Close

Destructief gedrag lost alles op

*Let op: deze blog kan als triggerend worden ervaren.

Soms, wanneer ik me heel somber voel wil ik een heleboel destructieve dingen doen. Het lijkt de enige oplossing. De enige uitweg. De somberheid moet weg. Er moet opluchting komen. Dit kan (voor mijn gevoel dan) alleen op destructieve manieren.

Ik wil depressieve, wanhopige posts plaatsen – nog meer dan ik nu doe. Foto’s plaatsen waarop mijn littekens extra goed zichtbaar zijn. Het liefst met een filter op instagram dat ze lelijker maakt. Want dat is goed. Ik moet stuk. Het liefst zou ik dan teruggrijpen op automutilatie. Daar foto’s van plaatsen. Het liefst met “lekker veel bloed” en zo, je weet wel – van die plaatjes die niemand wil zien en waarvan je mensen gaat ontvolgen/ontvrienden. Juist omdat iedereen me dan gaat haten. Ik wil diepere wonden dan ooit tevoren. Ik wil in mijn dossier niet meer lezen “fors, maar oppervlakkig”. Ik wil erg genoeg zijn. Een stomme krachtmeting in de vorm van littekens. Hoe ziek is dat? Heel ziek. Soms zijn er momenten dat die kant van mij me volledig overneemt. Ik ben ongelofelijk impulsief op die momenten. 

Ik wil alle sociale media verwijderen. Alles weg. Blog weg, Twitter weg, Instagram weg, Facebook weg, WhatsApp weg. Alles. Alles weg. Telefoon kapot gooien. Weg. Ik “weg”. Verdwijnen. Weg van de wereld. Weg van alle drukte in mijn hoofd, weg van alle drukte in de wereld, weg van alle mensen, geluiden en meningen. 

Ik wil me volproppen met eten. Chocola, koekjes, ijs, chips, alles. Net zo lang tot ik misselijk ben. Ik wil nog meer walgen van mijzelf dan ik al doe, omdat ik niet eens meer het “niet eten” vol kan houden. Ik wil al het eten er weer uitgooien, maar dit kan ik niet – ook daar ben ik te zwak voor. Ik wil sporten tot ik erbij neerval. Ik wil dagen niet eten. Ik wil dun zijn. Ik wil geen vet meer voelen. Ik wil graatmager zijn. Ik wil dat mensen staren. Staren omdat ik eruit zie als een skelet met wat vel. Leeg, klein, geen ruimte innemen. 

Ik wil elke afspraak afzeggen. Met de GGZ, met familie, “afspraken” om uit bed te komen wil ik niet nakomen. Ik wil me compleet van de buitenwereld afsluiten. Van alles en iedereen. Weglopen. Wegrennen. Zo hard als ik kan. Verstoppen ergens in een bos. Van een doos en wat takken maak ik wel een huis. Ik wil alleen zijn. Alleen, met mijn knuffelbeer. Misschien met Hond, misschien met Konijnen. Maar het liefst alleen. Alleen met knuffels. Die niets van mij vragen en verwachten. 

Deels een enorme schreeuw om hulp, begrip, steun, warmte en liefde. Dat voelt zo ongelofelijk ondankbaar. Ik heb mensen die me steunen. Ik heb zelfs iemand die echt behoorlijk goed begrijpt. Toch voelt het als niet genoeg. Toch voel ik me nooit écht verbonden. Altijd voel ik mij alleen. Eenzaam.

Aan de andere kant is het ook een schreeuw om rust. Om even te mogen opgeven. Om even klaar te zijn met alles. Altijd maar doorgaan, altijd maar verder gaan…

Deze blog is erg negatief. Dat realiseer ik me heel goed. Deze blog deel ik toch, omdat ook dít deel is van mijn strijd.

Liefs

16 thoughts on “Destructief gedrag lost alles op

  1. Wat ontzettend heftig en ook dapper dat je dit ook deelt. Ik ben er stil van en weet niet goed wat ik moet zeggen. Behalve dat ik je alle kracht toewens die je nodig hebt in deze strijd!

    1. Lief van je. Ik weet dat het als heftig kan worden ervaren. Gek genoeg is het voor mij “heel normaal”. Voor mij zijn het hele normale gedachten. Ik vind het lief dat je me sterkte wenst. Dankjewel!

  2. Eindelijk een keer een post waar je geen rekening houdt met anderen (buiten de nette waarschuwing bovenaan) en dat bedoel ik als een compliment. Ik heb zelden een artikel zo recht uit jouw hart gelezen en ik heb nog nooit zo duidelijk begrepen hoe jij je nu voelt. De inhoud van dit artikel is wellicht negatief, maar ik denk voor jou een hele positieve en goede stap om dit eens zo ruw en eerlijk op papier te zetten. ♥

    1. Dankjewel Marion, zo had ik er zelf helemaal nog niet naar gekeken… Ik merk dat ik het zelf moeilijk vind om dit soort dingen “toe te laten”, om dit er te laten zijn. Want het mag er niet zijn, het moet er niet zijn. Zo hoort het niet te zijn. Ik probeer het te verstoppen, maar (zoals je waarschijnlijk wel weet) dat helpt totaal niet. :-)

  3. Het is zoals het is en dat is moeilijk. Soms lijkt destructief gedrag dan de enige optie. Maar je bent er nog.

    1. Ja, ik ben er nog. Wat niet wegneemt dat het soms niet goed gaat. Destructief gedrag is niet alleen maar “jezelf van kant maken”.

  4. Lucht het op? (Het schrijven)

    Ik gun het je dat je adequate manieren vindt om met spanning om te gaan en ook op een fijnere manier leert hulp te vragen.

    Sterkte voor nu. ☆

  5. Wat een mooie eerlijke blog en goed om eens te benoemen wat je voelt en doormaakt. Ja, het is heftig om te lezen, maar het gaat niet om ons. Het gaat over jou en om jou. Ik vind het verdrietig om te lezen dat je zo gevangen zit in jezelf en ik gun je de beste hulp om verder te komen. Sterkte voor nu. X

  6. Vind het echt supergoed van je dat je dit deelt, want juist deze gedachten mogen er zijn Kim, het mag gezegd worden!

  7. Je blogje heeft even tijd nodig om bij mij binnen te komen, als je het niet erg vindt, neem ik daar de tijd voor.
    Het is onwijs, maar dan ook echt onwijs, knap dat je dit met ons en met de rest van de wereld durft te delen. Dit noemen ze nou taboe brekend, dit noemen ze nou écht. Dit ben jij, dit zijn jouw gevoelens en dit heb jij vanuit jouw hart geschreven. Om trots op te zijn, heel erg trots.
    Ik lees veel herkenning in je blogje, iets wat heftig zou kunnen zijn, maar mij juist laat relativeren. Ik zou je willen zeggen, dat je goed voor jezelf moet zorgen, goed moet eten en precies genoeg moet sporten. Ik zou je willen vertellen, dat automutilatie niet de oplossing is. Dat weglopen van alles en iedereen, problemen alleen maar vergroot.
    Maar ik zeg het je niet, omdat ik weet dat het niet helpt. Omdat ik weet dat jij dit alles al weet (verbeter me als ik het fout zie). En dat denk ik, omdat ik dit alles evengoed doe. Terwijl mensen blijven zeggen dat ik dit alles juist níet moet doen. Het werkt niet. In ieder geval niet bij mij. Ik wil oplossingen, niet nog meer verboden dingen. Ik wil nieuwe mogelijkheden zien, omdat ik er zelf niet op kan komen.
    Echt helpen kan ik je dan ook niet. Naar die oplossingen en nieuwe mogelijkheden ben ik zelf ook nog opzoek. Het enige waar ik je nu even mee kan helpen, is door je een dikke (virtuele) knuffel te geven en je te vertellen dat je altijd bij mij terecht kunt. Je bent een pracht mens en je verdient het om gelukkig te zijn.
    Sorry voor mijn lange, waarschijnlijk, nietszeggende verhaal. Xoxo

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: