Close
Intake bij de GGZ

Intake bij de GGZ

Afgelopen maandag had ik mijn intake bij de GGZ in mijn woonplaats. Vooraf was ik erg gespannen en heb een aantal dingen over de intake gedeeld op Twitter en Instagram. Hoe de intake was en hoe we nu verder gaan qua behandeling en gesprekken lees je vandaag op mijn blog.

Om 13.00 zat ik in de nieuwe wachtkamer. Een nieuw gebouw, waar ik nog nooit geweest was. Nieuwe mensen achter de balie die ik nog niet kende. Moest ik me echt melden zoals aangegeven stond? Bij mijn huidige behandelplek staat dit ook aangegeven, maar als ik me niet meld komt het ook altijd goed. Zou dat hier ook zo zijn? Dat wist ik niet. Ik keek mijn moeder aan. “Ga je je zelf melden?” Snel schudde ik mijn hoofd. Nee. Lukt niet. Praten? Hoe ook alweer? Mijn moeder meldde dat we er zijn en de mevrouw achter de balie gaf aan dat we zo opgehaald zouden worden. De wachtkamer zat heel erg vol. Zou het hier altijd zo druk zijn? We vonden gelukkig nog een plekje aan de zijkant van de wachtkamer.

Om iets over één werden we opgehaald door een mevrouw. Ze zal een jaar of 45 (?) zijn, maar ik ben niet zo goed in leeftijd schatten, dus wellicht was ze pas 30, of was ze al 65. Ik weet het niet. Het gesprek was met een sociaal psychiatrisch verpleegkundige en een psychiater in opleiding. Ze bleken nog weinig informatie te hebben van mijn behandelaar.  Ze stelden wat algemene vragen. Dat duurde wel een behoorlijke tijd. Tot ongeveer twee uur. Op een gegeven moment vroeg de psychiater in opleiding naar wat voor muziek ik zoal luisterde. Dat was te veel. Dat klinkt misschien heel gek. Zo’n “simpele” vraag, waarom kan ik daarop nu geen antwoord geven? Het komt me te dichtbij, of zo. Het is persoonlijke voorkeur naar wat voor muziek je luistert. Daardoor voelt het ook alsof hij mij als persoon kan afkeuren wanneer hij weet wat voor muziek ik luister. Ik kon het niet zeggen. Iedereen liet mij een tijdje zitten – verkrampt, vol spanning. Na een tijdje ging de mevrouw (de sociaal psychiatrisch verpleegkundige) weer praten, gelukkig. Mijn moeder vroeg of ze aan mocht geven waarom ze dacht dat ik zelf niets kon zeggen. Dat mocht gelukkig en zo kregen ze een klein beetje inzicht in waarom ik soms volledig blokkeer en dan niets meer kan zeggen.

Na alle algemene vragen moesten we weer even naar de wachtkamer. We zouden nog een kort gesprek met de hoofdpsychiater en de psychiater in opleiding hebben. De hoofdpsychiater zou ik verder niet veel zien, maar het was volgens hen goed om toch kennis te maken. Zij begon over een deeltijdbehandeling en over dagbesteding op het terrein. Dat is allemaal al een keer voorbij gekomen bij mijn huidige behandelplek. Als ik die dingen in groepen allemaal durfde dan was er geen probleem. Dan hoefde ik niet van behandelplek te wisselen. Dan kon ik blijven waar ik nu ben. Zucht… Dit gaat weer een hoop uitleggen worden.

Op 2 december heb ik weer een afspraak. De mensen die ik nu heb gezien blijken de mensen te zijn met wie ik in mijn behandeling ook veel te maken krijg. Of het goed voelt? Ik weet het niet. Niemand voelt “goed”. Het zal moeten groeien, denk ik… Ze gaan nog proberen mijn behandelaar te bellen om wat meer informatie te krijgen en ze gaan me bespreken in het team. Of 2 december het adviesgesprek is weet ik eigenlijk niet precies. We zullen wel zien…

Liefs

16 thoughts on “Intake bij de GGZ

  1. Heel herkenbaar met het onbekende en niet durven. Mag ik je vertellen hoe ik dit doe? Ik ben namelijk ook iemand die die niet van verandering hou, alleen heb ik het niet zo extreem als jou 😉
    De afgelopen maanden heb ik namelijk alleen maar veranderingen toegepast. Dat klinkt doodeng en dat was het ook, Is het ook!!! Had dagen van te voren al buikpijn. Ik probeer me paar dingen voor te houden, verschilt natuurlijk per situatie. Maar beetje algemeen: 1. Heb ik daar iets van iemand nodig? (Ja? Probeer ik al te vormen wat en hoe ik dat wil) 2. Heeft het effect wat iemand van mij denkt? (Ja? Dan zorg ik dat ik ongeveer weet ik al ik wil zeggen) 3. Maakt het uit wat iemand van mij denkt? NEE, nooit. Ik maak mijn keuzes en dit Is mijn leven. Deze vul ik in naar mijn idee. Als ik niet blij bent met dit leven, kan alleen ik daar wat aan veranderen. Degene voor mij kan (als ik dat toelaat) invloed hebben, meer niet.
    Wat ik ook veel doe, Is toch alleen gaan. Al Is het alleen naar binnen. Hierdoor word je gedwongen, maar jij dwingt jezelf. Snap je een beetje wat ik bedoel? Jij stelt de grenzen en jij bepaald dan wat er besproken wordt. Als iemand iets vraagt en het lukt je niet. Kan je twee dingen doen: eraan toegeven of jezelf leren 1 antwoord te geven, bijvoorbeeld: lukt mij nu niet. Of vind ik niet leuk. Hou het zinnetje simpel.
    Ja, je moet veel uitleggen en als zij weinig informatie hebben, Is dat niet jouw probleem om ev ’n kort door de bocht te zijn.
    Het wordt tijd, lieverd, dat je stopt met bang zijn wat een ander vind. Jij heb niet het recht te weten wat een ander vind, maar…. Laten we eerlijk zijn: wil je dit altijd weten?
    Schrijf anders alles op: kenmerken, voor je erheen gaat (zo kom ik er altijd doorheen). ‘Waarom geen groepstherapie?’ Dat staat in het dossier bij mijn vorige behandelaar.
    Misschien kan jouw moeder je hierbij helpen? Opzetje geven, want ik weet dat dit te zwaar voor jou Is. En als je het niet geprobeerd heb; weet je ook niet of het werkt.
    Tijd, meissie, alles kost tijd. Gun je jezelf even die tijd.
    Mensen zeggen altijd tegen mij: ja jij makkelijk praten! Maar onthou een ding: alleen dat ik mijn ervaringen en gevoelens niet deel, betekend niet dat het er niet Is. Of is geweest. Ik ben heel erg private om mijn eigen leven, zelfs bij mijn familie. Te veel meningen van buitenaf (en zelfs dit handje vol mensen zijn soms al t g ik laat!), laten mij twijfelen; omdat ja iedereen het altijd beter weet. ‘Je moet’ ‘je zou eens’….. Maar niks, echt niks Is zo moeilijk als het menselijk brein. En omgaan met mensen, eigenwijze stuk stronk vreten van mensen….. Dat is mijn mening. 😳😂😉 ook goede morgen!!!! Hihi. Je kan dit, alleen je weet dat nog niet. Stap voor stap, maak het jezelf niet te gemakkelijk, zodat je in je eigen cirkel kan blijven.
    Als laatste mijn favoriete moto: je kan niet het zelfde blijven doen en een ander resultaat veranderen. (Iets met een ezel? 😉) maar echt, je kan dit!!!

    1. Heel erg bedankt voor je super uitgebreide reactie. <3 Ik heb er veel aan. Ik heb even niet de goede woorden om een mooie, goede reactie terug te schrijven, maar weet alsjeblieft dat ik je reactie heb gelezen en heel erg waardeer! Bedankt!

  2. Dat je bent gegaan en je alles over je heen hebt laten komen, vind ik al ontzettend knap van je. Het is toch een bepaalde (hoge) drempel als je naar een nieuwe behandelplek gaat. Ik ben benieuwd wat er uit de afspraak van 2 december komt.

  3. Ik vind het sowieso al goed dat je er heen gaat, dat is de eerste stap. Een goed begin! Daar mag je ook al trots op zijn. Elke stap is er eentje vooruit.

    1. Dat soort kleine stapjes zijn soms moeilijk te zien. Er zijn dan zo veel “ja, maar dit had anders gemoeten en dat had anders gemoeten…”. Maar je hebt gelijk, dit is al een stapje. :-)

  4. Lastig dat je onzekerheid blijft houden en dat je niet goed weet hoe je je hierbij voelt. Ik hoop dat het goed uitpakt voor je! Sterkte met wachten.

  5. Succes. Ik hoop dat je daar op je plek zit en dat het, zoals jij het zegt, langzaam zal groeien en dat je je op je gemak zal gaan voelen. Voor zover dat mogelijk is in deze situatie.

  6. Ik heb woensdag een afspraak om 9 uur maar moet om half 9 aanwezig zijn ivm het invullen van een vragenlijst. Mijn angst en lichamelijke klachten zijn in de ochtend altijd op z’n ergst dus ik verzet de afspraak misschien wel als het mogelijk is. Ik zie er zo tegenop, maar ik wil niet meer zo thuis zitten en weet dat een groot deel van mijn klachten door angst en constante stress komen.
    Ik weet dus goed hoe je je nu voelt. Ik hoop dat het gaat helpen en dat je er op je plek zit. Ik moet nog kijken wat ik voor behandeling krijg. Ik hoop zo op een opname van een paar maanden omdat het opzien tegen afspraken me al ontzettend veel energie kost + even weg uit de huidige situatie is ook niet verkeerd. Ik hoop dat je er veel aan zult hebben en ook al gaat het langzaam, soms is dat ook net wat nodig is. Mensen proberen je vaak in het diepe te gooien als je ergens last van hebt, maar dit werkt (voor mij in ieder geval) niet. Liever langzame vooruitgang die blijvend is! :) Succes!

  7. Wat moeilijk is is om de mensen niet als mensen te zien maar als behandelaar. Het kan ingewikkeld zijn om jezelf prijs te geven en eerlijk te zijn tegenover psychiaters omdat je bijvoorbeeld steeds bang bent voor wat ze van je zullen vinden. Maar je moet onthouden dat het behandelaars zijn die graag je probleem willen oplossen. Breng ze dus goed op de hoogte en werk met ze samen. Dan komt het vast goed.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: