Close
Alles of niets…

Alles of niets…

Zwart-wit denken doen veel mensen en het is de kunst om hier een middenweg in te vinden. Het “grijs” te vinden… Of mij dat inmiddels lukt lees je vandaag. 

Nou, eigenlijk kan ik daar heel kort over zijn: NEE. Einde blog. ;-) Nee hoor, er komt nog meer, maar dan weet je het vast.

In een heleboel dingen heb ik een ongelofelijke alles of niets mentaliteit. Dit uit zich denk ik vaak in obsessies, of juist andersom – er is een obsessie en daarin ga ik enorm alles of niets denken. Het is altijd een beetje lastig om erachter te komen wat er eerst is. Doet er eigenlijk ook niet zo heel veel toe, denk ik. Het is voor dit blogje in elk geval niet van belang. :-)

Ik heb geen talent. Oké, dat zeg ik niet goed. Voor zover ik weet heb ik geen talent. Ik heb mijn talent nog niet gevonden en misschien heb ik dus ook geen talent.

Ook bij het zoeken naar je “talent” (wat groter klinkt dan het per definitie hoeft te zijn) kan alles of niets denken je behoorlijk belemmeren. Een talent is immers niet ook niet vanaf het begin af aan een pro. Een talent heeft aanleg voor iets, maar zal hard moeten werken om iets te bereiken. Talent helpt daar enorm bij, maar het is geen wondermiddel dat er voor zorgt dat je de eerste keer dat je iets probeert direct geweldig kunt doen waar je mee bezig bent. Je moet het ontwikkelen.

Neem even mijn obsessie voor turnen. Als voorbeeld, zeg maar. Mocht ik al talent hebben, dan zou ik moeten trainen om dat talent verder te ontwikkelen. Ook wanneer ik geen talent heb kan ik gerust trainen en heus ook een hoop leuke dingen leren. Daar komt mijn alles of niets brein weer om de hoek kijken… Ik wil trainen. Het liefst elke dag, de hele dag (oké, evt rustdagen als de trainers zeggen dat dat goed is), maar zo werkt het niet. Ik wil voluit trainen. Net zo lang doorgaan tot ik iets echt goed kan. In die zin heb ik doorzettingsvermogen.

Tegelijkertijd heb ik ook weer helemaal géén doorzettingsvermogen. Het is namelijk niet zo dat je als beginneling dagelijks de hele dag ergens kunt en mag trainen. Daarvoor zul je in de selectie moeten komen en daar moet je veel voor trainen (vooraf). Dan nog train je (tenzij je Epke Zonderland of Sanne Wevers bent) niet dagelijks. Misschien wel veel, maar niet elke dag de hele dag. Dat zou je lichaam waarschijnlijk ook helemaal niet aankunnen.

Zodra ik merk dat ik niet kan doen wat ik wil, namelijk ALLES… haak ik af. Laat dan maar. Gedachten als “ik kan ook niets” komen direct bij me op. Terwijl ik het geen kans heb gegeven. Geen enkele… Want hoe erg is het om niet in de selectie te komen als je veel plezier beleeft aan iets? Niet zo erg, lijkt mij. Mijn rationele deel kan dat heel erg goed bedenken, maar het voelt anders. Het moet alles. Of niets. Keer op keer komt het uit op niets. Keer op keer geef ik op voordat ik begin. Puur omdat ik mijn alles of niets mentaliteit niet los kan laten.

Nu is het turnen natuurlijk maar een voorbeeld. Je kunt het eigenlijk voor alles vervangen. Alle hobbies, sporten, het bespelen van muziekinstrumenten…

Heb jij een alles of niets mentaliteit? Of kun jij ook voor de middenweg gaan? Zo ja, heb je dan tips? Hoe doe je dat?

Liefs

 

8 thoughts on “Alles of niets…

  1. Ik herken het wel, zwart/wit denken heeft me in veel dingen belemmerd, zowel mijn eigen gedachten of die van een ander. Eigenlijk heb ik door mijn chronische ziekte moeten leren dat er een regenboog van kleuren is waar je ook uit kunt kiezen… Niet alles is gelijk slecht!

  2. Ik herken dit niet bij mezelf, maar wel enorm bij mijn vriend. Die zou ook het b liefste de hele dag rondjes lopen of enorme eindjes fietsen. Maar het lichaam kan dat niet aan. Met de huisarts heeft hij nu een schema op gesteld zodat zijn lichaam die drang naar sport toch een beetje kan verwerken…

  3. Lijkt me lastig. Ik leer door de jaren heen steeds beter te denken in meer opties dan wel of niet. Bij mij heeft het ook te maken met een bepaalde mildheid.. mildheid dat t niet in een keer perfect hoeft te wezen. Maar ook dat denken heeft best wat rijd gekost gaat ook niet altijd van zelf.

    xx Sam

  4. Ik herken het obsessieve zeker, het “niets” eigenlijk niet. Want daar neem ik geen genoegen mee. Een beetje is beter dan niets, al zou ik wel “alles” willen en kan ik erg hard zijn zolang het er niet is. Soms denk ik dat het beter is om dan voor “niets” te gaan, maar dat kan ik niet. Dat selectie turnen roept wel herinneringen bij me op haha. Ik kwam daar als meisje van 5-bijna-6 binnen, alle anderen waren veel ouder (in mijn ogen dan, maar in ieder geval een paar jaar). Toen ik al een aantal jaar in de selectie zat kwam er opeens een hele groep jonkies bij. Dat vond ik echt niet leuk. Ik ging steeds slechter presteren omdat ik niet meer in mezelf geloofde. Want blijkbaar was het toch heel normaal dat jonge meisjes in de selectie kwamen. Het hielp niet dat men op school erg jaloers was en ik enorm werd gepest. Bovendien heb ik op die jonge leeftijd al het harde gedrag van coaches, grenzend aan misbruik, leren kennen. Die dingen bij elkaar hebben ervoor gezorgd dat ik ben gestopt. Eeuwig zonde. Want ik weet niet of ik talent had, maar ik kon leuke dingen leren.

  5. Heel erg herkenbaar Kim! Ik denk ook een zwart/wit, maar enkel als het over mijzelf gaat. Bij anderen kan ik altijd een volledige regenboog zien haha Het is erg moeilijk om het grijze gedeelte als genoegen te nemen. Toch probeer ik milder naar mezelf toe te zijn en me de kans te gunnen te leren/groeien/genieten en niet gelijk de beste te hoeven zijn. Je hebt het prachtig verwoord! Een talent zijn betekent dat je aanleg hebt voor iets. Maar hoe kom je er ooit achter of je talent hebt als je jezelf de tijd niet gunt om dingen te proberen?

  6. Super herkenbaar, had het op deze manier zelf nog niet zo bekeken. Maar ik doe eigenlijk ook hetgeen wat ik wil de hele dag of helemaal niet. Maar ik schiet daar totaal niks mee op.. Ik heb nu een coach die me ermee helpt, om kleine stapjes te zetten. Als ik bij haar ben en we hebben het erover, dan ga ik er helemaal voor. Maar dan zit ik weer in de trein naar huis en denk ik aan alle andere dingen die moeten (of dat praat ik mezelf aan, idk) en denk dan ‘het lukt zo toch niet’.
    Ik heb momenteel dan ook niet super veel ruimte om iets elke dag de hele dag te gaan doen, maar in mijn dromen kan dat wel. En ik wil er toch naar toe werken dat ik daar, zoals jij zegt, een middenweg in vind. Maar damn, zo makkelijk is dat niet zeg!
    Als ik inmiddels iets heb geleerd om het grijs te bekijken, zal ik je onthouden en een berichtje sturen :)!

  7. Ik ben ook zwart of wit. Het is alles of niets en leuk of stom, ik heb geen balans en ik kan knetter obsessief met dingen omgaan maar ik ben hard op weg naar iets meer balans en iets meer grijs en wie weet leer ik dan toch nog op een dag koken en gitaar spelen want wat lijkt me dat chill om goed te kunnen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: