Close
Red me dan! Help me dan! Ik kan het niet alleen!

Red me dan! Help me dan! Ik kan het niet alleen!

Heel vaak zie ik het gebeuren: mensen die gered willen worden. Dit is vooral iets binnen de psychiatrie, wat natuurlijk best logisch is want met uitzondering van het ziekenhuis zijn er maar weinig plekken waar je gered moet worden. “Help me! Red me! Ik kan het niet alleen!” Mensen schreeuwen vaak om hulp, krijgen die ook, maar willen dat hun psycholoog hen redt. En dat doen ze niet.

Helaas, niemand kan je redden. Dat zul je echt zelf moeten doen. Hoe goed de psycholoog, psychotherapeut of psychiater ook is, ze kunnen je niet redden. Ze kunnen je een hand geven, een enorme reddingsboei desnoods, maar jij zult hem moeten vastpakken en je eraan omhoog trekken. Hoe moeilijk dat ook is, want dat is het zeker! Het is niet makkelijk en ik verwijt ook helemaal niemand iets wanneer ik zeg dat het belangrijk is om zelf aan de slag te gaan of wanneer ik zeg dat ik zie dat mensen zich volledig overgeven aan de hulpverlening.

Het is ergens wel logisch. Je kunt niet meer, je bent op. Daar komt de hulpverlening om de hoek, ze geven je even die eerste veiligheid en zorgen dat je niet verdrinkt. Maar dan komt het moeilijkste en vervelendste, de echte stappen, het echte redden. Vaak lukt het namelijk wel om jarenlang net niet kopje onder te gaan, om de boei net zo te grijpen dat je niet ten onder gaat. Dat is helaas niet genoeg. Dat is geen leven. Toch geven mensen zich vaak volledig over aan de hulpverleners. Zij moeten het oplossen, want zij hebben ervoor geleerd. Zij zijn er toch om jou weer uit de problemen te krijgen? Je weer naar school te krijgen? Het is vaak heel lastig om te zien dat je zelf veel meer verantwoordelijkheid hebt dan je denkt. Dat dingen je niet overkomen, dat je daar wel degelijk invloed op hebt.

Zelf ben ik helaas ook best goed in het overgeven aan de hulpverlening. Al ben ik tegelijkertijd altijd best wel in strijd met de hulpverlening – bij mij is het altijd een wankel evenwicht dat meer van de ene kant naar de andere kant schiet dan dat het mooi in evenwicht is, helaas. Ik vind het moeilijk om te zien dat ik verantwoordelijk ben voor mijn stappen. Misschien nog meer voor de stappen die ik niet zet. Vaak geeft dit me het gevoel dat ik dan niet graag genoeg wil. Als ik namelijk maar graag genoeg zou willen, dan zou ik het toch wel kunnen?

Vaak genoeg wacht ik tot de hulpverlener het werk gaat doen – zijn werk gaat doen. Zoals ik eerder al schreef: zij hebben er toch voor gestudeerd?! Meerdere keren heb ik gewacht tot de hulpverlener me zou gaan vertellen wat ik precies moest doen en hoe. Dat kunnen ze niet, helaas. Daar ben ik inmiddels achter gekomen. Je zult altijd zelf mee moeten denken naar oplossingen en uitdagingen, hoe lastig dat ook is.

De therapeut kan je helpen, maar het echte werk moet je zelf doen. Ze kunnen je allerlei handvatten geven, maar uit eindelijk met je er zelf iets mee gaan doen op het moment dat het nodig is. Dat is eng en heel moeilijk, maar anders kan er niks veranderen.

Hoe sta jij hierin? Geven patiënten zich teveel over aan hulpverleners of niet?

Liefs

30 thoughts on “Red me dan! Help me dan! Ik kan het niet alleen!

  1. Mooi en duidelijk geschreven en ik denk ook zeker dat je de waarheid spreekt. Een beter leven begint bij jezelf, in alle opzichten, hoe moeilijk dat ook is. Er zit veel meer in je mars dan je in eerste instantie denkt! De hulpverlening helpt je wel een handje, maar je moet het zelf écht willen en zelf doen.

  2. Ik herken me hier echt in. Ik heb ook gehad dat ik echt dacht: red me, help! Ik kan het niet meer. En dan blijkt dat je het toch echt zelf moet doen. Met hulp natuurlijk. Goed geschreven Kim! Liefs!

  3. Heel goed artikel weer. Dit is zo ontzettend waar. Het is ook heel begrijpelijk dat je je wilt laten redden, absoluut, maar het kan niet. Het mooie is ook, dat als je dat beseft en je néémt die verantwoordelijkheid, je ook zult voelen dat je in je eigen kracht kunt gaan staan. Dat is voel je pas als je het daadwerkelijk doet en dat is een heel mooi moment.

  4. Heel raak geschreven, Kim! Heel herkenbaar ook!
    Waar ik me geworsteld heb, is het feit dat alleen ik mezelf beter kan maken impliceert dat ik mezelf ziek heb gemaakt, dat ik daar schuld aan heb. Daar ben ik een tijdje boos om geweest.

    1. Dit is heel erg herkenbaar. Ik ben ook heel vaak boos geweest om “je kiest niet zelf om ziek te worden, maar wel om beter te worden”. Aangezien dat leek te impliceren dat het feit dat ik nu nog niet beter was volledig mijn schuld was en ik me daar schuldig voor moest voelen.
      Ik hoop dat je er nu minder mee worstelt. <3
      Liefs

  5. Yup!!! Toch kan je daar dan ook weer heel trots op zijn, als je beseft dat je het grotendeels toch zelf gedaan hebt! :)

  6. Sterk geschreven! Je hebt zeker een punt. Voor mij is het paradoxaal: aan de ene kant wil ik niet om hulp vragen en aan de andere kant laat ik veel aan de hulpverleners over i.p.v. uit mezelf stappen te zetten. Het initiatief ligt vaker bij hen dan buj mij, helaas. Pas als zij zeggen dat ik iets moet doen, lukt het me misschien. Mezelf een opdracht geven is lastiger. Dit artikel geeft me weer even een schop onder mijn kont. Ik moet het uiteindelijk zelf doen!

    1. Ik herken dat heel erg hoor! Pas zodra zij zeggen dat het moet durf je de stap misschien te zetten. Uit jezelf is nog te eng. Ik vind het al heel dapper dat je besef dat jij degene bent die uit eindelijk de stappen moet zetten en het moet doen! :)
      Veel succes!

  7. Mooi artikel! Voor mij was de eerste keer bij de psycholoog raak. Ik wist gewoon niet meer wat ik moest doen en mijn psycholoog maakte met mij een punten-programma. Alle activiteiten kregen punten en elke week moest ik een bepaald aantal punten halen. (Hetzelfde wat Iris nu ook doet).

    Dat had meteen zoveel effect, een eenvoudig hulpmiddel. Uiteindelijk doe je het zelf. Het is het extra duwtje in de rug, wat kan helpen bij het beter worden!

    1. Wat fijn dat je er met het duwtje in de rug uit eindelijk zelf kon komen. :-) Je hebt het super goed gedaan! Liefs

  8. Heel mooi artikel! Ik had voornamelijk het probleem dat ik niet geholpen wilde worden. Ik wilde niet zwak zijn en hulp moeten vragen, ik moest het van mezelf oplossen maar dat kon ik niet. Gelukkig heb ik de stap genomen en heb ik me laten helpen. Ik heb wel heel erg veel zelf gedaan, en daar is de psychologe ook heel erg trots op! Uiteindelijk moet je het zelf doen, zij geven je alleen de handvatten.
    Ik heb wel nog het probleem dat ik ontzettend boos word op mezelf als ik weer een minder goede bui heb. Dan ben ik boos dat ik dit heb laten gebeuren. Maar dat gaat gelukkig weer beter. Ik ben bijna aan het einde van het traject en ik merk dat het al stukken beter gaat. Nog niet helemaal zoals ik wil, maar ik ga door met stapjes nemen totdat ik het goed genoeg vind.

    Liefs,
    Alice

    1. Dat is ook heel erg herkenbaar inderdaad. Het niet geholpen willen worden… Dat is heel erg lastig, vooral als het heel duidelijk wél nodig is.
      Je bent goed bezig <3
      Liefs

  9. Goed geschreven Kim! Echt mooi! Toch denk ik dat soms ook patiënten het moeilijk juist vinden om de hulp te accepteren (de andere kant), en soms juist even moeten laten overgeven aan de hulpverlening. Zodat zelf de rust kunnen krijgen om weer de energie te vinden om het op te pakken. Maar inderdaad uiteindelijk pak je het zelf op – met de nodig supporters

    1. Helemaal waar! Als je niet geholpen wilt worden is het voor zowel jou als voor de hulpverlening heel erg lastig..
      Liefs!

  10. Mooi geschreven. Herkenbaar ook. Zoals je al zegt, hulpverleners kunnen je een handje helpen, maar uiteindelijk ben jij degene die het moet doen. En als je dat inzicht eenmaal hebt is het ook veel makkelijker om ‘jezelf te redden.’

  11. Ik denk dat sommige mensen inderdaad teveel verwachten van een hulpverlener. Ik weet van mezelf in ieder geval heel goed dat iemand anders mijn problemen niet kan oplossen. Ze helpt me en ik kan heel goed met mijn psycholoog praten, maar het oefenen waardoor mijn angst weggaat, doe ik nog altijd zelf. Gelukkig wist ik ook wel dat ik daarop moest rekenen en verwachtte ik niet teveel :)

    1. Ik hoopte altijd heel erg dat ze het voor mij konden doen, haha. Knap dat jij van te voren al minder verwachtte. :-)
      Liefs!

  12. Je kunt niet van jezelf eisen om het heel erg te willen. Volgens mij heb je daar nou net geen invloed op. Wat je wel kan doen is jezelf maar één optie geven: De dingen doen die horen bij je verantwoordelijkheid nemen. Dat heeft dan te maken met discipline, niet met wilskracht (ik heb daar laatst eens over geschreven trouwens). Discipline kun je trainen, wilskracht is bij de eerste de beste depri bui weer weg.

    Ik ben me altijd sterk bewust van mijn verantwoordelijkheid. Ik denk niet dat ik me ooit aan de hulpverlening heb overgegeven. Dat wil ik ook helemaal niet, ik ben nogal gesteld op mijn onafhankelijkheid. Wat niet wil zeggen dat ik altijd braaf doe wat ik zou moeten doen, soms heb ik schijt aan alles. En soms kies ik er heel bewust/gedisciplineerd voor om mezelf te redden.

  13. Mooi artikel! Je zegt dat het bij jou niet in een mooi evenwicht is, maar juist het heen en weer gaan is het evenwicht, is het leven. Ook in het leven gaat het soms goed en soms minder goed. Dat is het evenwicht!

  14. Ik weet nog zo goed dat ene moment dat twee meiden die ik via internet had leren kennen in dezelfde kliniek zaten en ik zo hopeloos en hulpeloos was dat ik hen een berichtje stuurde hoe / wat / konden zij mij daar ook helpen?

    Ik kreeg toen eigenlijk best een hard mailtje terug maar wat had ik dat nodig. Moraal van het verhaal was dat je alles zelf doet. Alles. Jij kiest ervoor om dat broodje te laten staan en jij kiest er zelf voor om de halve nacht rond te rennen. In die trant. Je kan niet verwachten van hulpverleners dat zij een toverstafje op zak hebben en alles opeens kan veranderen; dat moet je wederom zelf doen. Hulpverleners zijn er om hulp aan te bieden maar het zware werk moet je toch echt zelf doen en soms ben je dat even kwijt. Op een of andere manier.

    Fijne blog overigens!

  15. Inderdaad, de hulpverlener kan je alleen handvatten geven en je op een andere manier naar dingen laten kijken waardoor je weer een stapje verder komt, maar je zal het uiteindelijk zelf moeten doen!

  16. Heel mooi geschreven, ik merk dat ik vaak kleine (of wat grotere) stapjes zet en dan vervolgens figuurlijk mijn handen in de lucht gooi: “ik kan het niet, doe het voor mij”, helaas werkt het zo niet. Het zou fijn zijn als iemand je bij de hand kon pakken en kon zeggen hoe ik dingen moet doen, maar helaas

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: