Close

I can take so much until I’ve had enough

Een soort vervolg op de blog van vanmorgen.

Ik voel me verdrietig. Wanhopig. Somber. Alleen. Niks is meer leuk, alles is stom.

Ondertussen probeer ik keihard te zoeken naar lichtpuntjes, misschien wel te hard. Ik wil ze zien. Ik wil ze niet uit het oog verliezen. Ik wil ze vasthouden en koesteren, zodat er nog iets overblijft om voor te leven. Ik zie ze wel. Mooie bloemetjes buiten, een vrolijke hond, even bezig zijn met iets voor een vriendin die over iets meer dan een week jarig is, mamma die mij altijd probeert te helpen… Lichtpuntjes, terwijl het verder pikkedonker is. Soms kan ik lachen. Dan gooi ik een dichte zak koffiepads over met mamma. Zo hard als we kunnen mikken op de anders (het doet toch geen pijn). Soms kan ik even lachen. Heel hard lachen zelfs. Het lijken enorme verschillen.

Ik liep net met de hond buiten. Ik doe alles nog braaf. Mijn dagroutines loop ik netjes af. Soms wijk ik daar zelfs wat van af (op positieve wijze: ik doe meer dan gepland stond, of iets anders belangrijkers). Het wordt steeds zwaarder. Ik kijk nergens meer naar uit. Het is alsof het gevoel geluk plots compleet uit me is gezogen. Waar ik eerst vooral angstig was en daarnaast somber, overheerst nu de somberheid extreem.

Ik keek net op FaceBook. Had ik niet moeten doen. Allemaal posts van mensen uit mijn jaargang die nu afgestudeerd zijn. Ik denk dat ik daarbij jaloezie voel… Maar eigenlijk? Eigenlijk voel ik niks. Een groot gat. Een heel diep gat. Leegte. Ik denk dat ik teleurstelling voel. Teleurstelling waarvan ik weet dat mensen in mijn nabije omgeving hem ook voelen. Een teleurstelling die echter door niemand wordt uitgesproken. “Oh, wat knap dat je naar de winkel bent geweest!” Ja, super, top. Ik ben er ongelofelijk blij mee. Maar ik wil verdorie nu gewoon óók mijn diploma halen, of iets anders “normaals” doen.

Morgenochtend ga ik naar mijn opa en oma. Dat is gezellig (rationeel). Zo voelt het niet. Het voelt zwaar. Het is ook zwaar, want het is ontzettend vermoeiend. Ik ga wel, want ik weet dat dat goed voor me is. Dat zeggen mijn therapeuten en dat staat in alle boeken en onderzoeken. Blijven doen wat je deed. Dus dat doe ik braaf. Als de boeken en onderzoeken het zeggen zal het wel zo zijn. Vrijdagavond mag ik op mijn neefje passen. Dat vind ik leuk, dat weet ik, ook weer rationeel. Zelfs daar kan ik niet meer naar uitkijken. Het voelt bijna als een last. Alles voelt als een last. Van de woonkamer naar de keuken lopen, mijn schoenen aandoen, mijn plantjes water geven…

Vaak wil ik de hond (die de afgelopen dagen veel piept omdat hij naar buiten wil omdat het daar zo lekker ruikt) naar buiten schoppen. De konijnen buiten zetten. Alles en iedereen maakt teveel herrie. Ik kan er niet meer tegen. Geen zorgen – dat doe ik niet, je hoeft de dierenbescherming niet in te schakelen.

Binnenkort gaan we op vakantie. Daar zie ik niet tegenop, maar ik kijk er ook niet naar uit. Het voelt neutraal, terwijl ik normaal zo uit kijk naar dat soort dingen. Rust, zon, natuur… Daar kijk ik ook wel naar uit, het wordt vast fijn.

Het liefst, het allerliefst zou ik nu weten dat het daarna klaar mag zijn. Dat het dan genoeg mag zijn. Over. Dat mijn leven dan genoeg geleefd is. Dat ik dan thuis mag komen, dat ik dan op een humane manier een eind aan mijn leven mag maken. Dat iedereen daar dan ook vrede mee heeft. Dat het genoeg is voor mij. Dat “het leven kennelijk niet voor mij is”. Want dat is hoe het al een tijd voelt. Hoe diep en hoe pijnlijk, maar ook hoe leeg. Ik lijk mezelf te hebben opgegeven. Gemakkelijk, denk je waarschijnlijk.  “Je hebt nog niet eens alles geprobeerd”. Nee, dat weet ik. “Je doet gewoon niet hard genoeg je best”. Wat weet jij daar nou van? “Je moet gewoon eens…” HOU OP. Ik doé mijn best. Al sinds ik in groep 4 duidelijk problemen kreeg ben ik bezig. Doe ik mijn best om mezelf zo goed mogelijk staande te houden. In heftige stormen. Soms gaan ze even wat liggen. Soms is de storm even wat minder. Dat zijn goede, fijne momenten.

“Ja, Kim, weet je, iedereen voelt zich wel eens zo, maar onthoud: ook dit gaat voorbij”. Ja, heel leuk en aardig allemaal, maar het komt ook weer terug.

De hele dag branden de tranen achter mijn ogen, maar meestal komen ze niet. Ze zitten vast. Net als ik. En als ik dan huil, dan is het wanhopig en eenzaam. Niemand lijkt me te kunnen bereiken. Niemand lijkt me te kunnen begrijpen of “voelen”. Ik sta ver van alles en iedereen af. Ik voel me alleen. Alleen zijn vind ik niet erg, maar me alleen voelen dat is iets heel anders. Dat doet pijn, voor zover ik dat voel.

12 thoughts on “I can take so much until I’ve had enough

  1. Oh Kim ik wou dat ik iets kon zeggen om je te helpen, maar ik geloof niet dat ik dat kan. Een dikke virtuele knuffel en ik hoop echt heel erg dat het goed komt!

  2. Hey Kim,
    Ik volg je blog nu al een tijdje en wil tegen je zeggen dat ik je enorm dapper vind. Ik herken veel dingen van je angsten, ik heb ze zelf namelijk ook al mijn hele leven en ik weet hoe erg het je kan overspoelen en hoe oneerlijk het soms kan voelen dat andere mensen nergens last van hebben en kunnen doorgaan met hun leven en stappen vooruit kunnen zetten. Ikzelf ben de afgelopen twee jaar ontzettend ziek geweest, doordat ik op advies van mijn huisarts mijn antidepressiva toen veel te snel heb afgebouwd. Ik kon toen niks meer behalve op bed liggen. Toch is het me het afgelopen jaar gelukt om mijn scriptie te schrijven en stage te lopen! Allebei met veel angst, stress en vermoeidheid, maar toch. En daarmee wil ik niet zeggen, ‘kop op!’ Ik ben nu 24, 4 jaar ouder dan jij bent, en ik dacht ook lange tijd dat die dingen me niet gingen lukken en ik worstelde met precies dezelfde dingen als waar jij nu doorheen gaat. Ik hoop dat ik je kan laten geloven dat dingen niet hoeven te blijven zoals ze nu zijn, ook al zie je het nu totaal niet meer zitten. En je doet er al zoveel aan! Op mijn twintigste had ik geen blog, maar bleven al mijn gevoelens en destructieve gedachten opgesloten in mezelf, waar ze langzaam aan me vraten. Je geeft een stem aan je gevoelens, angsten, twijfels en onzekerheden en dat is meer dan wat de meeste mensen ooit zouden durven doen. Al ken ik je niet persoonlijk, ik wil je laten weten dat je een ontzettend waardevol persoon bent voor deze wereld en dat je misschien, ooit op een dag, iemand anders kan helpen met zijn of haar angsten. Blijf in jezelf geloven Kim, en het wordt weer beter, werkelijk waar!
    ps. wat mij ook goed helpt bij mijn angsten is elke avond een lavendel geurkaars branden en dagelijks een avocado eten, zoek er maar eens iets over op op internet ;)

  3. Er is niks dat ik je kan schrijven, wat ook maar enigszins zou helpen. Maar er wordt aan je gedacht en meegeleefd. Het kaarsje dat ik vanavond brand is speciaal voor jou Kim.

  4. Ik weet niet goed hoe ik moet reageren. Het is de eerste keer dat ik een reactie achterlaat op je geschreven blogs, terwijl ik je wel al een langere tijd volg. Ik wil laten weten dat ik aan je denk, dat ik je gun om je beter te voelen, om meer lichtpuntjes te zien en daadwerkelijk te voelen, want dat verdien je! Ik wil zeggen dat ik je gevoel herken, zo erg herken dat het pijnlijk is. Dat ik er zelf stil door word en voor het eerst het lef heb gehad om te reageren onder één van je blogs. Omdat ik het dapper vind dat jij dit allemaal deelt. Dat je je zo kwetsbaar opstelt. Weet je, dat zegt dat jij onwijs krachtig bent, zo krachtig dat je meer aan kan dan je denkt en dat je ook hier doorheen kan. Echt waar. Je hoeft het niet te geloven, ik geloof het ook niet bij mijzelf. Maar vecht door, dan doe ik dat ook. Pas op jezelf.

  5. Ik weet niet zo goed wat ik tegen je moet zeggen, ben sprakeloos van de vele herkenning die ik lees. Maar weet je, binnenkort zal het beter zijn. Dan kan ook jij je diploma halen, ik heb er alle vertrouwen in! Xoxo

  6. Knuffel! <3
    Had je nu al antidepressiva geprobeerd? Want het werkt werkt dan misschien niet altijd tegen angsten, maar misschien wel tegen de lege gevoel

  7. Hei lieve Kim,

    Jouw verhaal is mijn verhaal en ik zou je heel graag willen helpen 💝 ik herken het zo erg. Als je het fijn vind om eens te appen mag dat altijd (0618050331) , want samen staan we sterk. Heel veel liefs Esmy

  8. Zwaar, lieve Kim.
    Liefs en een knuffel. Jij mag er zijn. Inclusief moeite met leven en somberheid. Hopelijk gaan die twee uiteindelijk weer eens weg of worden ze weer minder. Houd je vol? Sterkte.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers liken dit: