#fitgirl: hardlopen

Even voor de duidelijkheid, de #fitgirl bedoel ik niet serieus. Ik ben geen fitgirl (ik heb heel erg de neiging “fitgurl” te schrijven..). Ik ben Kim. ;-)

Máár, ik heb wel het hardlopen weer opgepakt. Dat wilde ik al heel lang. Ergens in maart ben ik ook 1 keer 1 kilometer gaan hardlopen en sindsdien niet meer.

Tot afgelopen donderdag. 1 september. Ik voelde me niet tof, maar wist eigenlijk niet waarom en ik wist al helemaal niet wat ik ermee aan moest. Dus ik besloot mijn hardloopschoenen aan te trekken en een rondje van een kilometer te gaan hardlopen. Hoe ik er op kwam? Geen idee. Ik kreeg ineens hardloopkriebels toen ik me niet goed voelde.

Het hielp. Denk ik. Dat is natuurlijk altijd lastig, want ik heb geen idee wat er was gebeurd als ik iets anders was gaan doen of niks had gedaan, maar toen ik terug was van het rondje was ik blijer. Ik voelde me misschien wel een beetje trots. Zo trots zelfs, dat ik zo’n irritante “sporter” werd die op Facebook plaatst dat hij/zij heeft hardgelopen. ;-) (Dit vind ik overigens zelf niet irritant, eerder inspirerend, maar heb wel eens gelezen dat “men” dat irritant vindt).

Ik was blij met mijn prestatie. Vroeger liep ik op m’n gemakje 15 kilometer, nu was ik heel erg trots op 1. Dat mocht er zijn. Daar was ik zo blij om. Mijn hoofd begon niet te roepen “ja, leuk hoor, maar nu ben je na 1 km uitgeput en eerder kon je gewoon 15”. Nee. Dat was toen. Dit is nu. Dit is een overwinning en ik ben trots.

Sindsdien ben ik nog een keer het rondje wezen lopen. Ik had er totáál geen zin in deze keer. Echt, ik moest mezelf bijna letterlijk naar buiten schoppen (al kan dat natuurlijk niet). Ik wilde niet, maar ik moest van mezelf. Eigenlijk wil ik zo niet sporten, op die manier. Op de “het moet” manier. Ik wil het leuk vinden. Toch merkte ik dat het een ander soort hardlopen opleverde. Ik dacht alleen maar “als ik nou een beetje doorloop, ben ik ook weer snel thuis”. Dus liep ik 20 seconden sneller dan de eerste keer.

Mocht ik ooit nog mee doen met een hardloopwedstrijd, zoals ik eerder wel deed, dan hoop ik met heel mijn hart dat ik er totaal geen zin in heb en zo snel mogelijk klaar wil zijn. Dan loop ik misschien een beetje door. ;-)

Ik schrijf dit stukje op woensdagmiddag. Vandaag moet (/mag) ik weer. Ik probeer een schema van hardlopen, twee dagen niet hardlopen, hardlopen, twee dagen niet hardlopen, enz. enz. aan te houden. Ik ben benieuwd. Nu is het te warm om hard te lopen. Tenminste, dat vind ik. Er zijn vast bikkels die ook nu lopen, maar ik wacht even tot vanavond, tot het wat is afgekoeld. :-)

Vanavond ga ik óf weer 1 km hardlopen, zo snel als ik kan. Óf ik ga 1,5 km proberen. Ik neig nu naar dat laatste, maar ik kijk het vanavond aan. Als ik echt geen zin heb ga ik voor de 1 km, hihi. Een PR op de 1 km is ook altijd leuk, toch? ;-)

Ik zal eens kijken. Volgens mij kun je bij Runkeeper kijken wat je gemiddelde minuten per kilometer is – ook van rondes van lang geleden. Ja! Ik had gelijk! Mijn record is 27.18 minuten over 5 kilometer. Met een pace van 05:27 min/km. De langere rondes hadden echter een langzamere pace hoor. Ik ben niet zo snel. Ik was meer van de langere afstanden en dan gewoon rustig doorhobbelen. 10 kilometer in 59:43, die valt nog mee, maar er is ook 15.78 km in 1 uur 49 minuten, 15 km in 1 uur 47 minuten. 12.40 km in 1 uur en 27 minuten … Dat soort dingen. Dat was altijd meer mijn ding.

Maar goed, niet op de zaken vooruit lopen. Eerst maar eens even rustig opbouwen. Lekker lopen. Hopelijk niet te vaak met enorme tegenzin… :-)

Ik weet nog goed dat ik me, toen ik bijv. de 5 km hardliep, steeds sterker ging voelen. Fysiek is dat logisch, je wordt sterker. Maar eigenlijk doel ik daar niet op. Ik doel puur op het mentale stuk. Ik zocht mijn grenzen op en ging er op een goede manier overheen. Nou ja, over je grenzen gaan klinkt niet helemaal goed. Ik bedoel meer dat mijn grenzen oprekte. Ik stopte niet bij een klein pijntje. Ik leerde door te gaan, niet op te geven. Dat kan het me nu ook weer opleveren. Natuurlijk moet je lichamelijke grenzen in de gaten houden. Niet overheen denderen en vervolgens jaren niet meer kunnen lopen door een blessure… Maar ik weet nog goed dat het meestal je hoofd is dat moe wordt… Je benen kunnen echt nog wel.

En dus ga ik weer hardlopen. Ik kan dit!

Heb jij wel eens voor langere tijd hardgelopen? Wat was jouw favoriete afstand?

Liefs

8 thoughts on “#fitgirl: hardlopen

  1. Ik vind hardlopen echt heerlijk om te doen en ik doe het dan eigenlijk te weinig. Daarna heb ik altijd zo’n geluksgevoel dat echt uren aanhoudt. Misschien deze zaterdag weer eens proberen. Ik ben nooit verdergegaan dan 5k eigenlijk. Ik deed dan mee met the color run, niet echt een wedstrijd maar wel superleuk.

    1. Zo’n color run lijkt me ook heel tof. Inderdaad niet echt om zo snel mogelijk te lopen of zo, zoals je bij een andere wedstrijd misschien zou willen, maar gewoon omdat het heel erg leuk is. :-) Het is inderdaad heerlijk, dat gevoel achteraf.. :-) Succes als je het zaterdag weer gaat proberen! :-)

  2. Ik vind hardlopen bepaalde periodes ineens leuk en dan niet meer. Het liefst niet meer dan 3 kilometer! Vorig jaar deed ik voor het eerst aan een run mee van 5 km. Ik was trots dat ik ‘m had uitgelopen in 35 minuten, maar om nou te zeggen dat ik het leuk vind…. ben nu meer de yoga, echt mijn ding! (Ook goed tegen angsten trouwens) Maar gelijk dat je trots bent op elke kilometer!

    1. Oh, wat jammer, maar ja, ieder z’n ding hè? :-) Als yoga jouw ding is, waarom zou je dan enige moeite of energie besteden aan hardlopen? :-)

  3. Ik heb in de lente een tijdje gelopen en ga er nu terug mee beginnen. Het geeft mij ook dat sterke gevoel van niet zomaar opgeven. En gaan lopen als je je slecht voelt, begrijp ik wel; er giert zoveel negatieve energie door je lijf en die zoekt een weg naar buiten. Welke weg is dan beter dan fysiek even hard er tegenaan gaan he?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *