Close

Kleding kopen (of weggooien) en een eetstoornis

Wanneer je een eetstoornis hebt kan het zijn dat je moet aankomen of afvallen. Dat heeft (logischerwijs) vaak invloed op je kledingmaat. Vandaag deel ik mijn ervaringen hiermee. 

Voor mijn eetstoornis
Voordat ik een eetstoornis had vond ik kleding kopen vaak al best lastig, omdat ik niet goed tegen bepaalde texturen kon. Toch lukte het vaak wel. Ik was vrij slank, dus er was weinig dat niet paste. Tenminste, er was weinig dat te klein was. Loszittende kleding vond ik altijd erg prettig. Kleding gooide ik liever niet weg. Als het stuk ging ging ik bijna door een rouwproces. ;-) Ik was in zekere zin heel erg “gehecht” aan kledingstukken. Waarschijnlijk vooral omdat ik gewend was aan de manier waarop mijn kleding om mijn lichaam viel. Met nieuwe kledingstukken was dit weer opnieuw wennen. Van mijn moeder mocht ik geen kleding dragen met gaten erin, dus tja, af en toe moest ik er toch echt aan geloven en dingen weggooien…

Tijdens mijn eetstoornis
Tijdens mijn eetstoornis had ik een nog grotere hekel aan kleding kopen. Alles stond stom. Ik was te dik. Ik was vies. Niks stond leuk. Overal leek ik nog dikker in dan ik al was. Ik was nog gevoeliger voor hoe de kleding voelde aan mijn lichaam dan voorheen.
Aan de andere kant voelde ik een soort trots. Een trots wanneer ik in een kleinere maat paste. Hoewel ik nooit echt doelen heb gesteld qua maten, voelde ik toch altijd een kick wanneer ik weer een maatje kleiner moest kopen.
Het liefst gooide ik al mijn “dikke Kim”-kleding weg. Zo wilde ik nooit meer zijn. Altijd dun. Altijd ondergewicht. Om de een of andere reden heb ik dit uit eindelijk niet gedaan. Waarschijnlijk mocht het niet van mamma, haha.

Hoe ik er nu tegenaan kijk
Kleding kopen is voor mij nog steeds echt vreselijk. Heel erg moeilijk. Niks zit “fijn”.

Op dit moment heb ik gelukkig wel een redelijk stabiele maat. Mijn gewicht schommelt af en toe wat, maar eigenlijk is het vrij stabiel. Ik zit op een voor mij gezond gewicht (tenminste, als je de bmi-meter gebruikt, daar is de afgelopen tijd ook behoorlijk wat over te doen geweest). Ik heb dus ook een vaste kledingmaat.

Dat betekent niet dat ik mijn “eetstoornis-kleding” heb weggegooid. Nee, in tegendeel. Ik heb al mijn eetstoornis-broeken nog. Die doe ik niet weg. Ik wil er aan vast houden. Een stukje controle? Een stukje hoop? Hoop dat ik daar ooit weer in zal passen? Want dat is wat ik het liefst wil. Weer dun zijn en in die maat passen. Ik wil mager zijn. Weinig ruimte innemen en heel weinig voelen.

Qua shirts en vestjes is het anders. De dingen die ik tijdens mijn eetstoornis paste, pas ik nu nog steeds. Maat S of M. Ik hield niet van strakke kleding dus ik heb nooit kleiner gekocht, gelukkig. :-)

Wat ik hoop…
Ik hoop op een dag mijn eetstoornis-kleding weg te durven doen. Het los te durven laten. Ik kan heel goed aan mezelf uitleggen waarom het beter is om het weg te doen. Het triggert me. Het gewicht wat ik toen had was erg ongezond. Op dat gewicht voelde ik me niet beter (al is dat iets wat ik me nu moeilijk kan voorstellen). Wat ik hoop is dat ik op een dag mijn eetstoornis niet meer nodig heb – en daarmee ook mijn eetstoornis “spullen” niet meer nodig heb…

Heb jij hier ervaring mee? Wat doe jij met kleding die te klein is geworden? 

Liefs

13 thoughts on “Kleding kopen (of weggooien) en een eetstoornis

  1. Door de medicatie ben ik in 4 maanden tijd 22 kilo aangekomen. Ik ging van maat S naar L. Mijn oude te kleine kleding heb ik toen allemaal verkocht, dus als ik weer ben afgevallen moet ik alles weer nieuw kopen

  2. Ook vanwege medicatie veel afgevallen, waar ik overigens erg blij mee ben.
    Oude kleding heb ik naar de kringloop gebracht! Zo ook met te kleine kleding.
    Kopen van nieuwe kleding was raar, ik pakte automatisch naar maat die duidelijk veel te groot was.

    1. Dat lijkt me inderdaad een lastige, vreemde “overgang”. Zo gewend aan hoe het was, en dan ineens anders.

  3. Ik heb mijn te kleine kleding allemaal weggegooid. Door het te houden bleef ik vasthouden aan de eetstoornis, hield ik de deur op een kier. Daarnaast weerhield het me ervan mezelf te accepteren zoals ik ben. Dat laatste was voor mij het belangrijkste.

    1. Knap van je! Ik “kan” dan nog niet. Fysiek natuurlijk wel, maar het lukt me niet. Ik wil het idee dat ik nooit meer zo zal worden (nog) niet loslaten, hoewel dat wel zou moeten. Ik wil inderdaad graag accepteren wie ik ben, maar tegelijkertijd wil ik absoluut niet veranderen. Lekker dubbel, he?

  4. Ik heb al mn depressie/ eetstoornis kleren weggegooid en mn hele gadarobe opnieuw gevuld. Dat heeft mij heel erg geholpen om eruit te komen..

    Nu heb ik nog een setje die ik op slechtere dagen draag, als ik weer alles wil verbergen, maar over t algemeen draag ik tegenwoordig strakkere kleding (niet echt strak) en voel ik me daardoor ook beter.

    Ik hoop en gun het je dat je op een dag de kleinere maten naar de kringloop durft te brengen en dat hoofdstuk af te sluiten.

    1. Knap dat je dat hebt gedaan! Ik heb wel een deel weggegooid, maar dat was puur omdat het niet meer “goed” was. Stuk, en zo. Of gewoon heel vies, of zo.

      Het idee van een setje hebben dat je mág dragen op slechte dagen. Een “verstop” setje, zeg maar, vind ik een mooi en fijn idee. Ik denk dat dat mij ook wel zou kunnen helpen.

      Strakke kleding kan ik (nog) niet verdragen, maar wie weet, ooit ;-) En eigenlijk hoeft het ook niet echt van mij. Al zou ik wel graag meer dingen kunnen dragen die ik mooi vind, in plaats van kleding kopen puur op “gevoel” en dan aan mijn moeder moeten vragen of het er nog een beetje normaal uit ziet.

      Ik hoop mee dat ik ooit op dat punt kom. :-)

  5. Wat goed dat je erover schrijft. Het valt mij vaak op dat mensen niet zo diep hierop in durven te gaan. Zelf draag ik veel xs/s, maar komt het ook weleens voor dat ik een xxs moet hebben. Dat accepteren heeft bij mij lang geduurd. Ik wilde groter en breder zijn, zodat ik grotere maten aankon. Ik heb toen een tijd lang grotere maten gekocht, als ik eigenlijk een s moest hebben, kocht ik een m. Hopend dat het vanzelf zou gaan passen, maar dat gebeurde natuurlijk niet. Het rare was eigenlijk dat ik op een gegeven moment niet meer wilde eten en mij maak je niet wijs dat je daar groter en breder van wordt. Wat dat betreft ben ik maar één groot raadsel hoor! Ondertussen heb ik het geaccepteerd, ik heb een kleine maat, dat hoort bij mij. Mij heeft het goed gedaan om al die grote kleding weg te doen, deels in zo een kledingcontainer en deels naar mijn moeder haar kast. Ik denk dat dat voor iedereen een ander proces is, lekker doen waar jij je goed bijvoelt dus! Xoxo

    1. “Grappig” dat het bij jou precies andersom is. Je wilde breder zijn, waar ik juist smaller, kleiner wil(de) zijn.
      Haha, misschien wordt het grote raadsel genaamd Lou-ann ooit opgelost ;-)

  6. Kleding die te klein (gebeurt eigenlijk nooit gelukkig) is of die ik nooit meer draag breng ik naar een tweedehands kledingwinkeltje. Hopelijk kan ik dan andere mensen er nog blij mee maken. Ik kan me overigens voorstellen dat het voor jou lastig is om je te kleine kleding weg te doen. Hopelijk komt er een dag dat het je wel lukt!

    1. Dat is ook zo. Het “andere mensen er blij mee maken is wel een dingetje. Ik weet niet of “men” op mijn spullen zit te wachten, haha. Dat is weer zo’n extra dingetje. Maar wel iets om over na te denken.
      Dankjewel.

  7. Ik kan mijn te klein geworden kleding niet weg gooien of geven, want ik hoop dat ik er ooit weer in pas. Bij mij is het net andersom: alles in maat S stamt uit de periode voor ik ziek werd, de kledij die ik nu draag voelt als tijdelijk, tot ik weer in mijn ‘gezonde’ kleren kan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: