Close

Hoe is de drukke week me vergaan?

Vorige week schreef ik een blogje over de drukke week die zou volgen. Vandaag breng ik jullie op de hoogte van hoe het me is vergaan. 

Maandag
Op maandag kwamen de eerste levensloopbegeleiders kennismaken. Ik zal maar direct beginnen met het belangrijkst: het is me niet gelukt om bij deze afspraak zelf aanwezig te zijn. Dat is wel erg kort door de bocht dus ik zal een beetje uitleggen hoe het is gegaan.

’s Ochtends werd ik al in paniek wakker. Hoe dat kwam? Geen idee. Misschien had ik de avond daarvoor al zo veel spanning opgebouwd dat ik ’s ochtends daardoor in paniek wakker werd. Ik bleef erg lang in bed liggen. De dag uitstellen… Ik had geen puf.

Toen was het toch echt tijd om op te staan. Met moeite klom ik uit bed en kleedde ik me om. Ik voelde dat de paniek erger werd, maar wist ook dat me altijd is verteld dat afleiding helpt. Dus ik zocht afleiding. Ik ging met Pojke naar buiten, maar daar kreeg ik een fysieke paniekaanval. Eerder had ik vooral mentale paniek. Die afleiding hielp dus niet echt.

Mijn moeder kwam thuis om te lunchen en moest daarna snel door naar de tandarts. Ze zou op tijd thuis zijn zodat zij de deur zou kunnen open doen voor de begeleiders. De tandarts vond plots een extra gaatje en daardoor was zij er nog niet toen de begeleiders aanbelden.

De spanning en paniek waren bij mij inmiddels zo hoog opgelopen dat ik naar boven ben gevlucht. Me tussen mijn bed en de muur heb verstopt en daar compleet verstijfd heb gezeten. Tot ze weg waren. Mijn moeder is meerdere keren boven komen vragen of ik naar beneden wilde komen. Of het lukte. Het antwoord was telkens “nee”. Het ging niet mee. Verstijfd.

En ja, ik heb wel foto’s gepost (voor degenen die mij volgen op instagram en nu denken “ja maar Kim, dat is niet waar”), maar dat zegt niets over hoe het toen met me ging. De foto’s zijn allemaal vanaf precies dezelfde locatie, in precies dezelfde positie genomen.

Achteraf was ik ontzettend teleurgesteld in mezelf. Dat het me niet was gelukt, dat ik had “gefaald”. Ik heb later wel gemaild om een nieuwe afspraak te maken, omdat ik denk dat zij mij wel veel kunnen bieden.

Dinsdag
Dinsdag had ik een afspraak met een andere levensloopbegeleider (van een andere organisatie). Bij deze afspraak ben ik wel aanwezig geweest. Veel informatie gekregen en gehoord wat zij voor mij kunnen doen. Erg aardige mevrouw die aangaf dat “ze me heel graag wilden hebben”. Voor nu vraag ik me echter af of wat zij bieden passend voor mij is. Ze hebben logeerweekenden waar ik heen zou mogen (als PGB het toelaat). Dat zou voor mijn moeder erg fijn zijn, even “rust” voor haar.

Verder is hun hulp heel erg gericht op het samen dingen doen. Voor mij lijkt dit nu nog een stap te ver. Ze beschreef dat ze met sommige jongeren naar school gingen, met anderen boodschappen ging doen of ging koken. Weer met iemand anders ging ze schoonmaken. Dit zijn allemaal erg praktische dingen. Daarvoor moet je wel goed weten waar je naartoe wilt. Dat is voor mij erg lastig.

Ik heb geen “doel”, geen idee waar ik heen wil of kan. Deels is het dat ik er niet meer in geloof dat ik ooit iets zal kunnen, maar grotendeels is het echt het niet kunnen voorstellen van hoe de toekomst eruit zal zien.

Een beetje als wanneer mijn moeder mij zegt dat ze het niet erg vindt om alleen naar de rommelmarkt te gaan op Koningsdag. Dat kan ik mij niet voorstellen, puur omdat ik dit nu niet zou kunnen. Ik heb in dat opzicht vrij weinig inlevingsvermogen. Ik weet niet of het mogelijk is om weinig inlevensvermogen in de toekomst te hebben, maar mocht dat zo zijn, dan heb ik daar “last” van.

Woensdag
Woensdag hadden we een afspraak met iemand die ons zou gaan helpen met het voorbereiden van het keukentafelgesprek met de gemeente. Dit is een gesprek dat je hebt om te bepalen of je in aanmerking komt voor een PGB en zo ja hoe hoog dat PGB dan zal zijn.

Vrijwel direct gaf de mevrouw aan dat we bij haar niet goed zaten, terwijl de gemeente ons naar haar had doorverwezen. Mevrouw in kwestie verwees ons weer terug naar de gemeente. Zucht. Van het kastje naar de muur. Wanneer de mevrouw mij iets vroeg waar ik het antwoord niet op wist zei ze telkens “ja joh, tuurlijk weet je dat wel!”. Nee mevrouw, ik weet het niet, anders zou ik wel gewoon antwoorden. Op een gegeven moment ging ze me “aaien”, om te troosten, of zo. Omdat ze het allemaal zo heftig en naar vond.

Ik denk dat we kunnen vaststellen dat dit gesprek heeft bijgedragen aan mijn “anger management”. Heb ik dat ook weer eens getraind.

Na de meest nutteloze afspraak ooit zijn we even doorgereden naar het ziekenhuis. Donderdag zou een van mijn verstandskiezen worden getrokken en het is prettig om vast te weten waar ik precies moest zijn en hoe het er daar uitzag. Daar zijn gaf heel veel spanning, maar uit eindelijk toch ook rust, omdat ik wat duidelijkheid had.

Woensdagavond ben ik met mijn moeder wezen zwemmen. Dat was best fijn. Het was druk en het was niet zoals in Frankrijk, maar het was toch wel even fijn.

Donderdag
Donderdag was de voor mij lang gevreesde dag. Het verwijderen van mijn verstandskies… Achteraf is dit enorm meegevallen! :-) Even schrikken toen bleek dat ik niet de kaakchirurg had die op mijn bevestigingsbrief stond, maar toen ik over die schrik heen was, was het oké. De arts vroeg of ik een voorkeur had voor welke kies er eerst uit ging. Hier had ik over nagedacht en antwoordde dan ook direct “rechts!”. Hij keek heel erg verbaasd. Ik verwacht dat de meeste mensen zeggen “doe maar wat, ze moeten er toch allemaal uit”, of iets dergelijks. Gelukkig antwoordde hij best vrolijk “oké, dan doen we dat!”.

Verdovingen deden nauwelijks pijn, terwijl ik dacht dat die erg veel pijn zouden doen. Mijn kies was erg snel verwijderd. De assistentes probeerden me te kalmeren, omdat ik lag te trillen in de stoel, maar dat lukte niet. Gaf ook niet zo veel. Ik had die spanning wel verwacht.

Vrijdag – zondag
Vrijdag tot en met zondag heb ik veel tijd in bed doorgebracht. Ik voel me erg somber en heb bij vlagen veel last van mijn kaak, mijn rug en mijn heup. Ik was heel erg moe. Waarschijnlijk door de drukke week en de medicatie. Nou goed, geen fijne dagen.

Er waren ook mooie momentjes tijdens de slechte dagen hoor. Het is niet allemaal kommer en kwel. Daarom wil ik deze blog ook juist afsluiten met de mooie momentjes van de afgelopen dagen.

Geocachen in de wijk met mamma ♥ Een lief kaartje van mamma ♥ Een toffe nieuwe sportbroek ♥ Een leuk idee voor een creatief project ♥ Knuffelen met Pojke ♥ Mijn stemming die tijdelijk wat omsloeg naar wat “positiever” ♥ Een leuk cactusje dat ik kreeg van mijn opa en oma ♥ Steun mogen en kunnen ontvangen ♥ De Olympic Trials van Amerikaans turnen terugkijken ♥ Breakers ♥

Liefs

7 thoughts on “Hoe is de drukke week me vergaan?

  1. Hee Kim,

    Wat een enorme heftige week heb jij achter de rug. Ik heb zoals je wellicht weet ook een pgb budget (sinds vorig jaar gaat dat via de wmo van de gemeente). Daarmee koop ik dagbesteding en begeleiding individueel in.

    Inmiddels heb ik, door verschillende omstandigheden, nu mijn derde begeleidster. En met alle drie deed/doe ik andere dingen. De eerste kwam in een absolute crisissituatie bij mij terecht. Zonder dat ik überhaupt wist wat ik nodig had was zij de drijvende kracht dat er voor zorgde dat er weer wat structuur en regelmaat in huis kwam. En hield een vinger aan de pols betreffende mijn kinderen. Zij is ongeveer 3 jaar gebleven.

    De tweede begeleidster hielp mij in aanloop naar en na de operatie met het activeren van mijn leven. Voornamelijk door veel te wandelen met mij. Waar ik dat alleen niet durfde. Soms praatten we, over het weer of serieuzere zaken, soms ook niet.

    Mijn derde en huidige begeleidster ken ik al wat langer en kent mij door en door. Waar ik A zeg maar B denk weet ze feilloos de B te benoemen. Dat is confronterend, maar goed. Samen met haar werk ik aan het verder invullen van mijn leven op verschillende vlakken. Wat wil ik, wat kan ik… Dat soort dingen.

    Vaak zijn de zaken die ik doe of bespreek gaandeweg gekomen. En voor mij werkt dat erg prettig. De ene dag kan ik namelijk meer dan de andere dag.

    Wat ik met dit lange verhaal wil zeggen is dat ik hoop dat jij ook een pgb krijgt en daarmee zorg in kunt kopen die je, met wat hulp, zelf in kunt delen. Omdat jij weet wat werkt en wat niet. Het hoeft geen vaststaand iets te zijn maar iets dat kan groeien. Begeleiding zodat jij kunt groeien, op jouw tempo.

    Ik hoop dat je niet al te veel last meer hebt van het trekken van je verstandskiezen.

    Liefs, Noirona

  2. Lijkt me echt wel een kutweek te zijn geweest maar je hebt het overleefd. Niet opgeven en don’t ever think dat je er alleen voor staat because you are not. Wanneer is de nieuwe afspraak trouwens?

  3. Begeleiding verschilt heel erg per persoon. Tuurlijk zijn er richtlijnen in de organisatie, maar kan per persoon verschillen waar ze zich op richten.. tijdens een intake kun je daar verder naar kijken en kijken wie past (dat doen ze meestal wel).

    Mijn begeleidster is ook praktisch, maar komt op slechte dagen ook gewoon voor wat afleiding en doen we niet direct iets praktisch.. maar gewoon even afleiding en aanspraak.

    Goed in elk geval dat je de gesprekken hebt (of in elk geval je moeder) zodat je een beetje weet wat er is allemaal.

    Heb je nog geinformeerd naar MEE?

    Succes komende week en gun jezelf wat herstel tijd. ♡♡

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: