Close

Leven met littekens

Als gevolg van automutilatie zitten mijn armen en benen voor een deel onder de littekens. Het is geen fraai gezicht, sterker nog: het ziet er niet uit. Lange tijd heb ik alles verborgen, maar nu doe ik dat niet meer. 

Langzaam maar zeker ben ik gaan ‘wennen’ aan de aanblik van mijn littekens. Aan de lelijkheid, aan de aanwezigheid. Het is niet fijn. Ik had er liever niet aan willen wennen, maar goed, ik heb ze zelf gemaakt dus ik moet er ook mee dealen. Niet zeuren.

Ondanks dat ik niet mag zeuren kan ik wel zeggen dat het leven ‘na’ heel anders is dan het leven ‘voor. Een soort waarschuwing misschien, voor iedereen die nu problemen heeft met automutilatie om ermee te stoppen. Het blijft lang bij je, ook als je bent gestopt. De littekens blijven, waarschijnlijk langer dan je denkt.

Lange tijd was ik bang dat de littekens heel snel zouden verdwijnen. Dat vond ik een eng idee. Ik wilde helemaal nog niet dat ze weg gingen! Dan was er geen ‘bewijs’ meer voor mijn struggles! Ik weet hoe ziek dit klinkt, dat besef ik me echt, maar het waren ook echt mijn gedachten. Mijn littekens zijn het enige fysieke waaraan je kunt zien dat ik problemen heb (gehad). Mijn eetstoornis is onzichtbaar, want ik heb een gezond gewicht. Mijn angststoornis zie je hooguit als je me goed kent en goed oplet. Ik vond en vind het lastig om slechts ‘onzichtbaar’ ziek te zijn. Toen mijn gewicht niet meer gevaarlijk laag was is mijn zelfbeschadiging verergert. Ik moest kunnen ‘zien’ dat ik ziek was.

Niet dat ik het aan anderen liet zien hoor, zeker niet. Ik deed mijn best om dingen verborgen te houden. Als mijn psycholoog het wilde zien weigerde ik. Dat klinkt misschien gek, want ik wilde toch dat het zichtbaar was? Ik denk dat ik alleen wilde dat ik het zelf kon zien. Als bewijs voor mezelf. Als bewijs dat ik ziek genoeg was om hulp te mogen krijgen. Dat punt kwam echter nooit – ik vond mezelf niet ‘erg’ genoeg.

Toch is mijn zelfbeschadiging nu zo goed als onder controle. Hoe ik ermee ben gestopt? Eerlijk gezegd weet ik dat niet zo goed. Ik had er ‘geen zin’ meer in, hoe gek dat ook klinkt. Mijn vermoeidheid werd alsmaar erger en ik had ‘geen zin’ meer om ’s avonds eindeloos bezig te zijn voordat ik kon gaan slapen. Langzaam maar zeker merkte ik dat ik ook kon slapen zonder mezelf eerst te beschadigen. Dat is best een overwinning.

Maar ja, zoals ik al zei: de littekens blijven. En ze zullen ook nog wel een behoorlijke tijd zichtbaar blijven. Daar moet ik nu dus mee leven. Kun je je niet voorstellen dat je leven echt heel anders is met littekens dan zonder? Ik zal je wat voorbeelden geven. In om te gaan sporten met lekker weer? Kan, maar je zult wel aangestaard worden. Zwemmen? Kan ook, maar zelfde verhaal. Is het lekker weer? Je kunt een korte mouwen t-shirt dragen, maar als je iemand tegenkomt die je kent kun je wel een hoop vragen en vreemde blikken verwachten. Denk je dat je allemaal niet uit maakt? Denk dan eens aan je kleine neefje die op bezoek komt. Je wilt graag met hem vingerverven, want dat vindt hij zo leuk. Maar dan moet je je mouwen opstropen. Dan zal hij littekens zien en misschien wel schrikken. Wat ga je hem vertellen?

De laatste tijd probeer ik wél driekwartmouwen te dragen wanneer ik dat wil. Korte mouwen gaat mij nog te ver, dat doe ik alleen heel soms in de tuin. Ik durf het nog niet aan bij familie (anders dan mamma en opa en oma) maar zolang ik verwacht geen bekenden tegen te komen durf ik het wel aan. Ja, er wordt gestaard, maar hoe erg is dat? Zou iedereen direct weten waar de littekens van zijn? Ik associeer elk litteken dat ik bij iemand zie met zelfbeschadiging, maar zouden anderen dat ook doen? Dat denk ik eigenlijk niet. Net zoals dat mijn moeder niet bij een relatief dun persoon op straat denkt “die heeft anorexia!!!”. Dat zijn zieke gedachten die nog steeds in mijn hoofd zitten. Die moeten er nog ‘even’ uit, vind ik. :-)

Ik ben heel benieuwd of jullie hier ervaring mee hebben. Wat is jouw mening? Wel of geen korte mouwen dragen? Vind je dat ik het recht heb om te balen van mijn littekens, maar tegelijkertijd ook te verlangen dat ze lang blijven? Ik ben heel benieuwd!

Wat vind jij?

Liefs

46 thoughts on “Leven met littekens

  1. Als eerste vind ik dat iedereen het recht heeft om te voelen wat hij voelt. Niemand zou zich anders voor moeten of hoeven doen dan hij of zij is. Dat geldt voor uiterlijk, maar dat geldt ook voor gevoelens. Je mag je altijd uiten. Ik weet niet hoe het voelt om littekens te hebben, maar ik weet wel hoe moeilijk het was toen ik geen ondergewicht meer had. Mijn verlangen naar dat ziekelijke dun zijn bleef, terwijl ik aan de andere kant wilde herstellen van mijn eetstoornis en daar ook mee doorgaan. Een innerlijke keiharde strijd die ik pas na heel veel jaren won. Het is oké, Kim, om te willen dat je littekens zichtbaar blijven. Het is ook oké om ze niet meer te willen zien. Ik zou het liefst willen dat je gewoon een tshirtje met korte mouwen aan zou trekken, maar inderdaad, wat doe je als je in de winkel bij de kassa staat en het jongetje achter jou vraagt aan zijn moeder wat dat voor gekke strepen op jouw armen zijn? Ik zou die moeder niet willen zijn om dat aan haar kindje uit te leggen. Aan de andere kant, moet je dan maar nooit meer gaan zwemmen? Ik weet het niet. Ik zou willen dat ik je een helder antwoord of advies kon geven. Van mij mag je, maar ja, ik weet wat het is en ik weet waar jouw littekens voor staan. Ik kan ze bij jou omarmen, omdat ze bij jou horen. Onthou dat dan maar. Ik ben trots op je meid, echt waar. XXX

    1. Wat je schrijft is zó waar. Het liefst zou ik me niks van iedereen aantrekken, maar zo makkelijk gaat het helaas niet, want je wordt toch altijd geconfronteerd met anderen.
      Ik vind het super lief wat je zegt. Dankjewel. <3
      Liefs

  2. Ik weet natuurlijk niet hoe jouw littekens eruit zien, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik denk ik ook niet heel snel de link zou leggen met automutilatie. Puur omdat ik het niet ken en het dus in die zin minder ‘geprimed’ is in mijn hoofd. Ik kan me op zich dan wel weer voorstellen dat je aan de ene kant ze niet kwijt wil. Maar aan de andere kant ook wel, omdat je niet weet wat anderen daar dan voor oordeel over hebben. Het lijkt mij erg lastig om de keuze te maken van wel of niet korte mouwen.

    1. Zeker… Je moet je eigenlijk gewoon een heleboel strepen op armen voorstellen. Ik probeer voor mezelf wel te bedenken dat mensen het niet linken met AM, maar weet eerlijk gezegd ook niet waar ze het dán mee zouden linken. Dat maakt het lastig. :-)

  3. Oh wat een lastige kwestie lijkt me dit Kim. Ten eerste vind ik het al heel dapper dat je erover schrijft. Die littekens horen nu eenmaal bij jou. Je hoeft je er niet voor te schamen. Ik snap wel dat je wilt voorkomen dat bijvoorbeeld kinderen vragen ‘wat dat meisje op haar armen en benen heeft’. Dat zijn moeilijke situaties. Maar je hoeft je littekens niet altijd maar te verstoppen denk ik. Helemaal niet als je jezelf daarmee tekort doet en daardoor bepaalde leuke dingen maar laat zitten. Nu zeg ik dit wel allemaal heel stoer, maar ik worstel zelf ook met wat ik wel en niet wil laten zien. Dit weer is lastig voor mij, want ik wil eigenlijk gewoon lekker op pad met blote benen en blote armen maar vind dat ‘er niet uit zien’. Dan zullen mensen nog meer naar me kijken, heb ik het idee want dan is mijn ondergewicht beter zichtbaar. En als ik een bekende tegen kom, wil ik die niet laten schrikken. Dus zit ik hier nu met een lange broek en een bloesje…

    1. Lieve Britta <3 Ik snap zo goed wat je schrijft. Helaas heb ik geen geweldige tips... Sorry! Ik hoop dat je toch nog wat van het weer kunt genieten. Misschien in de tuin/op het balkon.
      Liefs

  4. Ik vind het lastig hierop te reageren, aangezien het voor mij niet van toepassing is. Vind het wel heel mooi dat je hier zo open over schrijft!

  5. Tuurlijk heb je het recht om te balen! Zelf heb ik de neiging om mezelf te krabben als ik in paniek ben. Op dat moment voelt dat beter dan die enorme angst. Een paar minuten later heb ik er alweer spijt van, omdat het dan toch een beetje pijn doet en ik van de paniek af ben. Ik baal dan ook hoor! Gelukkig ziet mijn vriend het vaak al aankomen en pakt hij dan mijn handen. Daarnaast houd ik mijn nagels altijd super kort.

    Zelf leg ik die connectie van littekens denk ik niet zo snel, omdat ik daar eigenlijk nooit mee in aanraking ben gekomen. En als ik die connectie wel zou leggen, zou ik het alleen maar fijn vinden als iemand zich prettig genoeg voelt om korte kleding aan te doen!

  6. Ik zou er zelf nooit aan denken als ik iemand met littekens op straat zie lopen, dus jij hoeft ze ook niet te verbergen! Goed dat je dat nu al steeds meer durft, kleine stapjes maken uiteindelijk ook groot verschil toch ;)

  7. lieverd, ik ken dat wel van het “geen zin meer hebben” alleen had ik dat met de eetstoornis haha ;) ik wil wel even zeggen dat ik mega trots op je ben dat je ermee gestopt bent!(als ik het goed begrijp?) want ik weet zelf hoe moeilijk het is! ik ken dat ook met familie, mijn famili weet obvi dat ik ziek ben en was maar ik doe bij hun nooit een korte broek/truitje aan mede omdat ik 2 jonge nichtjes heb en ik geen ideeën in hun hoofd wil stoppen! zelfde geldt bij mijn oppaskindjes. maar voor de rest loop ik no shame rond in mn nakie(bij wijze van spreken ;)) en het boeit me niet wat anderen denken of zeggen! ik weet ook dat anderen eerder zullen denken dat het stretchmarks ofzo zijn dan dat het zelfbeschadiging is omdat dat gewoon niet het eerste is wat bij mensen op komt(behalve ons dan!) maaaar goed,je bent een topper lieve kim<3

    1. Lieve dappere Kristien, dankjewel voor je reactie! Heel erg helpend voor me. :)
      Ben nu inderdaad gestopt, zo goed als – het blijft trekken op moeilijke momenten maar dat is oké :)

      1. misschin zal het wel blijven trekken aan je, zeker als het moeilijk gaat en das enorm kut maar je bent sterk liefje en elke keer dat je door eenoeilijke tijd komt zonder jezelf pijn te doen zal je sterker worden en blijven groeien! je kan het, ik geloof in je<3

  8. Wauw, ik herken mezelf helemaal in jouw gedachtengang, van mijn littekens willen houden omdat angst, depressie en eetstoornis onzichtbaar zijn, en ook het overal zien van littekens en te dunne mensen, en er iets achter denken terwijl je dat helemaal niet weet. Gek eigenlijk, het is zo normaal voor mij, maar het is inderdaad wel ‘ziek’ om zo te denken.
    Ik loop gewoon rond met mijn littekens op mijn onderarm, en ik krijg er nooit opmerkingen over. Maar mijn littekens zijn dan ook verschillende (pleister)brede strepen, in plaats van allemaal kleine losse. Dus misschien dat mensen dat minder snel herkennen. Van mij mag je ze laten zien hoor, maar ik begrijp dat het zeker bij kleine kindjes lastig is. Gewoon kijken waar je jezelf goed bij voelt! :* Liefs, Sofie

    1. Goed dat je wel gewoon kotte mouwen draagt! Op m’n bovenarmen zijn ze wat breder. Wellicht wel of juist niet meer herkenbaar voor mensen.
      Liefs

  9. Ik snap heel goed wat je bedoelt met het balen en tegelijkertijd niet willen dat ze weg gaan. Dat heb ik ook wel. Mooie ‘schone’ armen en benen; ik zou ze graag willen.. maar aan de andere kant heeft de moeilijke periode van zelfbeschadiging me ook gemaakt tot wie ik ben, wat de littekens een soort van dagboek maken, een herinnering aan een nare periode waar je uit bent gekomen. En daar kun je natuurlijk hartstikke trots op zijn.

    En haha jaa als ik bij iemand anders littekens zien ben ik gelijk aan het kijken; ooo wat voor dan? Zou je dat zelf gedaan hebben? Haha, denk niet dat iedereen dat heeft. ;) Maar als iemand t echt zelf gedaan heeft zie je dat vaak ook wel gauw..

    Mooi stuk, heel herkenbaar weer:-) en ik zou gewoon lekker korte mouwen doen! Maar in je eigen tijd natuurlijk, het is al super goed dat je nu 3/4 mouwen draagt!!

  10. Een heel goede vriendin van mij heeft ook verleden van automutilatie achter de rug. Armen en benen, ze staan vol met littekens en ik staarde ook toen ik ze voor het eerst zag. Het was namelijk vreselijk en inderdaad, het toont welke gevechten ze innerlijk heeft geleverd. Mensen oordelen er te makkelijk over, omdat ze het niet begrijpen. Mijn vriendin draagt nooit topjes zonder mouwen, maar een korte mouw, jurkjes en rokjes draagt ze zonder problemen. Ook al zijn de littekens te zien.
    Zelf zegt ze dat het verleden achter haar ligt, maar wel een deel van haar is. Het heeft haar gemaakt wie ze is. En dat mag gezien zijn, ook al vinden andere mensen het pijnlijk om te zien. Het is maar half zo pijnlijk als wat zij heeft meegemaakt.

    De mooiste quote die ik hierover gelezen heb: your body is not ruined, you’re a tiger who earned her stripes ;)

  11. Met kleine stapjes kom je er wel. Super goed dat je hier over blogt, misschien een aantal personen die AM doen behoed je misschien wel om door te gaan.

    Ik vind het ontzettend knap dat je al drie kwart mouwen draagt. En ik zou er persoonlijk niet mee zitten als ik iemand tegen kom met littekens. Wel blijft het lastig met kleine kinderen. Maar ik vind dat het ook bij de ouders ligt. Ze kunnen bijvoorbeeld uitleggen dat het door een ziekte komt want dat is het eigenlijk wel het komt voort uit een ziekte.
    Ze hoeven niet in detail te treden want een kind hoeft niet alles te weten. En vaak is voor een kind het al “goed” als ze weten dat het door een ziekte komt.

    Doe jezelf niet te kort om geen leuke dingen
    meer te doen. Zoals zwemmen en van de zo’n genieten. En misschien kom je er nu nog niet aan toe maar lukt het een andere keer juist wel. Ik weet dat je het kunt.

    X

  12. Na de eerste paar keer heb ik besloten het niet meer op mijn armen te doen, omdat dat veel te snel opvalt. Mijn benen zijn een ander verhaal, het is nog niet heel erg, maar ik ben voorlopig niet meer van plan te gaan zwemmen ofzo. Een lange broek/panty dragen vind ik niet zo erg.
    Ik snap beide kanten wel, dat je ervan baalt en ze tegelijkertijd wel voor jezelf zichtbaar wilt hebben, is wel herkenbaar.

    Vroeger ben ik een keer een meisje tegengekomen waarvan ook haar hele bovenbenen onder de littekens zaten, ik vond toen dat ze dan maar een iets langere broek aan moest doen. Nu denk ik daar wel anders over.
    Ik vind het heel knap als je het een beetje durft te laten zien, dat de reacties je misschien niet meer zo uit maken. Het hoort nu ook gewoon bij jou, dus het het is erg als je het niet meer verbergt.

    1. Lastig is dat hè, dat je zo snel voor jezelf gewoon ‘andere plekken’ gaat vinden waar het wél te verbergen is. Stom dat ons hoofd niet ‘gewoon’ denk dat het maar moet stoppen met zelfbeschadiging ipv nieuwe plekken zoeken.
      Lieve reactie!

  13. Knap dat je hier zo open en eerlijk over bent. Ergens begrijp ik wel dat je die littekens wilt ‘houden’ om te blijven herinnerd worden aan wat je hebt doorgemaakt. Maar aan de andere kant hoop ik toch ook dat ze snel verdwijnen. Dat is je kans op een echte nieuwe start, een nieuw hoofdstuk, een blanke pagina.

  14. Goed dat je de stap naar een driekwart mouw al gezet hebt! Verder is en blijft het een moeilijk onderwerp en goed dat je het zo aankaart op je blog.

  15. Een moeilijke, eenzame strijd… Zo’n 10 jaar geleden sneed een goede vriendin van me in haar polsen. Destijds waren zweetbandjes in de mode. Je weet wel, die dingen die sporters om hun pols dragen. Zij droeg die altijd, dan kon ze verder wel korte mouwen aan en was er niks te zien. Maar toen kwam het eindgala van de middelbare school… Hoe ze dat uiteindelijk heeft gedaan weet ik niet. Het is mij toen niet opgevallen dat ze littekens had, maar dat kan ook aan mijn slechte ogen liggen. ;)

  16. Ik vind het knap dat je hier zo open over bent. Ik snap je gedachtegang wel; dat je ze weg wilt hebben, maar tegelijkertijd ook graag wil houden als bevestiging dat je gehoord mag worden. Ik vind het altijd een heel moeilijk onderwerp. Mede, omdat op de middelbare school een vriendin van mij zichzelf begon te verbranden met een stijltang zonder reden. Ik zeg zonder reden, omdat ze het uiteindelijk 1x gedaan heeft en vervolgens nooit meer. Ik mag daar misschien niet over oordelen, maar het was niet te vergelijken met mensen die het regelmatig doen. Ik heb persoonlijk wel altijd de associatie naar zelfbeschadiging als ik heel veel littekens op de armen of benen van iemand zie. Maar echt alleen als het er een hele hoop onder elkaar zijn. Omdat ik zo ook geen andere reden kan bedenken..
    Ik vind het zelf altijd best heftig om te zien. Ik vraag me altijd af wat er in iemands hoofd spookt dat diegene hiermee begint. Wat voor verschrikkelijke pijn willen mensen vergeten?

    Ik hoop dat ik niemand hiermee beledig ofzo.. ik bedoel het goed. Ik weet me misschien niet goed uit te drukken, omdat ik me -gelukkig- niet kan voorstellen hoe het is om jezelf pijn te doen. Ik heb zelf een litteken op mijn wang, omdat ik mezelf heel vroeger per ongeluk een keer heb open gekrabd, en dat vind ik al vet naar.

    Ik vind het ontzettend knap dat je ermee gestopt bent en dat je driekwarts mouwen durft te dragen! Ik kan me voorstellen hoe moeilijk dat is! Ik hoop voor je dat je ooit zover komt dat je weer korte mouwen/broeken durft te dragen, gewoon op straat!

    Take Care ! X

    1. Precies wat je zegt – ik kan ook geen andere redenen bedenken voor vele littekens bij elkaar.

      Ik vind helemaal niet dat je iemand zou kunnen beledigen met wat je schrijft. Je schrijft gewoon open over wat jij denkt en dat is prima. Ik snap heel goed dat zelfbeschadiging heftig is.

      Je bent lief, dankjewel!

  17. Wat dapper dat je hier over blogt. Zelf heb ik het nooit gedaan. Ik had al voldoende littekens die mega veel pijn doen ( door operatie’s) en dat hielp ook niet echt tegen de emotionele pijn ( en die littekens doen meer pijn dan toen ik mij een keer per ongeluk sneed) dus ik dacht (en denk) nog steeds dat automutilatie niet zal helpen bij mij. Gelukkig maar dat ik zo denk. Maar ik snap wel heel goed dat je er anders over dacht. Ik besefte ook heel goed dat die littekens voor altijd zouden blijven en dat je keer op keer zou moeten uitleggen hoe je er aan komt. Ook als het weer ‘goed’ gaat. Wat betreft voor jou: Je kan de kinderen uitleggen dat je je pijn hebt gedaan ergens aan. Niet dat het door jezelf komt. ( Want het komt ook niet écht door jou, maar door je ziekte). Ik zou gewoon korte mouwen dragen. Het zou vooral op het begin heel moeilijk zijn, maar ik denk dat mensen nog vreemder opkijken als je warm gekleed gaat met dit weer. Ik denk dan eerder van; wat heeft zij te verbergen? dan dat die littekens me zouden opvallen. Succes!

  18. Ik vind het knap dat je dit online durft te zetten, ik durf het niet neer te zetten dat ik aan automutilatie heb gedaan, want dan staat het ergens op geschreven. (Ja nu ook, maar dat is toch wel wat anders dan het zelf in een blogpost op mijn eigen blog zetten.. )

    Anyway, ik ken de struggle van wel of niet korte mouwen dragen en ik kan alleen zeggen “Doe, waar jij je goed bij voelt.” – ik draag wel korte mouwen, maar dat heeft voor mij ook jaren geduurd voordat ik het aandurfde, want “wat als mensen al die littekens zien?” (terwijl ze bijna niet meer zichtbaar zijn).

    You’re strong girl!

    1. Dapper en stoer dat je het hier wel schrijft!
      Hoop dat je je inmiddels helemaal oké voelt bij korte mouwen!
      Liefs

  19. Hoi, heel herkenbaar wat je schrijft. Ik deed (heel enkel nu nog) ook aan zelfbeschadiging. En ook mijn (vooral linker) arm ziet er niet uit. Vooral nu het mooier weer is en ik een kleurtje krijg.
    Ja, ik loop ‘gewoon’ met korte mouwen, al jaren. Korte boek. Een aantal jaren geleden zelfs nog in bikini (nu ben ik te zwaar :D). Terwijl ik dus ook op mij buik sneeen heb.
    Ik schaam mij er niet voor (geloof ik). Maar bij kinderen draag ik óf lange mouwen, óf een armwarmer. Ik zeg dan altijd (want ze vragen er altijd 1x naar, en daarna niet weer) dat ik mijn arm verbrand heb (heb ik ook zelf gedaan) bij het eten koken en dan je daarom ook voorzichtig met eten koken moet zijn. Kinderen nemen dit ook altijd aan. Ook omdat ik soms mijn andere arm laat zien die kleine brandlittekens heeft. En dan is voor hun daarmee de kous af. Heel gemakkelijk dus. (volwassenen waarvan ik niet wil dat ze het weten hetzelfde)
    Als ik mensen zie met ‘schone’ armen, man wat ben ik dan jaloers. Ik kan echt ‘genieten’ van mooie armen en benen en een buik die schoon is.
    Maar toch… staan mijn littekens ergens voor. Ze staan voor kracht. En ik denk dat jij ook vast wel begrijpt wat ik bedoel dus.

    Maar toch, ben ik bij een plastisch chirurg geweest. En als ik ooit in een echt stabiele periode zit, zal ik graag daar wat aan willen laten doen.

    Liefs, Alisha.

    1. Wat je schrijft is zo onwijs herkenbaar Alisha! Het stuk over het bewonderen van ‘mooie’ armen, benen en buik. Wauw. Ja, precies dat!

  20. Oh wat is dit ongelofelijk herkenbaar. Ik deed (en soms ook nog doe maar het wordt steeds minder) ook aan automutillatie en ik heb altijd een beetje een rare relatie gehad met mijn littekens. Aan de ene kant vond ik ze afschuwelijk en verborg ik ze zelfs voor mezelf, maar aan de andere kant voelde ik me ook slecht als ze vervaagden en wilde ik elke keer weer ergere littekens (wat klinkt dat gruwelijk om op te schrijven, maar zo dacht/denk ik nu eenmaal). Ik snap dus zeker hoe je je voelt en ik vind ook absoluut dat je het recht hebt om dat te voelen.
    Zoals iemand anders ook schreef ben ik op een gegeven moment mezelf ook pijn gaan doen op andere, verborgenere plaatsen omdat armen uiteindelijk toch wel moeilijk te verbergen zijn. Op dit moment heb ik zelf wel min of meer vrede met de littekens op mijn arm, maar het blijft toch moeilijk om korte mouwen te dragen. Nu het zo warm is draag ik wel korte mouwen bij mijn familie, maar ik weet eigenlijk niet of ik er mee naar buiten durf te gaan. Niet zozeer omdat ik bang ben wat andere mensen gaan denken, maar voornamelijk omdat automutillatie voor mij altijd zoiets ongelofelijk persoonlijks is geweest dat ik er eigenlijk niet klaar voor ben om dat zomaar met iedereen te delen (wat ik voor mijn gevoel zou doen door mijn littekens niet te verbergen). Ik vind het dan ook heel knap dat jij hier zo open over kan schrijven.

  21. Ik vermoed dat ik wel de link zou leggen met AM, omdat ik weet wat het is. Maar juist daarom zal ik mensen niet veroordelen. Waarom zou ik? Die mensen hebben/hadden het al moeilijk genoeg. Het dragen van een korter shirtje vind ik juist een moedige stap! Je moet uiteindelijk toch doen waar je jezelf prettig bij voelt. Van mij mag het, korte mouwen dragen, maar je moet het zelf doen. :)

  22. Je voelt wat je voelt meid en daar heb je alle recht toe. Ik vind het ook niet eens zo raar klinken eerlijk gezegd. Jij voelt het zo en dat is oké. Wel lastig voor je natuurlijk, dat wel.
    Goed dat je hier over durft te schrijven.

  23. Ikzelf ben nu zo’n half jaar clean en het gaat eigenlijk heel erg goed… Ik was eerst ook bang dat ze te snel weggingen, maar doordat ik het heel ondiep deed ging bijna alles al vrij snel weer weg. De enige die een beetje hardnekkig waren zijn van een paar jaar terug en ook die zie je inmiddels bijna niet meer gelukkig ^^ Stay strong girl <3

    1. Fijn dat je er nu op een ‘gezondere’ manier tegenaan kunt kijken en blij met dat ze nu niet zichtbaar meer zijn. :)
      Liefs!

  24. Ontzettend dapper dat je hierover schrijft. Echt heel knap! Zolang je je niet prettig voelt bij een t-shirt dragen, zou ik zeggen: “niet doen”. Uiteindelijk moet JIJ comfortabel leren zijn in je vel en wat je over je velletje heen draagt. Ikzelf heb geen eetstoornis of gehad (wel zat ik op mijn 14 behoorlijk dichtbij, alleen zette dat niet door), maar ik weet wel hoe het voelt om je lichaam te verachten. Ik ben nooit echt blij geweest met mijn lichaam en heb mij altijd dik gevoelt. Nu, eindelijk, accepteer ik mijn lichaam meer en meer. Toch zul je mij niet in korte broek zien lopen; ik voel me er simpelweg niet prettig bij. En als jij je niet prettig voelt bij het dragen van een tshirt, tja, dan maar de driekwarts! Blijf vooral naar jezelf luisteren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: