Close
beschadigd

Beschadigd van buiten door pijn van binnen

Een tijdje geleden was de korte serie Beschadigd op tv. In deze serie kwamen mensen aan het woord die aan zelfbeschadiging deden of hadden gedaan. Ze praatten open en eerlijk over de redenen voor hun zelfbeschadiging. De presentatrice stelde fijne vragen en zorgde dat de deelnemers van het programma zich veilig voelde. Ik vond het een heel mooi programma. Het ging dieper dan de meeste programma’s die dit onderwerp aansnijden (flaaaauw, sorry :-)). Sowieso is er heel weinig bekend over zelfbeschadiging of automutilatie bij ‘het grote publiek’. Daarom vandaag een blogje over zelfbeschadiging. Hopelijk worden zo meer mensen bekend met zelfbeschadiging.

bron
bron

Ik zal kort uitleggen wat zelfbeschadiging is, voor degenen die er niet bekend mee zijn. Hopelijk zijn dat er veel, want zelfbeschadiging is niet iets waar je bekend mee hoort te zijn!

Zelfbeschadiging of automutilatie is het opzettelijk verwonden van je lichaam. Dit kan gaan van bijvoorbeeld de huid openkrabben tot gedrag dat zou kunnen leiden tot de dood of amputatie van een lichaamsdeel. Toch is de dood op zich geen doel bij zelfbeschadiging. Mensen die aan zelfbeschadiging doen, doen dit vaak juist om in leven te blijven. Ze kunnen de gevoelens die ze hebben niet aan, deze zijn te heftig. Door zichzelf te beschadigen kunnen ze de spanning die ze voelen verlagen. Wanneer ze dit middel niet gebruiken zou de spanning alsmaar oplopen. Misschien zelfs zo hoog dat ze het niet meer aankunnen en een einde aan hun leven zouden maken. Dat ‘voorkomen’ ze door de tijdelijke oplossing zelfbeschadiging te gebruiken. Er zijn echter nog veel meer redenen waarom mensen zichzelf pijn doen.

Mogelijke redenen zijn het omzetten van geestelijke pijn in lichamelijke pijn (deze is makkelijker te verdragen), zichzelf willen straffen, andere pijn niet te voelen, om het lege gevoel van binnen te vullen, om agressie te uiten en soms ook als roep om aandacht of hulp. Er zijn nog tal van andere redenen waarom iemand aan zelfbeschadiging zou kunnen doen, maar het is te veel om deze allemaal op te schrijven. Volgens mij heb ik hierboven de meest voorkomende beschreven.

Voor mijzelf is het helaas een bekend onderwerp. Ik heb zelf ook een aantal jaar aan zelfbeschadiging gedaan en kan helaas niet zeggen dat het nu nooit meer misgaat. Al toen ik heel jong was beschadigde ik mezelf. Toen was het nog echt om aandacht te vragen. Ik wil niet te veel in detail treden over wat ik precies doe/deed, maar vroeger deed ik dingen die voor anderen zichtbaar waren. Hiermee hoopte ik medelijden, liefde en warmte van anderen te krijgen. Tot op de dag van vandaag heb ik geen idee waarom ik dit precies nodig had. Naar mijn idee kreeg ik vroeger namelijk voldoende aandacht, liefde en zorg. Toch dacht ik het als klein meisje nodig te hebben. Achteraf heel verdrietig.

6959377a9f1e137df48558463555d329
bron

Later is de zelfbeschadiging overgegaan in meer ‘geheime’ vormen. Ik begon met krassen in mijn huid wat daarna overging in snijden. Ik had het heel moeilijk met angstige en sombere gevoelens en vond dat ik alles fout deed. De zelfbeschadiging gaf me iets om op te focussen. “Waarom ging je niet gewoon een film kijken dan?” zou je je kunnen afvragen. Daarop concentreren is véél moeilijker dan concentreren op pijn die je lichamelijk voelt. Ik zag het als oplossing voor de gevoelens die ik niet wilde voelen. Eventjes had ik wat rust in mijn hoofd.

Ook vond ik het een goede manier om mezelf te straffen. Vooral in het begin kon ik namelijk helemaal niet goed tegen bloed. Gek he? De lichamelijke pijn verdiende ik, vond ik. De dingen die ik op een dag niet goed had gedaan, kon ik weer ‘goedmaken’ door mezelf ’s avonds pijn te doen.

Al snel zal ik echter in een cirkel, waarbij ik me rot voelde, mezelf beschadigde, boos op mezelf was omdat ik mezelf weer had beschadigd, waardoor ik mezelf weer moest straffen en weer aan zelfbeschadiging deed.

Het duurde niet lang tot mijn psycholoog me vertelde dat het misschien toch niet zo’n hele goede oplossing was. Dat wist ik zelf natuurlijk ook wel. Ik had al meerdere malen geprobeerd te stoppen, maar dat is niet makkelijk. Het is als het ware een verslaving. Je raakt verslaafd aan het gevoel. Net als bij drugs eigenlijk. Hier gebruiken mensen om zich beter te voelen, ze hebben steeds weer drugs nodig om datzelfde gevoel te krijgen. Telkens weer en vaak ook telkens meer. Zo werkte dat bij mij helaas ook.

bron
bron

Zelfbeschadiging is een relatief veelvoorkomend probleem binnen de psychiatrie. Dat betekent echter niet dat het ‘niet erg’ is. Vaak hebben psychologen, sociotherapeuten en andere hulpverleners al zo veel zelfbeschadiging gezien dat ze nergens meer van schrikken. Dat kan best pijnlijk zijn voor degene die zelfbeschadiging laat zien.
Zelf heb ik meerdere keren meegemaakt dat ik gedwongen werd om mijn zelfbeschadigingen te laten zien aan een hulpverlener (anders… *vul willekeurig dreigement in*). Wanneer ik dan eindelijk al mijn moed had verzameld om het te laten zien werd er gereageerd met een simpele ‘oké’. Ik snap de reactie, zeker wanneer iemand het al meerdere keren gezien heeft, maar toch vond ik het lastig. Dat was vooral omdat ik zelf vond dat het allemaal wel mee vond en het eigenlijk helemaal niet wilde laten zien. De hulpverlener had mij meer geholpen door een klein beetje emotie te tonen. Door mij te vertellen dat het wel degelijk erg was wat ik mezelf aandeed (wat het als ik nu terugkijk namelijk wel was). Of hij of zij het nu wel of niet erg vond, de hulpverleners zouden moeten weten dat sympathie en wat menselijke woorden (‘wat naar dat je dat bij jezelf doet, ik vind het moeilijk om te zien’ of iets dergelijks) een stuk beter zouden helpen dan het zo goed als negeren.

De reactie van mijn hulpverleners heeft mij vaak het gevoel gegeven dat het allemaal niet ernstig was, dat ik me aanstelde en dat het ‘erger’ moest om serieus genomen te worden. Ik verwijt uit eindelijk alleen mezelf mijn littekens, begrijp me niet verkeerd. Ik verwijt de hulpverlening niks. Ik had het wél heel fijn gevonden wanneer mijn zelfbeschadiging eerder serieus genomen zou zijn.

Nu zal ik voor hele lange tijd moeten leven met armen vol littekens en benen met littekens. Het is mijn eigen “schuld”, dat weet ik. Op het moment kon ik niet anders, en nu baal ik ervan. Want mag ik nu wel in korte mouwen shirt buiten zijn? Mag ik nu wel naar een zwembad? Of moet ik me altijd bedekken? Allemaal vragen waar geen pasklaar antwoord op is, waar niemand een antwoord op heeft, helaas.

Begin er alsjeblieft nooit aan, want het werkt enorm verslavend. Mocht je hier ‘toevallig’ wel problemen mee hebben, geef het dan alsjeblieft zo snel mogelijk aan bij iemand die je vertrouwd. Hopelijk kunnen jullie samen manieren bedenken om te stoppen. En als je nog niet wilt stoppen, omdat je bang bent dat je geen andere manier van straffen/omgaan met emoties zal kunnen gebruiken, dan nog is het verstandig om het tegen iemand te vertellen. Echt, doe het maar, het mag.

Ben jij wel eens in aanraking gekomen met zelfbeschadiging? Zo ja, hoe? Wat deed het met je? Zo nee, hoe zou je het vinden als je erachter kwam dat een vriendin aan zelfbeschadiging heeft gedaan?

Liefs

26 thoughts on “Beschadigd van buiten door pijn van binnen

  1. Heel herkenbaar, al heb ik veel geluk, ik heb bijna geen littekens. Bijna alles is verdwenen. Toen vond ik dat serieus vreselijk, omdat ik dacht dan ziet niemand hoe moeilijk ik het heb. Nu prijs ik mezelf gelukkig!

  2. Ik heb het geluk dat ik bang ben voor pijn. Al is het wel zo dat ik mezelf soms sla of knijp als ik boos ben. Ik doe dit gelukkig echt bijna nooit. Alleen als ik stress heb. En ik heb het geluk dat mijn vriend me tegen houdt als hij merkt als ik boos ben. Het gaat gelukkig al een stuk beter. Alleen met deadlines van school heb ik soms de neiging. Ik denk dan ook echt dat ik straf verdien. En dat ik alleen maar slechte dingen verdien.
    Gelukkig komt dit echt bijna niet meer voor :) daar ben ik wel blij om.

    Ik heb ook een vriendin die deed snijden. Gelukkig is ze al een half jaar clean, en gaat het al veel beter met haar! Ze is veel verder in het proces (van beter worden) dan ik, en ik ben echt super trots op haar :). Ze probeert mij ook altijd tegen te houden als ik boos ben, omdat ze weet hoe het is. Dat is wel heel erg fijn, ik voel me zo begrepen als ik met haar praat :).

    1. De dingen die jij beschrijft zijn ook zelfbeschadiging, lieverd. Het is niet alleen ‘snijden’. Wel goed dat je het niet veel doet en dat je vriend je tegen kan houden. Dat lijkt me heel fijn.

      Knap van je vriendin! Ze is goed bezig :-) en verdient een hele lading complimentjes. :-) Jullie band klinkt als een héle mooie en fijne.

  3. Heel moeilijk onderwerp. Ik ben blij dat de serie op tv geweest is. Ik heb het zelf nooit gedaan, maar kom er vaak mee in aanraking door mijn vrijwilligerswerk. Ik hoop dat er door de documentaire iets meer bekendheid aan is gegeven. Goed dat je er ook een artikel over schrijft.

  4. Goed dat je hier aandacht aan besteed. Heftig ook om te lezen dat je aan zelfbeschadiging hebt gedaan. Heel erg knap dat je hier over durft te vertellen.
    Ik heb de serie ‘Beschadigd’ ook bekeken en vond het mooi dat ze inderdaad dieper gaan dan andere programma’s. Knap ook van de kandidaten dat ze mee hebben gedaan aan het programma.
    Zelf heb ik toen ik een jaar of 13 was ook een tijdje mijzelf beschadigd. Tot op de dag van vandaag weet alleen mijn toenmalige beste vriendin het. Ik ben er op één of andere manier na een paar keer toch zelf uit kunnen komen gelukkig.

  5. Ik bonkte met mijn hoofd tegen de muur… Heb het niet lang gedaan.
    Vind het super dat je dit nu zo opschrijft, ik heb weer wat ervan geleerd ook, wist sommige dingen niet!

    1. Bedankt voor je reactie! Ik ben blij dat je niet lang aan automutilatie hebt gedaan, al is het al heel erg dat je we überhaupt ooit aan hebt gedaan.

  6. Het verhaal van aan zelfbeschadiging doen om aandacht te krijgen herken ik. Ik prikte als kind met mijn vinger in mijn oog zodat hij ging tranen om de bezorgdheid te krijgen die ik wou. Maar ik heb ook veel dingen in scène gezet door te sminken of mezelf onder de modder te gooien en dan verhalen op te hangen…
    De neiging om mezelf te krabben, knijpen of slaan heb ik ook gehad wanneer de emotionele pijn te erg werd. Gelukkig is dit nooit over gegaan in automutilatie (zoals veel zelfdestructief gedrag dat ik net niet gedaan heb).

    Ik vind dat je hier een mooi en duidelijk stuk over geschreven hebt. Zoals je wel al weet (ik heb het nog gemeld op je blog) vind ik dat de hulpverlening inderdaad verkeerd reageerde. Ik heb tijdens mijn stage in het onderwijs een meisje in de klas gehad die net begon met automutilatie met scheermesjes. Mijn medeleven en luisterend oor hebben er mede voor gezorgd dat ze ging meewerken met de hulpverlening. Koele reacties zijn gewoon niet de manier om ermee om te gaan. Je moet luisteren naar mensen met problemen. Ik snap niet dat hulpverleners dat verdorie niet inzien, zelfs na alles wat ze al meegemaakt hebben, net dan zou hun empathie veel groter moeten worden!

    1. Wat mooi dat je ervoor hebt gezorgd dat dat meisje mee ging werken in de hulpverlening! Daar mag je super trots op zijn.
      Bijzonder om te lezen wat jij allemaal zelf ook hebt ‘gedaan/meegemaakt’. Je verhaal is behoorlijk herkenbaar voor me, ook qua aandacht vragen. Ik heb een paar jaar gedaan of ik plotseling niet meer kon lezen en schrijven met alle gevolgen van dien.. Heftig eigenlijk hè dat kinderen al dat soort dingen doen!

  7. Na het kijken van de eerste twee afleveringen ging het bij mij weer helemaal mis. Ik had mezelf al een tijdje niet gesneden, maar daarna was het weer lastig om te stoppen. Vond het wel heftig hoe er soms wordt gereageerd op die mensen! Bij mij is het gelukkig nog nooit zo erg geweest dat ik naar de eerste hulp moest.
    Het stomme bij mij vind ik vooral dat het voor mij niet slecht voelt, het zijn vooral andere mensen die ervan schrikken.

    1. Wat zonde dat dit bij jou zulke heftige reacties teweeg bracht.. Ik hoop dat je bent gestopt met kijken en met het bekijken van de triggers en dat je inmiddels weer hebt kunnen stoppen. <3
      Heftig he? Ik ben ook nooit naar de seh geweest, maar moet bekennen dat ik nu ook niet meer snel zou durven. Reacties van mensen zijn soms zo hard! En dat is ook wat het lastig maakt wanneer het voor jou niet 'slecht' voelt en anderen er eigenlijk vooral mee zitten. Het is rot als je op een punt zit waar het voor jou eigenlijk wel een goede manier is om met je problemen om te gaan, omdat ik denk dat je ook wel beseft dat dit geen gezonde manier is. Ik hoop vooral dat je het op een dag helemaal niet meer nodig hebt.

      Liefs

  8. Zelfbeschadiging, ik vind het zo’n moeilijk onderwerp. Enerzijds herken ik het wel, anderzijds niet. Ik voel me niet beter door fysieke pijn te hebben en het werkt ook niet verslavend bij mij. Het gaat er mij puur om dat ik soms graag lichamelijk ziek wil worden, zodat ik even rust heb. Geen verwachtingen meer waar ik aan moet voldoen. Dat ik ziek mag zijn, dat het logisch is dat ik weinig kan. Ik heb geen littekens, ik wil ook geen hulp. Ik wil soms dat doel van lichamelijk ziek zijn bereiken. Waarschijnlijk zal dat (gelukkig) nooit lukken, mijn lichaam is heel sterk.

    1. Het is “fijn” dat jouw lichaam zo sterk is dan… Ik vind het ook best heftig hoe jij dit ervaart. Het is voor mij wel herkenbaar, maar dan meer rondom mijn eetstoornis. Wanneer je veel ondergewicht hebt verwachten mensen ook niks meer, dus heb je rust, want je mag niks meer.
      Sterkte, lieve jij.

  9. Wauw dit is echt een super mooi stuk! Ik heb zelf helaas veel ervaring rondom dit onderwerp behalve dat ik er zelf echt veel last van had zaten ook me vrienden met dit probleem.
    Ik ben nu 16 maanden gestopt maar elke dag moet ik nog vechten tegen de gedachtes, het is nu eenmaal een verslaving..

    Super bedankt voor dit mooie artikel

    1. Wat een mooie reactie en wat super dat je bent gestopt! Het is heel moeilijk maar het is het waard. Goed bezig en keep up the good work!
      Liefs

  10. hey, mooi stukje heb je geschreven! zelf deed ik ook aan zelfbeschadiging. en ik word nog elke dag eraan herinnerd, aangezien mijn benen vol littekens zitten. op mijn armen ook, maar minder gelukkig. ik moet wel zeggen dat ik beter met de littekens op mijn benen kan omgaan dan eerst. het is nu ong 2 jaar geleden. alleen vind het lastig om bv te gaan zwemmen. ben toch wel bang dat ik er haat reacties om ga krijgen.. nu als ik boos of/en verdrietig ben ga ik vaak naar buiten en gooi ik dingen zo hard mogelijk tegen de muur aan. dat helpt mij enorm. ik zit nu ook in therapie. dat helpt gelukkig wel.. liefs!

  11. Wat naar dat er zo luchtig met je zelfbeschadiging is omgegaan.. dit gebeurt wat mij betreft echt veel te vaak! Alsof ze er allemaal gelijk maar vanuit gaan dat het alleen om aandacht is en je er dan juist geen aandacht aan moet geven. Dat slaat echt 1000x nergens op!

    Je moet gewoon lekker korte mouwen dragen, blote benen hebben, zwemmen! Ik doe dat ook (haha want ook in deze post herken ik mezelf het wordt nog saai zo!;-)). En soms vind ik het wel lastig, bijv met kleine kinderen, mensen die ik (nog) niet zo goed ken, schoonfamilie, werk.. maar ik heb nu gemerkt dat in veel gevallen het het beste is om er gewoon over te beginnen. Want mensen zullen dat zelf niet zo snel doen (bij mij niet iig).
    En nog een reden om blote armen/benen te hebben; ik zag ooit een vrouw in de trein met haar arm vol met littekens. Ze had blote armen! En ik werd en zó door geraakt.. ik vond het zo knap! Het gaf mij nog wat extra bevestiging: het mag gewoon. Je kunt jezelf niet blijven straffen voor iets wat je ooit hebt gedaan. Je kunt niet jezelf blote armen/benen blijven ontzeggen want dan zul je dat de rest van je leven blijven doen! En dat is zo zonde!

    Echt heel knap dat je over zulke persoonlijke dingen hier schrijft.. ik wilde eigenlijk ook al een tijdje over zelfbeschadiging schrijven op m’n blog, ik denk dat ik het nu ook maar gewoon echt ga doen! Bedankt!
    Liefs, Fleur

    1. Wat je schrijft is helemaal waar, het mag gewoon! We mogen gewoon met blote armen en benen lopen wanneer we dat zélf willen! :-)
      Ik vind ’t vaak ook extra ongemakkelijk rondom kleine kinderen, maar ik heb aan de andere kant het idee dat zij degenen zijn die er het minst “van op kijken”. Voor hen maakt het allemaal niet zo veel uit hoe je eruit ziet, als je maar lief bent en wilt spelen!

      Ik hoop dat je het aandurft om erover te schrijven op je blog als je dat wilt! <3 Succes!
      Veel liefs, Kim

  12. Ik heb de serie niet gekeken, want ben bang dat het zal triggeren (vind eerlijk gezegd je blogje al beetje moeilijk), maar ik vind het echt *STEENGOED* van je dat je hier zo open & eerlijk aandacht aan besteed op je blog. Petje af!!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers liken dit: