Close

Als kleintje in een grote, enge wereld…

Al een hele tijd geleden schreef ik een blog aan mijn jongere ik. Gek om te schrijven. Moeilijk, af en toe. Moeilijk toe te geven hoe ik me als kind heb gedragen. 

Gek genoeg lijken er steeds meer dingen op z’n plaats te vallen. Ik kan nu, achteraf, benoemen wat ik denk dat de aanleiding is geweest voor bepaalde acties. Tot vrij kort geleden vond ik dit nog te moeilijk en te eng. Eng om toe te geven hoe slecht ik was geweest. Mijn manier van communiceren was geen goede manier. Niets om trots op te zijn. Ik schaam me ervoor. Of schaamde… Hoe graag ik ook zou willen, ik kan het niet meer veranderen. Al zou ik het kunnen, ik denk dat ik het nu nog niet zou kunnen.

Vanavond vielen er weer wat puzzelstukjes op hun plek… 

Ik keek oude fotoboeken. Vond weer eens de foto van mij, met verband om mijn voet, in een winkelwagentje op de camping in Italië…
Ineens realiseerde ik me dat er een dag daarvoor ruzie was geweest. Of dit tussen mijn ouders was of tussen mijn vader en mij weet ik niet meer zeker. Ik geloof het eerste. Ik had die avond een optreden op de camping. Ik deed een dansje met een campingvriendinnetje op een heus podium. Ik was trots. Maar er was ruzie. Alleen mamma kwam kijken bij het optreden. Pappa niet. Situatie was voor mij niet te ‘handelen’. Ik besloot mijn eigen coping mechanisme in te zetten en te doen of er iets met mij mis was…

Zo realiseerde ik me ook dat het jaar dat ik begon met doen of ik niet meer kon lezen een heel onrustig jaar was op school. 4 docenten over 5 dagen. Geen vast ritme. Niet te handelen. Daar kwam mijn ‘oplossing’… 

Ik vind het moeilijk om toe te geven hoe sommige dingen zijn gegaan. Dat ik iets stoms deed omdat pappa boos was (geweest). Toegeven dat pappa soms boos kon zijn, ook dat vind ik moeilijk. Toch schrijf ik het… Doe ik er goed aan? Ik kan het je niet vertellen.

Ik voel me schuldig voor alle uitjes en vakanties die ik heb verpest. Al het geld dat ik daarmee heb weggegooid. Ook al het geld dat ging naar mij weer leren rekenen en lezen… Ik voel me schuldig. Wie ik was. Wat ik deed…

9 thoughts on “Als kleintje in een grote, enge wereld…

  1. Ik wilde vroeger een bril en toen deed ik net alsof bij de opticien dat ik dingen niet goed kon lezen en zien. Eindstand was dat ik een test moest doen ergens om mijn ogen te laten testen en daar kwam uit dat er niks mis was.
    Ik denk daar eigenlijk nooit meer aan want achteraf voelde ik mij ook heel schuldig. Ouders bezorgd en mama ging natuurlijk overal mee naartoe. Tegenwoordig heb ik een bril omdat het ook nodig is en dat vond ik op het begin helemaal niet leuk! Haha.

    Ik snap dat je je schuldig voelt maar je nu je terug kijkt heb je er wel van geleerd en zie je nu zelfs verbanden, dat is ook al een stap vooruit!

    1. Haha, dat stukje is herkenbaar. Naast lezen en schrijven kon ik ook niet meer “zien”. Wij naar een opticien… Die vond dat ik wel heel erg gek was qua zicht dus ik moest naar de oogarts. Deze had door dat ik deed alsof en werd erg boos op me.

      Ergens vind ik het “fijn” dat het normaal lijkt om je schuldig te voelen, hoe onnodig het ook is. Ik weet ergens wel dat ik me over bepaalde dingen niet zo schuldig hoef te voelen als ik doe, maar toch… Haha…

  2. Het valt me op dat je veel schuld bij jezelf legt. Na jaren therapie weet ik alvast wat mijn eigen therapeut zou zeggen als het over mij en mijn kindertijd ging (dus om te duiden dat ik het puur over mezelf en mijn gezinssituatie heb, niet over jou en jouw leven). ‘Je was een kind, anderen, volwassenen, waren verantwoordelijk voor jou.’
    – en dat bedoel ik niet veroordelend, genre: ‘jouw ouders hebben iets verkeerds gedaan’. Neen, gewoon: als kind kan je zoveel nog niet. kijk naar wat je schrijft, pas nu, een decennium en meer later, zie je verbanden. Als zelfs alle volwassenen in jouw buurt het niet zagen – ouders, grootouders, school, een testcentrum of misschien – dan was het duidelijk een complexe situatie.
    Mijn therapeut zegt me ook vaak dat ik uit mijn hoofd moet komen. Als jij denkt dat je geld verpest(te), kan je misschien eens openlijk aan je mama vragen of zij dat ook zo aanvoelt. Of dat ze het een probleem vindt, wat ze denkt, wat ze voelt. Misschien is ze net blij dat ze je kan helpen. Misschien is het geld helemaal geen probleem.
    En wat boos worden betreft: ik heb daar als kind enorm veel last van gehad. Maar het is ook een stuk karakter. Mijn zoon kan er heel goed mee om. Ik trok me als kind heel veel aan. Nu, als volwassene, heb ik nog altijd die neiging, maar ik herken het wel veel sneller, en dan kan ik er ook op reageren ipv ermee op onbewuste en destructieve manieren mee te moeten dealen.
    Weet je wat ik denk? Dat niet iedereen gemaakt is om kind te zijn. Ikzelf in elk geval niet. Ik hou ervan om me te ontwikkelen en mezelf steeds beter te leren kennen en om rustig met mensen te praten. Allemaal dingen die ik als kind niet genoeg kon doen :)
    Ik ken je niet, maar ik zou je wat moed en levenslust en trots op jezelf willen inblazen, en steun om deze moeilijke periode door te komen…

    1. Bedankt voor je reactie!
      Ik weet dat je het niet veroordelend bedoelde. :-) Ik denk dat ik terugkijkend vooral vind dat ik, met alle hulp die ik kreeg maar eigenlijk helemaal niet nodig had, aan had moeten geven wat ik écht nodig had. Wat er echt was. Al weet ik dat eigenlijk niet. Behalve dat ik vrij weinig van de wereld om mij heen begreep…

      Over het geld heb ik het wel eens gehad. Een aantal keer… Ze zegt dat er weinig keus is: als we willen voorkomen dat ik ooit nog geld verspil moeten we nooit meer iets proberen…

      Dankjewel. X

  3. Schuld… Een van de ergste en meest beperkende gevoelens, iets wat je onzeker houdt en onzekerder maakt. Lieverd, het kost veel moeite om al die schuld te counteren, maar ik hoop dat je op een dag zult ervaren dat al die schuld niet nodig is.

    1. Ik denk dat het schuldgevoel blijft bestaan, omdat ik tot op heden nog niet anders kan. Omdat ik inmiddels geen “kind” meer ben, allang kind-af, zeg maar… Inmiddels moet ik anders handelen en doen. Deels doe ik dat ook, maar het is allemaal heel erg lang doorgegaan, op verschillende manieren. Dat maakt denk ik dat het schuldgevoel blijft bestaan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: