Close

Afspreken met vriendinnen – vroeger en “nu”

Ik heb vroeger altijd gewoon wat vriendinnetjes gehad. Met hen sprak ik ook af. Hoe ging dat toen? En hoe zou het nu gaan, in de ideale wereld? Vandaag blog ik er over! :-) 

Vroeger

Toen ik een klein Kimmetje was sprak ik regelmatig met mijn beste vriendinnetje af. We speelden dan samen buiten. Dat was iets wat we veel deden. Zij woonde ergens waar we heel erg leuk buiten konden spelen en we hebben ons daar heel veel uur vermaakt. We hebben samen hutten gebouwd, vlotten gemaakt en gezwommen in het water vlak bij haar voor de deur. Zij maakte mij dapperder. Waar ik eerst nog vreselijk bang was om van het vlot te vallen, stond ik later net zo hard mee te springen om golven te maken.

Toen ik wat ouder werd kreeg ik ook andere vriendinnetjes die minder buiten speelde. Door de tijd heen is ook heel erg veranderd wat wij samen allemaal deden. Waar ik eerst veel buiten speelde, gingen mijn vriendinnetjes en ik later over tot samen achter de computer msn’en, meezingen met allerlei liedjes en samen bakken. We waren te oud om buiten te spelen, maar dat betekende niet dat we geen lol hadden. We hadden evenveel lol, misschien nog wel meer. Ik vond het altijd fijn om bij vriendinnetjes thuis te zijn, maar ik vond het altijd lastig als ze bij mij thuis kwamen.

De afgelopen jaren sprak ik mijn vriendinnen vooral bij etentjes, of bijvoorbeeld wanneer het Nederlands elftal speelde. Dan spraken we met z’n allen af om te gaan kijken. Dat soort dingen vond ik altijd heel erg gezellig, omdat het vaak een avond was dat iedereen kon en iedereen bij elkaar was. Nog steeds was het voor mij heel moeilijk om bij mij thuis iets te organiseren, ik was bang dat ik niet niet de perfecte gastvrouw zou zijn. Ik was bang niet goed genoeg te zijn. Wat zouden ze van mijn huis vinden? Wat als ik geen sinas in huis zou hebben als iemand dit zou willen drinken? Het leek me vreselijk! Daarnaast wilde ik mijn ouders niet vragen om ‘weg te gaan’. En het leek me vreselijk ongemakkelijk als zij ook thuis waren, dat was bij vriendinnen ook nooit zo. Daar spraken we ook af als de ouders een weekendje weg waren of naar vrienden waren. En dan hadden we natuurlijk de hond. Onze hond is echt een lieverd, en hij houdt enorm veel van aandacht. Dat vind ik niet erg, maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen daar van gediend is.

Nu

Tegenwoordig spreek ik niet meer met mijn vriendinnen af, helaas. De angst is té groot. Ik kan me echter wel voorstellen hoe ik het zou willen doen (in de perfecte wereld, hihi) wanneer ik mijn vriendinnen wel een keertje zou durven uitnodigen bij mij thuis. Ik zou dan een gezellig avondje voor al mijn vriendinnen willen organiseren. Ik zou voor iedereen lekkere hapjes en drankjes maken. Ik zou nagaan wat iedereen het liefst eet en drinkt en zorgen dat ik dat in huis heb, zodat alles zo perfect mogelijk gaat, en ik wél de perfecte gastvrouw ben! Wellicht zouden we een film kijken, maar eigenlijk zou ik liever iets organiseren rondom bijvoorbeeld een voetbal wedstrijd of tijdens een andere bijzondere gebeurtenis waar iedereen wel iets mee heeft. Niet heel ‘meisjesachtig’, maar als ik kijk naar mijn vriendinnengroep denk ik dat ik ze meer plezier doe met een avondje Nederlands elftal kijken dan met een avondje maskertjes opdoen en nagels lakken. ;-) Ik zou allemaal lekkere hapjes op tafel zetten, of misschien zouden we samen kunnen koken.

Dat ik op dit moment niet met vriendinnen durf af te spreken betekent niet dat ik niet nadenk over gezellige afspraken met mijn lieve vriendinnen. Ik hoop dat het binnenkort weer lukt! Wie weet, we blijven hopen!

Nadat ik even wat op internet heb rondgekeken kwam ik op de website van Westwing. Daar vond ik allerlei hele leuke tips voor een vriendinnenavondje. Daar kan ik zeker wat mee voor eventuele vriendinnenavondjes in de toekomst.

Voor nu is het nog wat te hoog gegrepen, maar de ideeën zijn er vast. :-)

Hoe ziet jouw perfecte avondje met vriendinnen eruit?

Liefs

Dit is een samenwerking met Westwing.

19 thoughts on “Afspreken met vriendinnen – vroeger en “nu”

  1. Het EK is pas volgende zomer ;-) Verrekte shit angst. Bah. Soms ben ik het zo ontzettend zat. Maar we geven niet op, hè! Dat avondje gezellig voetbal kijken gaat echt weer gebeuren in de toekomst. X

  2. Mag het ook met vrienden. Je had ook mannelijke lezers op je blog bleek uit je vragenlijst hè ;).

    En ik ben iemand die het geluk heeft nog wel af te kunnen spreken met vrienden. Gewoon een drankje, bijklletsen met iedereen, en daarna de stad in. Het gebeurt best regelmatig, niet dat ik er altijd van geniet, maar het is er wel. Soms spelen we een spelletje, soms kijken we een film.

    Ik gun het jou ook van harte en ben er van overtuigd dat het weer komt. Hoe makkelijk dat misschien ook klinkt van de zijlijn!

    1. Ik hoop dat je er weer van kunt gaan leren genieten!

      Wie weet gebeurt het ooit weer, lukt het ooit weer om met mijn vriendinnen af te spreken.

  3. Ik ga iets heel vervelends doen en ik ga je verbeteren: haal dat woord perfect weg uit je tekst alsjeblieft? Dat is namelijk voor niemand haalbaar. Ik krijg gewoon al stress als ik het lees. Want weet je, als je vriendinnen langs komen dan denken ze niet aan hoe perfect alles moet zijn of hoe perfect jij moet zijn. Ze willen gewoon lekker bij jou zijn en het gezellig hebben. En daarvoor hebben ze alleen de echte Kim nodig, niet die perfecte gastvrouw (die is trouwens ontzettend saai!)

    1. Maar weet je, Saar, voor mij is het niet niet goed genoeg als het niet perfect is. Ondanks dat ik niet weet wat perfect is – en wel weet dat perfect niet haalbaar is. Ik snap heel goed dat je stress krijgt van het woordje ‘perfect’ en het spijt me dat ik die stress heb veroorzaakt, maar ik denk oprecht dat dit hier het woord is dat voor mij past… Sorry…

  4. Mooi ingevuld :) naar, maar wel mooi omschreven.
    Een paar dagen geleden was ik ook met vriendinnen afspreken en had toen erge stress. Zo stom he? Je kent ze al zo lang, ze zijn altijd lief én toch die vervelende angst.. net als marion ben ik er ook van overtuigd dat het weggaat (of op zijn minst zodanig minder wordt, dat het niet zo erg meer is)!

  5. Wel herkenbaar. Ik spreek nu ook heel weinig met vriendinnen af door mijn angst. Maar ik wil ook niet geisoleerd raken, dus ik duw mijzelf tegenwoordig zelf naar buiten. Afspreken is misschien nog stapje te ver, maar ik kom er ook wel. Net zoals jij!

    1. Heel goed! :-) Ik denk inderdaad dat het belangrijk is om uit het isolement te blijven, want eruit komen is erg moeilijk.
      Liefs

  6. Awh! Het word vast wel weer beter Kim, ik heb er de vertrouwen in (: Ik weet het aan zo’n reactie heb je niet veel maarre wou het wel even zeggen :D

  7. Ik spreek nog wel regelmatig met vrienden en vriendinnen af, maar het levert me vaak dusdanig veel stress op dat ik het soms liever helemaal niet meer zou doen. Dan heb ik afgesproken met vriendin A en B en dan fiets ik ’s avonds naar huis en in plaats van dat ik dan denk ‘Goh, dat was gezellig!’ ben ik aan het piekeren of ik A en B wel genoeg aandacht heb gegeven, of ik ze niet heb verveeld, of ik niet te veel of juist te weinig over mijzelf heb gepraat, of ze niet stiekem dachten dat ik een vreselijk mens ben en ze eigenlijk liever niet met mij af hadden gesproken, maar te beleefd zijn om dat te zeggen… Enzovoorts. Dat levert een hoop spanning op en dat is naar, dus ik begrijp wel dat het bij jou ook door angst wordt tegengehouden.

    Ik hoop voor ons allebei dat wij over een tijdje weer ontspannen avondjes met vrienden en vriendinnen kunnen hebben, waarbij we achteraf terugkijken en denken ‘Dat was nu echt een toffe avond, hier moeten er meer van zijn.’ in plaats van eindeloos gepieker en geplan.

    1. Herkenbaar dat je achteraf heel erg onzeker bent of je geen stomme/domme dingen hebt gedaan of gezegd. Of een situatie die 100x in je hoofd blijft afspelen omdat je zou willen dat je anders had gereageerd.

  8. Fijn dat je er in ieder geval nog over kunt dromen! Dat heb ik ook nog lang gedaan. Van avondjes rond een kampvuur, compleet met gitaar. Of spelletjes doen (terwijl ik eigenlijk helemaal niet van spelletjes hou haha).

    Nu droom ik niet meer. Laat maar zitten, denk ik altijd. Ik ben wel weer voor het eerst in jaren (meer dan drie jaar denk ik) uitgenodigd voor een feestje zaterdag. Het probleem is dat het ’s avonds is en dat er veel mensen komen. Ik probeer energie te sparen zodat ik kan gaan. Ik heb al een cadeautje in huis en ik ga s ochtends al naar mijn hometown. Dan kan ik nog de hele dag bijkomen en heb ik ’s avonds hopelijk genoeg energie (ondertussen vrees ik het ergste ;)).

  9. Wat moeilijk voor je dat je door de angst niet af kan spreken met vriendinnen. Ik herken het een beetje (hele lichte mate) het eigenlijk wel willen afspreken maar als het er op aan zou komen in paniek raken. Ik merk dat wanneer mijn vermoeidheid heel ernstig is ik ook last krijg van sociale angst. Hm goed dat ik dit nu zelf inzie door jouw blogje, bedankt!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: