Close

Keukentafelgesprek en stoppen met turnen?

Maandag ging ik weer turnen. Hoe het me deze keer verging deel ik vandaag. Afgelopen dinsdag had ik het keukentafel gesprek. Ook daar schrijf ik vandaag over. 

Allereerst even over het keukentafelgesprek.
Het was een vriendelijke mevrouw. Ze had al contact gehad met de mevrouw van MEE die wij hadden gesproken. Dat was handig. Ze merkte en zag dat ik het erg moeilijk vond om het gesprek te voeren. Ze vertelde duidelijk hoe het gesprek zou verlopen.

Na een tijdje bleek dat ze het toch een beetje anders ging doen. Ze wilde het voor mij niet onnodig lang laten duren, in verband met de enorme hoeveelheid spanning die het met zich mee bracht. Die zij – in tegenstelling tot de IHT’er destijds – kon zien. Ze vroeg of wij het goed vonden als zij nog contact opnam met de mevrouw van MEE met wie wij hadden gesproken. Bij haar hadden we ons hele verhaal ook al gedaan. Daar gingen we mee akkoord.

Ze stelde alleen de vragen die écht nodig waren en verder zal ze nog bellen met de mevrouw van MEE voor meer informatie. Mochten ze ergens niet uitkomen dan bellen ze ons weer. Het was wel erg lief, want de mevrouw van MEE had vooraf al aangegeven dat als de PGB consulente niet “meewerkte”, dat we dan haar moesten bellen en dan zou zij haar wel overtuigen.

Gelukkig zei de PGB consulente vrij snel dat ze het idee had dat we wel op een lijn zaten. En volgens mij klopt dat wel. Wij hebben aangegeven waar we behoefte aan hebben, voor zover we dat nu weten. Ze vond dat we de hulp nodig hadden. Dat was duidelijk. “Fijn”. Ze twijfelde alleen nog of ik een lange of korte indicatie zou krijgen. Ze neigde naar een korte. Dat zou een half jaar inhouden. Dit was omdat ze dan konden monitoren of ik voldoende, te weinig of te veel hulp ontving. Ik zou zelf liever een lange willen (ze had het over 2 jaar, omdat ze dacht dat de hulp toch sowieso zo lang zou lopen). Puur omdat dat rust geeft. Ze zei namelijk zelf al wel dat je dan altijd contact kon/moest opnemen als er iets veranderde in de situatie (meer/minder zorg nodig).

We gaan het zien!

Goed, dan nu over het turnen.
Nou, goed, ik weet niet of ik daar mee door kan gaan. Ik ben nu twee keer geweest. Over de eerste keer schreef ik een vrij uitgebreid verslag. Ik was eindelijk de uitdaging aangegaan. Ik was zelfs een beetje trots op mezelf, na een aantal dagen… Op het feit dat ik in een groep was geweest. Op het feit dat ik was gaan sporten en geen fysieke paniekaanval had gekregen. Ik ervoer wel paniek, maar dat was puur mentaal. Ik had meegedaan. Ik had dingen gedaan die ik in jaren niet had gedaan. Ik had zelfs wat antwoorden gegeven op vragen van mensen. Zoals jullie hebben kunnen lezen was er echter ook een hoop verdriet en teleurstelling.

Afgelopen maandag kwam ik weer huilend en compleet overstuur thuis. Helemaal overprikkeld – voor zover ik weet wat dat precies voor mij inhoudt. Ik denk dat mijn situatie van maandag het behoorlijk goed omschrijft. Het was echt vreselijk niet fijn.

Ik weet niet of ik dit kan blijven doen. Of ik dit volhoud. Een groep van 25 met 2 leidsters… Heel erg veel kabaal. Heel erg veel beweging overal. Heel erg veel alles. Te veel. Denk ik. Ik word langzaamaan “gek”. Het wordt allemaal te veel. Geluid. Licht. Alles. Afgelopen maandag kwam er ook nog een indirecte nare opmerking over mijn littekens bij. Dat je verticaal moet snijden als je dood wilt (mijn littekens zijn vooral horizontaal). Daar had ik wellicht op moeten reageren. Heb ik niet gedaan. Geen energie/puf voor. Laat maar zitten.

We zoeken oplossingen. Met oordopjes in turnen? Een uurtje meedoen in plaats van twee uur? Alleen bepaalde onderdelen meedoen? Etc. etc. Tot nu toe is er nog niets wat passend is. In de buurt zijn geen verenigingen waar serieuzer recreatief getraind wordt, in een kleinere groep etc… Daar hebben we naar gekeken.

Misschien moet ik de droom, de wens en de passie die ik net een klein beetje kon oppakken weer loslaten. Alleen omdat het te veel is. Dat maakt me behoorlijk verdrietig op dit moment. Er is nog niets duidelijk, ik heb nog niet gezegd dat ik nooit meer kom. Ik weet alleen niet of ik dit ga volhouden zo. De suicidale gedachten komen namelijk snel terug als ik zo overprikkeld raak. Wil ik dat wekelijks?

Voor nu dus een deels positieve, deels negatieve update.

“When you try your best but you don’t succeed.”

Liefs

17 thoughts on “Keukentafelgesprek en stoppen met turnen?

  1. Wat fijn dat t keukentafelgesprek zo goed ging. Kan me voorstellen dat dat wel opluchting geeft. Iig fijn dat ze zo meedenkend was, hoop voor je dat t gauw afgerond is, zodat t helemaal zeker is.

    Betreft t turnen is erg jammer. Wel goed dat je kijkt naar opties die t wel mogelijk maken. Twee uur is ook best lang. Ik hoop voor je dat je een manier vind wat het wel mogelijk maakt. Zo zo jammer dat die meiden er nog een schepje spanning erbij opgegooid hebben. Succes met uitzoeken voor jezelf.

    Sam

    1. Zeker… Dat hoop ik ook!

      Twee uur is aan de ene kant lang, maar aan de andere kant erg kort. Je bent bijvoorbeeld bij brug maar zo’n 3 keer aan de beurt. Dat is erg jammer! Dankjewel. Ik ga er nog goed overnadenken, over mijn opties, over hoe ik het wel mogelijk kan maken… :-)

  2. Inderdaad het verhaal over het keukentafel gesprek klinkt niet verkeerd dat komt wel goed denk ik.

    Tja dat turnen is echt rot dat dat niet fijn gaat zo. En elke overprikkeld en verdrietig thuiskomen is ook niet goed en hou je ook niet vol. Ik snap dat het heel moeilijk is zeker als het je passie is (ik spreek uit ervaring) ik hoop dat je voor jezelf tot een goed besluit komt al zou dat ook moeilijk zijn. Ik denk aan je!

    1. Een indicatie krijg ik sowieso (zei ze), hoe het precies verder gaat is nog even afwachten. :-)

      Dankjewel. Lief!

  3. Wat jammer van het turnen. Hopelijk vinden jullie nog een oplossing. Fijn dat het keukentafelgesprek zo goed ging.

  4. Bah, wat ontzettend naar dat er zo over jouw lichaam en over jou als mens gesproken wordt door mensen in een groep. In ieder geval moet je je door dit soort mensen niet uit het veld laten slaan, je bent sterker dan dat! Hopelijk kan je een oplossing vinden zodat je door kunt gaan met turnen. Want hoewel het je veel energie kost, levert het je ook weer dromen op!

    1. Dat is zeker jammer! Ik vond het eigenlijk ook niet kunnen, maar had niet snel genoeg woorden klaar om er iets over te zeggen…
      Ik denk veel na over oplossingen en hoop dat er een oplossing zal komen, zodat ik kan blijven turnen. :-)

  5. Wat een degoutante opmerking over jouw littekens. Meisje, ik wilde dat jij je lekker in je vel voelde zitten. Dat je diegene die je dat zei van repliek kon dienen. Wat een ongelooflijk vieze, vuile, schandelijke opmerking. Wat een klein wereldbeeld hebben die mensen die dat zeggen – het is niet omdat hun leven over rozen loopt, dat dat zo bij iedereen is. En het is niet omdat diegene met het perfecte leven denkt dat hij het allemaal weet of kent, dat hij ook weet wat zich bij een ander afspeelt. Als je stopt, vind ik (maar geen druk, ik bedoel, ik wil meer een idee opperen) dat je gerust een open brief zou mogen achterlaten waarin je zegt dat dat een van de redenen is. Hoe erg je ernaar uitkeek terug te turnen. Hoe anderen dat verpestten, door jou het gevoel te geven er niet bij te horen, niet welkom te zijn. Schrijven lijkt me je sterke kant te zijn en geloof me: de dag gaat komen dat jij, net als ik, gaat inzien hoe grof die opmerking was. Ik dénk dat je trots op jezelf mag zijn als je op een of andere manier laat horen dat het je wél iets uitmaakt wat mensen zeggen en denken over jou, dat je geen robot bent, en dat het feit dat jij zichtbare tekens hebt van moeilijkheden mensen nog niet het recht geeft daar luidop commentaar op te hebben. Bah.

  6. Fijn dat het keukentafelgesprek goed ging. Ik hoop dat je binnenkort een hulpverlener krijgt waarmee het klikt. Voor wat betreft het turnen: niks moet. Je moet niet stoppen, je moet niet doorgaan. Je zou het nog een paar keer kunnen proberen en dan inderdaad wat korter of met oordoppen. Kijken of de drukte op een of andere manier went. Kijken of ze nog op een of andere manier meer rekening met je kunnen houden. En dan daarna afwegen of het plezier opweegt tegen de spanning die het met zich meebrengt.

    1. Wie weet, vind ik nog eens iemand met wie het klikt. ;-) Dat zou wat zijn, hihi. Nee, even zonder flauw te doen, ik hoop het ook. Ik hoop van harte dat ik iemand zal vinden met wie ik het goed kan vinden en bij wie ik me veilig voel.
      Qua turnen is het lastig. Je hebt een x aantal proeflessen die je mag doen. Dan moet je besluiten of je lid wilt worden. Volgens mij kun je niet bijv. een 10 x strippenkaart oid kopen. Dat zou handiger zijn. Nu zou ik volgens mij voor een jaar lid moeten worden om uit te kunnen testen of het nog “beter” wordt.

  7. Heftig Kim, dat het turnen zo moeilijk gaat terwijl je het zo graag wilt. Ik zou willen zeggen dat je niet moet opgeven en dat er vast wel een manier is, maar dat is voor jou vast lastiger. Wel fijn van het gesprek!

  8. Fijn dat het keukentafelgesprek goed ging! Knap gedaan! En fijn dat zij jou een beetje kon lezen.

    Over het turnen, uit ervaring weet ik dat recreatief turnen op jouw leeftijd vaak wat losser is en veel. Kan me voorstellen dat het teveel is. Ik zie wel wat turnsters afstromen naar trampoline springen of polefitness ( paaldansen), wat mij trouwens ook vet lijkt! Misschien is dit wat georganiseerder? Polefitness kan je evt. Ook nog thuis doen voor weken dat het moeilijker gaat om heen te gaan. Ben benieuwd naar je keuze!

  9. Wat vervelend om te lezen over de situatie bij het turnen. Ik herken wat je schrijft ook wel in situaties die ik heb meegemaakt. Je wil heel graag iets ondernemen omdat het je droom of passie is, maar de factoren eromheen zijn zo storend dat het bijna onmogelijk voelt om je passie uit te voeren. Ik denk dat het je misschien kan helpen om inderdaad te zoeken naar oplossingen of mogelijkheden om ervoor te zorgen dat het toch lukt voor jou om naar de training te gaan. Vervolgens zou je misschien de mogelijkheden kunnen uitproberen en dan kom je erachter wat wel of juist niet helpend is. Ik heb ook de ervaring dat sommige situaties op het begin ervoor zorgde dat ik helemaal overprikkeld was, maar na een tijdje kun je ook aan een situatie wennen en kun je beter omgaan met alle prikkels.

    Dat het op dit moment misschien te veel is en je daardoor besluit het nu stop te zetten, wil niet zeggen dat je je droom voor altijd op moet geven. Als je je over een tijdje wat fijner voelt, kun je het altijd nog eens proberen! Misschien is het nu gewoon even niet het goede moment.

    1. Ik hoop dat het gaat lukken om een oplossing te vinden en om toch door te kunnen gaan met turnen. Dat zou ik erg graag willen. We blijven zoeken naar mogelijkheden. :-)
      Wellicht heb ik inderdaad gewoon eerst nog wat extra hulp nodig (helaas).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: