofd had niet realistisch was? Ik weet het niet. 

Je sms’jes waren altijd positief. Al was een bepaalde bloedwaarde slechter geworden, er was er altijd ook wel weer een beter geworden. Dat was alles dat ik las. Eigenlijk ook alles wat je echt deelde. Vaak moest je op donderdag naar de oncoloog. ‘Morgen weer een rondje chemo’ schreef je soms bijna vrolijk in je sms’jes. 

Mijn hoofd draait overuren. Ik had me moeten realiseren hoe ernstig het was. Dat heb ik me niet gerealiseerd. Dat realiseer ik me tot op de dag van vandaag niet. Je vertelde toen je eenmaal dagklinisch chemo kreeg (wat eigenlijk inhield dat je een relatief klein deel in het ziekenhuis kreeg en een ander deel gewoon thuis kon krijgen) vaak over een groepje oudere dames, die ook in die zaal zaten. Eens per twee weken. ‘Om het stabiel te houden’. Jij zag dat ook wel zitten. Zo’n schema. Gewoon, even vechten en dan stabiel houden. 

Dat je nooit beter zou worden leek algemeen bekend, behalve bij mij. Ontkenning. Ontwetendheid, misschien ook. Niemand heeft me het ooit rechtstreeks verteld, en ik heb het nooit opgepikt. Jouw eeuwige positiviteit… Pas kort geleden hoorde ik dat je sowieso nooit meer beter was geworden. Gek idee. Jij wist dit, waarschijnlijk. Mamma wist het, sowieso… Misschien, als ik mijn spreekwoordelijke oogkleppen had afgedaan en goed ‘tussen de regels door’ had geluisterd, had ik het ook wel geweten.

Hoewel ik keihard in de ontkenning zat, tot op de avond voor de nacht waarin je overleed, denk ik toch dat jij je enorm goed hebt beseft dat het een keer mis zou gaan. Je had alles al bedacht: welke muziek er op de begrafenis moest worden gedraaid, wat voor kist je wilde, welk pak je in de kist aan wilde… Heb je mij al die tijd proberen te beschermen? Of heb ik het allemaal gewoon niet gezien? 

Zelfs op de IC… Alle vitale functies gingen achteruit. Het baarde me weinig zorgen. Je kon heus nog wel weer beter worden. Ze zouden gewoon weer omhoog gaan. Hartslag zou zo weer in orde zijn, net als je bloeddruk. De verpleegster op de IC vroeg mamma of ze wilde dat we je gingen vertellen dat de operatie was mislukt. In mijn ogen betekende dat jou vertellen dat de operatie was mislukt. Niet meer dan dat. Dat had in mijn hoofd geen consequenties, terwijl die eigenlijk natuurlijk enorm waren. De monitoren werden uitgezet omdat je snel zou komen te overlijden. Ik geloofde het niet. Je lag daar. Gewoon, rustig. Zoals je al die maanden ook op de bedbank in de kamer had liggen rusten als dat nodig was. Ontkenning. 

De ontkenning gaat nog altijd door. Je maakt een lange zakenreis. Je vond dit leven niets, maar wilde dat niet zeggen dus je deed huurde een acteur in om te doen alsof jij overleed. Je woont nu ergens in Azië en hebt daar een heel nieuw leven opgebouwd. Allemaal gekke kronkels die mijn hersenen bedenken. Ontkenning. Nog altijd. Ik wil het denk ik niet geloven. 

Lieve pappa, ik weet niet wanneer het besef komt… Ik weet het niet. Ik sluit me er onbewust voor af. Het lijkt te groots. Niet te bevatten. Dus blijf ik ontkennen, hoezeer ik ook weet dat dat niet helpt. Ik krijg mezelf er niet uit. De ontkenning is hardnekkig. Op een dag zal deze vast vertrekken. Tot die tijd blijft waarschijnlijk in mijn hoofd vastzitten dat je gewoon nog leeft… Omdat ik dat wil.

Liefs.

4 thoughts on “Praten over pappa: Ontkenning

  1. Dit lijkt me enorm moeilijk om te verwerken. En zelfs om op te reageren… ik kan het me nog niet voorstellen om een ouder te verliezen. Ik kan je alleen maar sterkte wensen.

  2. Probeer het jezelf niet kwalijk te nemen. Ik denk dat het een ingebouwd beschermingsmechanisme van jou was om zo hoop te houden tijdens een ernstige ziekte. Niet van iedereen, maar dat maakt jouw reactie niet slecht. Anderen kunnen het misschien beter aan door te realiseren dat het leven nu eenmaal eindig is en terug te kijken op al het mooie. En zelfs nu nog is het voor jou kennelijk draaglijker om een heel klein beetje hoop te houden. Sterkte 😘

  3. Wat dapper geschreven lieve Kim. Ik denk dat t als kind ook niet te bevatten is. Je ouders zijn dan onsterfelijk, zelf op 26 jarige leeftijd ervaar ik dat nog zo. Dus ergens is die ontkenning ook wel begrijpelijk, hoe goed je ook weet dat t anders is.

    Sam.

  4. Je was een kind! Je hersenen werkten anders dan vandaag! Dat jij ontkende, met een omgeving die je niet uit die droom hielp,mag je jezelf niet verwijten.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers liken dit: