Close

Even bijkletsen

Even een blogje om bij te kletsen. Makkelijker, sneller én boeiender dan 5 verschillende posts over de onderwerpen. Ik had een heel stuk getypt. Over mijn overstap naar diazepam. De afname van paniekaanvallen. Mijn toenemende somberheid.

Toen besloot ik het allemaal weer te verwijderen. Allemaal gezeur. Niet goed genoeg. Niet blogwaardig. Waarom zou ik dit plaatsen? Ik gebruik mijn plekje op het internet alleen nog maar om te zeuren en dat is niet hoe ik het wil.

Aan de ene kant wil ik kunnen schrijven over wat me bezig houdt. Over de somberheid, de paniekaanvallen, mijn kleine gelukjes, de veranderingen die de komende tijd zullen plaatsvinden, het leren accepteren van mijn nieuwe diagnose. Ik wil mezelf kunnen en mogen zijn op mijn stukje internet.

Niemand vertelt me dat ik dit niet mag. Helemaal niemand. Toch heb ik het gevoel dat ik er niet mag zijn. Dat ik te veel ben. Er zijn genoeg veel belangrijkere en mooiere blogs over psychische problemen. Mensen met schrijftalent.

Ik heb het gevoel niets te kunnen. Ik heb geen talent. Ik zou zo graag iets kúnnen. Iéts. Ik ben niet wie ik had verwacht te zijn en zal dit ook nooit woorden. “Zeg nooit nooit” hoor ik je denken. “Sometimes I feel like it’s only me, who never became who they thought they’d be”.

De afgelopen tijd ben ik ook steeds meer gaan twijfelen aan mijn IQ. Dat klinkt misschien een beetje gek. Iedereen lijkt zo slim en ik voel me een dom ezeltje. Een dom ezeltje dat heel graag wil leren, maar nooit iets leert omdat dat niet lukt. Er zijn genoeg mensen met ernstigere problemen die dit wel kunnen. Hoogbegaafde mensen. Slimme mensen. Mensen met een normale intelligentie. Toen ik klein was is mijn intelligentie getest, omdat ik toen deed alsof ik niet meer kon schrijven (fysiek kon ik wel schrijven, maar ik maakte opzettelijk spelfouten) en zien. Destijds was mijn IQ erg hoog. Tijdens het persoonlijkheidsonderzoek moest ik opnieuw een intelligentietest doen. Hier kwam een véél lagere score uit. Dit kreeg ik te horen tijdens het gesprek over de uitkomst van het persoonlijkheidsonderzoek. De uitkomst “ontwijkende persoonlijkheidsstoornis” deed me niets. Zodra we buiten stonden barstte ik in tranen uit. De score van mijn IQ test vond ik vreselijk. Ik was zo teleurgesteld in mezelf. En nu nog steeds.

Door de jaren heen zijn er ook een heleboel mensen geweest die teleurgesteld geweest zijn in mij. Dat vind ik logisch, maar dat is natuurlijk niet helpend.

Dit blogje is een stuk negatiever geworden dan ik had gewild. Ik ben geneigd weer alles weg te gooien, maar dat ga ik niet doen. Deze keer niet. Ik ga doorschrijven. Door te doen kom je verder, toch? Het is even lastig. Alles in mij schreeuwt dat ik dit niet goed genoeg is. Dat ik een last ben.

Wanneer het donker is probeer ik te kijken naar lichtpuntjes. Wanneer ik weinig lichtpuntjes zie probeer ik extreem te focussen op de lichtpuntjes die ik wél zie. Want die zijn er.

Liefs

 

6 thoughts on “Even bijkletsen

  1. Hey lieve Kim,

    Geloof me, iedereen voelt zich weleens alsof hij of zij niets kan. Maar die komen er dan achter dat ze veel te bescheiden over iets geweest zijn. Mensen met schrijftalent? Jij hebt dat ook. Bovendien was (en ben) ik altijd jaloers geweest op jouw intelligentie. Jij mag er zijn, Kim. Echt waar.

  2. Natuurlijk mag je er zijn! Ik vind het leuk om af en toe te chatten en dan kom je heel slim over hoor. Een leuke intelligente eigenwijze twijfelkont 😜

    Ik zie er naar uit om hier te lezen hoe je de komende tijd samen met de nieuwe HV gaat ontdekken wat je graag wilt en waar jouw kwaliteiten liggen. Ik geloof echt dat je nieuwe diagnose juist deuren gaat openen voor je 🍀

  3. Meis toch! Ik herken een heleboel van dit in mijzelf, en dat moest ik even gezegd hebben, ook al heb jij er vrij weinig aan. Het maakt niet zoveel uit hoe slim je volgens die getallen bent, het gaat om de manier waarop je overkomt. Ik zelf heb havo examen gedaan en ondanks dat mijn examen slecht ging, had ik vwo kunnen doen. Dat zeg ik niet omdat ik zelf dat denk, maar ik weet dat een aantal docenten (en mensen om mij heen overigens ook) die mening met mijn mentor deelt. Waarom ik je dit vertel, is omdat mijn IQ, in tegenstelling tot wat die docenten zeggen, onwijs laag is. Het was voor mij ook schrikken, en ik begrijp je daar heel goed in. Het is (nog) een deuk die je oploopt in je zelfvertrouwen en dat is zwaar klote.
    Let trouwens maar even niet op mijn taalgebruik van hierboven, het wil niet echt lukken om er van te maken dat klopt.
    Bedankt voor het tóch publiceren van dit blogje, het is goed dat je schrijft wat je voelt en dat je jezelf bent hier. Je bent een prachtig persoon, Xoxo

  4. Kim,
    Met mijn IQ was nooit iets mis, maar ik heb met mijn hakken over de sloot de MAVO afgerond. School, met al die mensen en systemen waren niets voor mij.

    Tijdens een van mijn diepe dips is mijn IQ ook eens getest en kwam op zwakbegaafd uit. Ik vond het verschrikkelijk!

    Maar wat denk je dat psychofarmaca met je doet en daarnaast psychische problemen op zich? Dat kost zoveel energie dat dat bijna niet naast elkaar kan staan.

    Volgend jaar wil ik een HBO opleiding gaan doen. Iedereen zegt dat ik het kan. Maar ik twijfel.

    Met mijn IQ was en is niets mis, het zou maar zo kunnen dat als jij in rustiger vaarwater zit het ook met je IQ en leervermogen beter gaat!

    X.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: