Close

Dankbaarheid: (ex-)vriendinnen

Vriendschap: geven om elkaar, samen lachen tot de tranen over je wangen rollen, samen leuke dingen doen, elkaar helpen als dat nodig is, samen mooie herinneringen hebben en maken, naar elkaar luisteren zonder te oordelen… Vriendschap is zoveel meer dan ik met woorden kan omschrijven. 

 

Op de middelbare school had ik een vast groepje lieve vriendinnen. We waren met z’n tienen. Elke pauze brachten we samen door en ook spraken we buiten school regelmatig af. ’s Zomers een weekendje met z’n allen weg en lekker gek doen. Dat was een hele fijne tijd! Wat wel gek was  , was dat eigenlijk iedereen ook heel erg “op zichzelf” was. Niemand wist écht dingen van elkaar. Het was een vrij oppervlakkige vriendschap. Ik had zelf een heel lief vriendinnetje uit deze groep waar ik wél heel goed bevriend mee was, T. Wij waren wel erg close en we werden hierdoor vaak door de rest van de groep wat belachelijk gemaakt of de anderen raakten geïrriteerd door onze band.

Na de eindexamens ging iedereen naar een vervolgopleiding. Iedereen koos een andere opleiding en zo ging iedereen zijn eigen weg. Langzaamaan werd afspreken steeds lastiger. De een ging bij een studievereniging, de ander ging op kamers en weer een ander was door de reistijd nooit voor 21.00 thuis. Iedereen kreeg het drukker, met de studie, maar ook met de sociale dingen daaromheen.

Hoewel we hadden afgesproken elkaar vaak te blijven zien, bleek dit in de praktijk niet zo makkelijk uit te voeren. Het duurde niet lang of we zagen elkaar niet vaak meer. Ik was de enige die “niks” deed, geen studie, geen werk, alleen maar therapie. Daar wilde ik niet graag over vertellen en eerlijk gezegd mochten ze van mij niet eens weten wat er speelde. Dit maakte dat de keren dat er een uitnodiging voor een feestje of filmavond langskwam, ik niet durfde te gaan. Ze zouden mij helemaal niet leuk meer vinden. Ik zou niet mee kunnen praten. Ze zouden het vast veel leuker vinden als ik gewoon thuis blijf. Ik hoorde via whatsapp van een van mijn vriendinnetjes dat ze het over me hadden gehad toen ze ergens wat waren gaan drinken. Ze vroegen zich af wat er was en waarom ik nooit meer kwam. Een van mijn vriendinnetjes wist wel behoorlijk wat van wat er speelde en zij heeft toen wat opheldering gegeven. Nu wisten ze het… Het maakte me niet minder bang, misschien juist banger. Ze hadden het over me gehad, ze vinden iets van mij en mijn problemen…

Op een gegeven moment stapte ik uit de whatsappgroep met mijn vriendinnen. Ik kreeg verschillende berichtjes dat ze graag wilden dat ik erbij bleef en dat ik ook in de groep mocht zitten zonder iets te zeggen als ik dat niet wilde. Ik kon het niet meer. In de groep las ik vaak berichtjes over afspreken, uitgaan en andere leuke dingen. Natuurlijk kwamen hier snel reacties op van de anderen. Het maakte me verdrietig om te zien waar ik allemaal niet meer aan mee kon doen. Ik ben tot op de dag van vandaag niet terug in de groep en weet eigenlijk ook niet zeker of ik dat weer wil/durf.

Met mijn vertrek uit de appgroep verloor ik ook het contact met een paar van mijn vriendinnen. Ze praten niet meer tegen me en ik durf ook niet tegen hen te praten. Ik vind het heel jammer, maar ook heel begrijpelijk. Ik snap dat ze misschien niet goed weten wat ze kunnen zeggen.

Er zijn echter ook een aantal van mijn lieve vriendinnen die nog wél regelmatig tegen me praten. Daar ben ik heel erg blij mee en dat vind ik super lief. Ze vragen me regelmatig hoe het gaat en voelen vaak ook aan of mijn antwoord overeen komt met de waarheid. Met sommigen praat ik zelfs over “onzinnigheidjes”. Dat is voor mij heel wat, het betekent dat ik ze echt vertrouw.

If you live to be 100,I hope I live to

Ik ben deze lieve meiden enorm dankbaar voor alles wat ze voor me doen. Voor alle dingen waar ze me bij proberen te helpen. Ik ben dankbaar voor de uitnodigingen die ik nog wel ontvang: het geeft me het gevoel dat ik er nog bij hoor. Ik ben dankbaar voor de steun die ik heb ervaren rondom het overlijden van mijn vader. Ik ben dankbaar voor de manier waarop ze mij hebben behandeld: alsof ik gewoon een van hen was, terwijl ik bijna niks meer durfde. Ik ben dankbaar dat ze mijn grenzen accepteerden wanneer dat nodig was. Misschien ben ik zelfs wel dankbaar voor degenen die ik nu niet meer spreek, omdat het me met de neus op de feiten drukt: hoe ik nu leef is niet normaal. Ik ben dankbaar voor het goede voorbeeld dat ze mij geven. Ik ben dankbaar voor hen.

Ik mis ze. Ik ben blij dat ik zulke lieve vriendinnen heb.

Hoe is jouw band met vrienden?

Liefs

32 thoughts on “Dankbaarheid: (ex-)vriendinnen

  1. Mooi om te lezen dat er vriendinnen zijn die je niet in de steek laten maar je blijven steunen.
    Ik had zelf op de middelbare school en daarna een goede vriendinnengroep, dacht ik. Op het moment dat het slechter met mij ging en ik minder vaak kon afspreken hebben ze me keihard laten vallen. Ik heb nu niet veel vriendinnen, maar wel goede vriendinnen met wie ik allez kan bespreken. Heel blij mee

    1. Dat is heel erg herkenbaar. Zonde he? Nu weet je wel wie je goede vriendinnen zijn, dat is fijn. :)
      Heel veel liefs

  2. Ik vind het super moedig van jouw, om dit te plaatsen. Ik heb wel een paar goede vrienden en een aantal vage kennissen. Wel lief van je vrienden dat ze jouw blijven uitnodigen.

  3. Wat een mooi artikel Kim! Het is wel echt zo hè, dat je in tijden dat je het moeilijk hebt, weet op wie je echt kan rekenen. Fijn dat je een paar goede vriendinnen hebt, die je ondanks alles blijven steunen!

    Op de middelbare school had ik een vriendinnengroepje van 6 (inclusief ikzelf). We zijn nu met zijn vijven en zien elkaar wel regelmatig, maar er gaat ook soms een maandje voorbij zonder af te spreken. Het varieert een beetje hoe vaak ik ze spreek, soms elke dag, soms een paar dagen niet. Wij waren/zijn trouwens heel hecht en vertellen alles tegen elkaar, dat vind ik helemaal niet raar! Misschien dat de rest van jouw vriendinnen jaloers waren op jullie band!

    1. Fijn dat jij zo’n vriendinnengroep hebt die je nog steeds regelmatig ziet! :-) Bij echte vriendinnen denk ik ook altijd dat het helemaal niet zo heel belangrijk is hoevaak je elkaar nu spreekt of ziet. Het moment dat je elkaar spreekt is het altijd weer zo fijn en vertrouwd.

  4. Lieve Kim,

    Wat mooi hoe je dit omschrijft. Zelf heb ik nooit veel vrienden gehad omdat ik overal op school werd genegeerd. Wel had ik een klein groepje waar ik mee om ging. Daar heb ik mijn aller beste vriendin ontmoet. Van de rest hoor ik verder niets. Ik vind het jammer maar ik durf zelf niet op ze af te stappen om wat af te spreken. De vriendinnen die ik nu heb (heb pas nog 2 nieuwe gemaakt! Heel erg trots op mezelf) zijn geweldig en helpen me echt als ik paniek heb. En al spreek ik niet veel af, dat is gewoon oké. Het voelt goed als ik ze zie, en heb niet het gevoel dat we niet meer close zijn.

    Echt wederom mooi geschreven Kim,dit is de eerste blog die ik bijna elke dag bekijk en ook nog op reageer! Ga vooral zo door!

    Liefs, Alice

    1. Wat vervelend voor je dat je op school nooit veel vriendinnen hebt gehad! Dat kleine groepje, en nu die beste vriendin, zijn je dan zeker wel veel waard? Van haar weet je dat ze je niet in de steek zal laten.
      Super dapper van je dat je pas nog twee nieuwe vriendinnen hebt gemaakt! Zie je wel dat je een super leuk persoon bent. :-) Ik ken je natuurlijk niet “in real life” maar al je comments zijn altijd super lief en fijn. Als ik je zou kennen, zou ik graag vriendinnen met je zijn. :-)

      Bedankt voor je compliment, ik ben er een beetje stil van! Heel lief dat je de moeite neemt om dit te zeggen. <3 Ik hoop dat je het fijn blijft vinden om hier te komen en te reageren wanneer je dat wilt. :-)

      Liefs, Kim

  5. Ik heb ook een soortgelijke situatie gehad met mijn vriendinnen van de eerste jaren op de middelbare school. Achteraf ben ik er eigenlijk heel blij mee want zo ben ik er wel achter gekomen wie mijn échte vriendinnen zijn..

    1. Dat is ook goed om te weten. Het is pijnlijk op het moment dat je erachter komt dat mensen niet zijn wie je hoopte dat ze waren, maar het is wel prettig om gewoon te weten waar je aantoe bent. :-)
      Liefs, Kim

    2. Ik werd op school gepest, dus veel vrienden had ik niet. Met de vrienden die ik had heb ik het wel heel leuk gehad, alleen jammer dat als je opeens contact verliest dat ze jou de schuld geven als het ware.
      Haha ja daar heb ik wel geluk mee gehad. Het is ook dat ik me meer open durf te stellen en daardoor heb ik die 2 nieuwe vriendinnen mee gekregen :). Juist omdat ik zei dat ik mentaal niet gezond was zijn ze me meer gaan steunen, daar ben ik echt dankbaar voor!

      Aaaaahw super lief dat je dat zegt! Ik denk dat het reageren op jou ook is omdat je zo’n fijne uitstraling heb, en omdat ik zoveel bewondering voor je heb. Ik heb zelf de gewoonte om altijd heel aardig te zijn voor anderen (en dat vind ik echt een plus ding aan mezelf!!!!) omdat ik dat zelf ook wil dat anderen aardig voor mij zijn. (ik scoor wel hoog op de schaal van zelfopoffering maar dat is een eigenschap waar ik echt heel trots op ben). Maar ik doe pas echt aardig als diegene me ook het gevoel geeft dat ik er wat toe doe. Dat vind ik ook zo mooi aan je blog. Als ik je woorden lees voel ik dat het je er toe doet dat je lezers er zijn! En je reageert ook zo lief en leuk op alles dat ik elke dag wil kijken of je nog wat gezegd heb!

      hihi echt lief dat je “friend material” vind :) dat vind ik echt super lief! Ik vind jou ook echt heel aardig en je zult me nog vaak zien reageren op je blog!

      Liefs,
      Alice

      1. Je bent een lieverd. :) Bedankt. :)
        Weet je, het is fijn te lezen dat je juist tegen die twee nieuwe vriendinnen eerlijk bent geweest. Dat geeft vertrouwen dat het mogelijk is om mensen te vertrouwen en dat ze dan niet weg zullen lopen. :)

  6. Heel moeilijk om te lezen dit. Ik ben door (o.a.) mijn eetstoornis iedereen kwijtgeraakt. Ik zie weleens mensen, maar dat zijn vrienden van mijn man. Heel af en toe spreek ik af met oud klasgenoten, maar vriendschap is dat eigenlijk niet meer (op één na). Ik ben nu na zo’n 20 jaar mijn sociale contacten weer aan het opbouwen. Dat is vreselijk moeilijk. Ik ben geen 20 meer, werk niet, ga niet naar school, ga niet meer stappen, dus hoe ontmoet je nog mensen? Ik heb spijt dat ik me al die jaren heb afgesloten voor iedereen. Hoop dat het voor jou anders zal lopen.

    1. Lieve Marion,
      Wat rot om te lezen dat je iedereen hebt moeten kwijtraken. <3
      Ik vind het heel erg knap dat je nu, na 20 jaar, toch weer sociale contacten opbouwt. Daar is een heleboel lef en doorzettingsvermogen voor nodig. Juist omdat je niet meer echt plekken hebt waar je mensen kunt ontmoeten. Als je het aan zou kunnen en durven zijn er misschien in jouw buurt wel korte cursusjes van dingen, daar zou je misschien mensen kunnen ontmoeten. Ik weet niet of je dat te geforceerd vindt, maar het was eigenlijk het eerste dat bij me op kwam. Hier heb je ook plekken waar mensen een of twee keer in de week wat met elkaar drinken, gewoon voor de gezelligheid. Hier zijn wel heel veel mensen van verschillende leeftijden (van 16 bijv. tot 90 en alles daar tussenin). Vaak heb ik wel het idee dat bij dat soort "meetings" vooral oude mensen zijn, maar je kunt altijd stiekem een keertje om de hoek gaan staan gluren om te kijken wat voor mensen er naar binnen gaan. Als er bij jou in de buurt ook zo'n soort wijkcentrum oid is natuurlijk!
      Helaas kon je op het moment dat je jezelf afsloot niet anders, daar mag je best van balen, maar niet te lang meis. Het is nu eenmaal zo gegaan.
      Je bent goed bezig. <3

  7. Fijn dat je nu wel weet wie je vriendinnen zijn, al gaat het nooit echt op een leuke manier om daar achter te komen. Vriendschappen is altijd wel iets lastigs, vind ik… Het kost soms best wel veel tijd en moeite om te kunnen afspreken. En als je eenmaal hebt afgesproken en je merkt dat het je geen energie oplevert, maar het alleen maar suf en niet leuk is, dan weet je ook gewoon dat het geen goede vriend is, hoe hard ook. Het mag best moeite kosten, als het aan het eind die moeite maar wel waard is :).

    1. Helemaal mee eens! Mooi beschreven. :-) Precies de woorden die ik zocht maar niet kon vinden, dankjewel.

  8. Mooi geschreven, wat heftig! Ik zit ook al een paar jaar niet meer bij een groepje vriendinnen van vroeger in de klas en het afspreken gaat inderdaad soms wel moeizamer!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: