Close
redden van een leven

“Ik sta nú op het spoor!”

Hoe ver moet je gaan als het gaat om het helpen van anderen? Hoever kun je gaan als het gaat om het helpen van anderen? Ik wil altijd alles voor een ander doen, iedereen helpen en niemand teleurstellen. Maar hoe ver moet ik gaan? Wanneer ben ik niet meer degene die moet of kan helpen? Wanneer moet ik iemand anders inschakelen? Zelf vind ik het heel lastig om hierin grenzen aan te geven, omdat ik eigenlijk niet zo goed weet waar mijn grenzen nu eigenlijk liggen.

Sinds ik groepstherapie heb gehad, een blog heb en een instagram-recovery account heb gemaakt raak ik regelmatig aan de praat met lieve mensen. Vaak zijn mensen met problemen de liefste mensen. Ze weten immers hoe het is om je niet goed te voelen, ze willen je vaak maar al te graag helpen. Lief vind ik dat. Met alle liefde doe ik dat ook bij hen: een luisterend oor bieden, samen kijken naar oplossingen, gewoon even lekker zeuren, wat dan ook, ik doe het met liefde.

De laatste tijd loop ik wel tegen iets aan. Een deel van de mensen met wie ik praat is suïcidaal en wil het liefst niet verder leven. Dat is een heftig iets, maar op zich vind ik het geen enkel probleem om erover te praten. Ik vind het misschien ergens juist fijn, omdat het nergens anders kan. Ik kan natuurlijk niet bij de bakker een praatje over zelfmoordgedachten gaan houden. Of nou ja, het kan, maar of het gewenst is weet ik niet… Dat is bij de lieve mensen die ook problemen hebben anders, zij willen er vaak ook graag over praten.

Wat ik moeilijk vind is het dealen met de zelfmoordneigingen. Wanneer iemand mij vertelt dat ze bij het spoor staat, wanneer iemand mij vertelt dat hij of zij een overdosis heeft genomen of wanneer iemand echt duidelijk in gevaar is. Dat vind ik heel erg moeilijk. Ik wil iemand zo graag helpen, maar ik weet niet hoe. Ik voel me machteloos. Ik praat en praat en praat, maar het helpt niet. 112 wordt niet gebeld, het gevaar wordt niet afgewend, niks… Dat is begrijpelijk, want het is een keuze. Die keuze kan ik niet zo 1, 2, 3 beïnvloeden. Dat begrijp ik heel goed.

Maar vaak spreek je mensen op een moment dat ze eigenlijk heel erg graag geholpen willen worden. Het moment waarop ze ‘gered’ willen worden. Misschien is het een punt waarop ik zou moeten aangeven dat ze over mijn grenzen gaan. Dat mijn grens ligt op een punt voor het moment van zelfmoord plegen. Dat ik niet wil dat ze dat met mij delen. Ik vind het heel lastig, want ik wil dat ze mij vertrouwen. Ik wil dat ze mij informeren wanneer dat kan. Ik wil ze helpen. Ik wil als ik dat aandurf 112 bellen, ik wil er voor ze zijn wanneer dat kan.

Waar mijn grens ligt weet ik niet. Wil ik dat niemand me ooit meer dit soort dingen verteld? Nee. Ik wil graag dat mensen delen en vertrouwen. Ik wil graag helpen.

Dus hoe ver moet ik gaan in het helpen van anderen? Ik wil het liefst tot het uiterste gaan, maar of dat gezond is en of het me lukt, dat weet ik niet. Ik heb laatst een nacht wakker gelegen omdat iemand aan had gekondigd zelfmoord te gaan plegen en ook daadwerkelijk vermist was. Ik heb regelmatig continue de twitterpagina van de NS ververst om te zien of er een ‘aanrijding met een persoon’ was geweest. Is dat oké? Of moet mijn grens daarvoor liggen? Ik weet het niet. Tegen anderen zou ik zeggen dat je door moet gaan zolang het goed voor je voelt. Dat je op jezelf moet passen en op de gedachten en gevoelens die de gesprekken oproepen. Tegen anderen zou ik ook zeggen dat je nooit verantwoordelijk bent voor iemand anders’ keuzes en acties. Wat er ook gebeurt, het is nooit jouw schuld.

Misschien moet ik die adviezen zelf ook maar eens gaan opvolgen.

Hoe ga jij om met het helpen van anderen en de grenzen die daarbij komen kijken?

Liefs

31 thoughts on ““Ik sta nú op het spoor!”

  1. Wat een interessant en heftig stukje! Ik heb hier ook regelmatig mee te maken. Mensen nemen mij snel in vertrouwen en delen een hele hoop. Mijn grens is als ik mij er zelf niet meer goed bij voel. Ga ik zelf liggen piekeren of nachten wakker liggen door de gedachten van anderen, dan geef ik het aan en wil ik er niet meer verder naar luisteren. Wel vraag of waarschuw ik ander een persoon of instantie zodat iemand anders er ook vanaf weet. Soms niet in overleg met die ander, maar dat geeft mij iets meer rust.

  2. Ja, dat is heel erg lastig. Ik heb er zelf ook regelmatig mee te maken. Het lastige is dat het ook nog eens per persoon verschilt. Ik weet bijvoorbeeld van één iemand: Als zij het doet, dan hoor ik dat de volgende dag als het al gebeurd is. Zij zal mij nooit ”belasten” met een aankondiging. Zelf zou ik dat ook nooit gedaan hebben. Sterker nog, niemand wist dat ik suïcidaal was. Ik hou zelf de stelregel aan: Iemand die zelfmoord wil plegen kondigt het niet aan. Die is in één keer weg. Bij degene die wél aankondigen weet ik dat ze vaak gered willen worden. De kans is dan ook een stuk kleiner die zij daadwerkelijk een einde aan hun leven maken. Ik zeg niet dat de kans er niet is, maar de kans is een stuk kleiner. Ik geef altijd aan dat ze naar 113 online moeten gaan, omdat ik niet de persoon ben om hen op dat moment bij te staan hoe graag ik het ook zou willen. Ik trek dus heel duidelijk een grens. Ik kan en wil hen op dat moment niet bijstaan. Dat is uit bescherming voor henzelf maar ook voor mijzelf. Ik snap dat je er graag voor iedereen wilt zijn, maar wakker liggen, piekeren, op de ns checken, wat mij betreft is dat over de grens. Die grens ligt voor iedereen echter anders. Bepaal die grens goed voor jezelf en hou je eraan. Dat maakt het voor jou ook minder zwaar.

    1. Ik ben ook van mening dat degenen die het aankondigen ergens nog de hoop hebben dat iemand ze zal redden. Dat maakt het (in mijn ogen) juist zo belastend, je wilt zo graag helpen, maar hoe? Je kunt iemand niet via een whatsappberichtje niet-suicidaal maken, of iets in die richting.
      De grens is lastig, omdat ik ook niemand ‘wil laten vallen’ op het moment dat ze schreeuwen om hulp. Grenzen hoop ik wat duidelijker te krijgen (en te durven aangeven!)
      Liefs

  3. Heftig! Ik denk dat het advies wat je anderen geeft hartstikke goed advies is. Waarschijnlijk ook voor jezelf. Vanuit mijn werk ben ik gewend om hierover te praten, maar privé zou ik dat ook erg lastig vinden. Zorg in ieder geval ook goed voor jezelf en probeer er niet in je eentje mee rond te lopen.

  4. Ik denk dat je een dit artikel goed antwoord geeft op je eigen vragen. Je weet stiekem wel wat je grenzen zijn, maar vind het moeilijk ze hardop te stellen. Ik vind het heel knap dat je er voor zoveel mensen bent en ze helpt. Ik snap dat de verantwoordelijkheid – dat overigens niet jouw verantwoordelijkheid is, maar van de persoon en zijn/haar hulpverlener – soms zwaar is. Het is ook niet eerlijk dat zij jou met zulke zware berichten belasten. Ga door met het luisterende oor, maar neem niet teveel verantwoordelijkheid op je.

  5. Dat is inderdaad enorm lastig. Ik heb altijd het idee, als mensen dat sturen, twijfelen ze, dan is er een grote kans dat ze het niet gaan doen. Want waarom? Als ze het echt willen doen ze het meteen en sturen ze geen berichten daarover. Iedereen die ik verloren ben door ZM, dat was zonder ‘aankondiging’, dat was onverwachts en plots. Iedereen die me die berichtjes stuurde, is er nog steeds… Of heeft op dat moment niets gedaan. Je grenzen aangeven is enorm belangrijk. Dat heb ik ook moeten leren, want ik werd er zo in meegetrokken, dat ik het niet meer zag zitten als hun dat zouden doen en ik er dan maar achteraan zou gaan. Dat is enorm heftig en helemaal niet helpend. Stel je grenzen op en geef ze aan! <3

    1. Dat is ook zo, ik ben het zeker met je eens. Ergens zit bij mij toch de angst dat ze het wél doen. Dat het feit dat ik een grens aangeef in hun ogen betekent dat ik niet om ze geef en dat het dan de druppel is.
      Volgens mij heb jij het ook heel zwaar gehad, meis. Knap dat je hebt geleerd je grenzen aan te geven.
      Liefs

  6. Pfoei ja echt heel erg lastig dit.. ik denk dat je in zo’n geval je eigen grenzen zeker over gaat, maar aan de andere kant weet ik niet of dat in zo’n situatie erg is. Het is een situatie die sowieso over alle grenzen heen gaat. Zo veel onmacht, je kan gewoon vrijwel niks.
    Ja je kan 112 bellen, iemand die fysiek bij die persoon in de buurt is, maar ja, en dan? Dan kan het alsnog gebeuren.

    Wat super naar dat je dat laatst meemaakte.. dat je dan twitter loopt te checken op zoiets, brr.. echt heel naar :(

    Ik weet het ook niet.. ik denk dat je altijd op het moment zelf het beste aanvoelt wat je het beste kunt doen. Dat onderbuik gevoel.
    En inderdaad het is nooit nooit jouw schuld.

    1. 112 bellen is inderdaad het beste in een situatie waarin je weet waar iemand is. Zij zijn de enigen die iemand uit eindelijk zelfs fysiek kunnen tegenhouden. Het kan nog steeds gebeuren, maar je hebt dan wel alles gedaan wat je kon, denk ik. Mijn belangst is alleen zo groot dat ik zelfs in zulke situaties 112 niet durf te bellen.. haha… Stom hè?
      Liefs

  7. Oh, dit raakt me. Het is namelijk heel erg herkenbaar voor me.
    Ik heb een hele tijd op bepaalde fora en dergelijke rondgehangen, toen ik nog erg depressief was maar wel anderen daarin wilde helpen. Ik wilde vooral mensen helpen met suicidale gedachten.
    Op deze manier heb ik veel mensen leren kennen, veel met mensen gesproken, veel mensen hun zegje laten doen… en ook een aantal mensen verloren.
    Het is een gevaarlijke weg die je inslaat, als je niet weet hoe je jezelf tegen dat soort momenten moet beschermen. Ik zag het stom genoeg niet aan komen en ik voelde me vreselijk schuldig dat ik ze niet kon redden.
    Voor mezelf besloot ik om de grens te trekken bij hen die duidelijk aandacht zochten door zelfmoord te gillen. Hen die me zeiden dat ze ergens stonden, dat ze het wilden doen, en vroegen of ik wist waarom ze het niet moesten doen. Mij feitelijk vroegen ‘waarom zou ik het nu niet doen?’ Dit waren de mensen die ’t voor mij het meest moeilijk en benauwend maakte en ik werd er erg ongelukkig van.
    Trek grenzen. Bescherm jezelf. Ga er niet teveel in mee en voed het niet. Het is heel lief van je dat ze met jou erover mogen praten en daar is echt niets mis mee. Maar sta het niet toe dat jij degene bent die hen moet vertellen waarom ze niet voor de trein moeten springen op dit moment.

  8. Helaas herkenbaar. Grenzen aangeven op het gebied van hulp bieden is heel moeilijk. Maar waar de grens moet liggen is helemaal aan jou zelf. Hoe graag je ook mensen wil helpen het moet niet ten koste van jezelf gaan. Ik ga ver in praten en doen, maar over zelfmoord valt met mij geen gesprek te hebben. Ik wil me geen zorgen hoeven maken over mensen. Ik ben ooit met een gesprek over zelfmoord in de problemen geraakt en dat wil ik nooit meer. Daarnaast ben ik best wel eens beïnvloedbaar en ik moet voor mezelf kiezen en niet voor andere. Hierin kan ik ze niet helpen. Ik hoop dat je de grens snel vindt en vooral durft aan te geven.

  9. Moeilijk, heel moeilijk. Ik heb een tijdje gehad dat een vriendin en ik elkaar zo in de put praatten. Maar we waren elkaar ook tot steun. Van onze psychologen moesten we even het contact stilzetten. Dat deden we zonder dat we dat van elkaar wisten. Heel naar was dat.

    Ik praat nauwelijks meer over zelfmoord. Ik doe het wel alleen dan, maar waarschijnlijk durf ik niet eens. Een ander helpen op het moment dat hij een zelfmoordpoging wil doen, dat kan ik niet. Ik kan best 112 bellen en zal dat in een noodgeval ook doen. Maar ik ben GEEN hulpverlener, alleen een vriend. En een hulpverlener is GEEN vriend. Het verschil: de hulpverlener heeft professionele verantwoordelijkheid, de vriend persoonlijke betrokkenheid. Als we dat onderscheid nou eens zouden maken…

    1. Dat zou heel fijn zijn..

      Het punt is dat ik nog heel goed weet hoe ik zelf om hulp vroeg in die periode. Ik durfde de professionals niks te vertellen uit angst voor een opname, maar mijn vriendinnen moest ik er niet mee belasten. De schreeuwen om hulp die ik deed waren eigenlijk uit angst – ik wilde wel hulp, maar was er te bang voor.

      De kans dat dit voor anderen ook zo is bestaat en ik weet hoe naar dat voelt. Hoe alleen dat is. Dus ik ga tot de grens, maar er ook heel erg vaak overheen..
      Liefs

  10. Wow, dit verhaal had mijn gedachte kunnen zijn. Echt onwijs goed verwoord. Ondanks dat ik voor hulpverlener studeer, vind ik het ook nog lastig. Vooral als het om vriendinnen gaat. Ik ben vaak de eerste bij wie ze aangeven dat het niet goed gaat, en aan de ene kant vind ik het heel fijn dat ze me blijkbaar vertrouwen en dat ik ze een steun kan zijn. Maar het geeft ook een enorme verantwoordelijkheid. Een vriendinnetje van mij gaf ook aan dat het niet goed ging, en samen praatte we er heel vaak over ook omdat wij elkaar goed begrepen en we alles konden zeggen zonder dat we het raar vonden ( we probeerden elkaar er vanaf te helpen, niet verder op in te praten). Zij zei vaak dat ze jong zou sterven door zm en ik heb haar ook ‘verplicht’ om hulp te zoeken, wat ze ook heeft gedaan. Helaas ging het bericht dat er ‘een aanrijding met een persoon’ was, wel over haar. Sindsdien is mijn angst ook alleen maar gegroeid en kan ik nachten niet slapen als ik weet dat het slecht gaat met vriendinnen. De vriendin die het ook daadwerkelijk heeft gedaan heeft op dat moment geen appje gestuurd, en eigenlijk ben ik daar wel blij mee. De kans is inderdaad groter dat ze het doen op een moment dat niemand het weet, dan na een appje, maar toch vind ik dat je het áltijd serieus moet nemen. Je grenzen aangeven is daarin wel heel belangrijk. Én heel moeilijk. Vooral inderdaad als je het soms zó goed begrijpt.. Dikke knuffel voor jou <3

    1. Oh, wat ontzettend heftig! Pfoe! Alsnog heel erg veel sterkte met het verlies van de vriendin.
      Ik snap heel goed dat je je daardoor nog angstiger bent geworden. Zou je bij je vriendinnen durven aangeven dat dit is gebeurd? Misschien is het ‘fijn’ voor ze om dit te weten en er toch in zekere mate rekening mee te houden. Ze kunnen jouw zorgen niet wegnemen natuurlijk, maar wellicht kunnen ze je wel geruststellen dat ze slechts willen praten en steun zoeken maar dat je je geen zorgen hoeft te maken.
      Liefs

  11. Eigenlijk heb ik helemaal niks meer toe te voegen aan wat er hierboven al gezegd is. Ik denk ook dat als mensen het leven echt niet meer zien zitten je ze toch niet tegen kan houden. Voor anderen is het vaak een schreeuw om hulp en je kan ze advies geven waar ze die kunnen bereiken en zeggen dat je hen steunt, maar jij bent uiteindelijk niet degene die ze kan helpen. Denk goed om jezelf met dit soort dingen hoor meis!

  12. Heftig en ik denk in elke situatie weer anders. Wel ben ik van mening dat je er nooit vanuit mag gaan dat het om schreeuw om hulp gaat.

    Je zult zelf eerst sterk moeten zijn om een ander echt te kunnen helpen, anders zwak je zelf ook af en heb je twee of meer personen zwak. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet verwoorden zonder heel hard over te komen. Denk aan de situatie vliegtuig, een moeder zit naast het kind en de zuurstofzakjes/kapjes komen naar beneden vallen volgens de regels moet eerst de moeder het kapje om zodat ze het daarna goed bij haar kind kan vastmaken.

    1. Dat ben ik zeker met je eens. Je mag en kan zo’n opmerking niet afdoen als schreeuw om hulp en zeggen dat iemand die het zegt het tóch niet doet.
      Mooie vergelijking maak je. Heel erg mooi.

  13. Awh moeilijk ): Ik hoop dat ik je niet heel vaak in deze situatie heb gebracht. Als dat wel zo is, probeer het aan te geven. Als je dat kan? Als je het zelf niet kan is het misschien fijn om een anders te vragen om het van je over te nemen, bijv. je moeder en dat die 112 belt. Ik hoop echt dat ik je niet teveel heb geirriteerd en dat je me niet irritant vind/haat! knuffel

    1. Dat heb ik nu met mijn moeder afgesproken :)
      Je hebt me nooit geïrriteerd en ik vind je niet irritant én haat je niet :-)

  14. Hoi,
    Helaas heb ik ook ervaring met deze kwesties. Ik heb 2 zomers lang een vriendin gehad die ook op het punt stond om zelfmoord te plegen. Meerdere ‘vrienden’ die ook zo moeilijk zaten (of nog zitten) en ook ieder moment konden gaan. Deze mensen zijn niet echt vrienden van me meer. Ik heb nu dus wel een soort van grens getrokken. Want ik kon er echt niet meer tegen. En niet alleen over mogelijk zelfmoord plegen, maar ook over depressief zijn. Ik heb bij enkele ‘vrienden’ behoorlijk de stekker eruit getrokken. Ik ging er zelf aan onderdoor. Ik had het gevoel dat ik op een gegeven moment voor iemand zelf een hulpverlener geworden was, en dat trek ik toch echt niet.

    Ik hoop dat jij ook deze keuze kan maken. Ik heb het jaren volgehouden. Maar ik kon er echt niet meer tegen.

    Sterkte,
    Alisha

  15. Oh, ik ben wat vergeten.
    En ja, ook ik heb mensen verloren (persoonlijk en niet-persoonlijk) door suicide. En die vrienden over wie ik net vertelde, ik heb het ze niet gezegd dat ze over mijn grenzen heengingen. Ik heb in 2 gevallen het contact gewoon dood (wat klinkt dat stom, grin) laten bloeden.
    Maar ja, ik mis ze ook wel.

    Alisha

  16. Ik weet dat dit al wat ouder is, maar ik vind het zo prachtig geschreven en vooral ook zó herkenbaar. Een vriendinnetje van mij die ik ook ken uit de instagram community vertelt mij regelmatig over de plannen die ze heeft, ze heeft me zelfs een keer een foto gestuurd van haar kots na een overdosis, en weigert altijd iemand in te schakelen. Ik krijg regelmatig appjes om 12 uur ’s nachts met dat ze morgen voor de trein gaat springen en ik vind het nog steeds lastig om dan aan te geven dat als ze dat echt gaat doen ik die verantwoordelijkheid niet kan dragen. Meestal blijf ik dan met haar op en vertel ik haar hoe waardevol ze is en vaak wordt zij dan boos en gaat offline. Vervolgens blijf ik inderdaad ook in onzekerheid achter en hoop ik maar de volgende dag nog wat van haar te horen. Ik heb één keer haar zus gecontacteerd via facebook(dat was na die foto), maar voorderest weet ik het ook nooit goed. Vaak lees ik trouwens achteraf wel op haar instagram dat ze het aan haar ouders heeft vertelt en ze heeft al meerdere keren een crisisopname gehad en eigenlijk is dat het enige moment dat ik het dan los kan laten, omdat ik weet dat ze dan veilig is. Ik besef me heel goed dat dit een schreeuw om hulp is en dat ze me niet zo vaak zou appen als ze echt dood wilde, maar ik vind het toch moeilijk om hier niet op in te gaan, vooral omdat die wanhoop toch ook wel heel erg herkenbaar is. Ik hoop dat jij ondertussen hebt geleerd je grenzen hierin aan te geven, want het is best wel lastig zo. Liefs,

    1. Oh, wat is dit herkenbaar. De onzekerheid, vooral die onzekerheid vind ik zelf nog steeds echt “killing” (ha-ha-ha). Je weet het niet. En ja, misschien is het een schreeuw om hulp, maar de hulp die degene wil wordt vrijwel nooit geboden en dat is zo ongelofelijk verdrietig. Ook crisisopnames zeggen (helaas) weinig, ook daar lukt het mensen om toch een eind aan hun leven te maken.
      Ik hoop zo dat het je lukt om ooit eens te zeggen dat jij die verantwoordelijkheid niet wil en kan dragen. Want dat is hoe het is. Dit kan niemand dragen, dit moet een vriendin niet hoeven dragen. Dat is veel te veel…
      Hele dikke knuffel en mocht je willen, je mag me altijd een berichtje sturen op FB op via mail oid.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers liken dit: